ในระยะใกล้ๆ กันนี้ ดิฉันได้ทั้งมีส่วนเกี่ยวข้อง และได้จัดอบรมนพลักษณ์ ให้กับกลุ่ม 2 กลุ่มที่แตกต่างกันมาก และคิดว่าไม่ว่าคนเหล่านั้นจะแตกต่างกันอย่างไร เพียงใด ทุกคนก็มีความเท่าเทียมกันในการเจริญเติบโตทางจิตวิญญาณ ที่จะรู้จักตนเอง .... ขอเพียงแค่มีโอกาสเท่านั้นเอง
กลุ่มแรก เป็นเจ้าหน้าที่ของศูนย์นักบุญมาร์ติน ซึ่งมีพื้นเพ การศึกษาส่วนใหญ่แค่ ประถม 4 โดยทางศูนย์ (เป็นกลุ่มนักบุญในคริสตรจักร นิกายปีเม) ช่วยเหลือชาวบ้านเหล่านี้ให้มีงานทำ เป็นเจ้าหน้าที่ของศูนย์ ทำหน้าที่ดูแลเด็กกำพร้าที่ศูนย์รับมาเลี้ยง ... เจ้าหน้าที่บางคนอ่านหนังสือไม่ออก แต่มี 4-5 คน จบปริญญาตรี
กลุ่มที่สอง เป็นนักศึกษาแพทย์ ชั้นปีที่ 4 โรงพยาบาลมหาราช จังหวัดโคราช ส่วนใหญ่มีเศรษฐานะดี เรียนเก่ง
ดิฉันพบว่า สถานะทางการศึกษา หรือทางสภาพเศรษฐกิจ (เจ้าหน้าที่ศูนย์มาร์ติน ถูกบางคนมองว่า แค่จะเอาตัวรอด มีกิน มีใช้ ไปเดือนๆ หนึ่งก็บุญถมไปแล้ว จะเอาอะไรนักหนา) ไม่ได้มีนัยยะสำคัญสำหรับการที่จะเข้าถึงกระบวนการเรียนรู้ ที่จะรู้จักตนเอง ด้วยเครื่องมือ "นพลักษณ์" ที่ดิฉันมีส่วนร่วมเป็นส่วนหนึ่งอยู่นี้เลย
ทุกคนล้วนมีความ "เท่าเทียมกัน" สำหรับการที่จะเปิดโอกาสให้ตัวเอง เปิดโลกทัศน์ เข้าไปทำความรู้จัก ทำความเข้าใจ "ตัวตน" ของตนเอง ..... ทั้ง 2 กลุ่ม สามารถรู้จักตนเองได้ไม่แตกต่างกันเลย .... ดังนั้นมิสมควรเป็นอย่างยิ่ง ที่จะบอกว่า คนหาเช้ากินค่ำ จะรู้จักตนเองดีได้อย่างไร วันๆ แค่เอาตัวรอดก็บุญถมไป...... ดิฉันว่า มุมมองเช่นนั้นคงต้องมีการทบทวนเสียแล้ว
จากการติดตามผลการอบรมที่ศูนย์นักบุญมาร์ติน พบว่าเจ้าหน้าที่ (ที่บางคนบอกว่าไร้การศึกษานั้น) นำกิจกรรมที่ใช้ในการอบรมนพลักษณ์ คือ การกอด ไปใช้กับเด็กๆ ในความดูแล และเริ่มคลี่คลายทัศนคติที่เคยมีกับเด็กแต่ละคนว่า "ดื้อ" "ไม่น่ารัก" อย่างยอมรับในตัวเด็กแต่ละคน .........
ทั้งนี้สืบเนื่องมาจากกระบวนการอบรม ที่พวกเขา ได้เรียนรู้ถึงความแตกต่างของคนต่างลักษณ์ และที่สำคัญเมื่อเขาทำความรู้จัก "รู้จักตนเอง" ยิ่งได้มากเท่าไร ก็ยิ่งทำให้เขาได้ "รู้จักคนอื่น" ได้มากยิ่งๆ ขึ้นไป
ข้อนี้เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ เพราะเราไม่สามารถแบ่งแยกว่า ใครที่สามารถเรียนรู้ตนเอง และโลกภายในของตนได้ดีกว่ากัน
บ่อยครั้งสักแค่ไหนที่คนเราเอามาตรฐานของตัวเองมาวัดว่า ต้องเป็นอย่างนั้น แล้วจึงจะเป็นเช่นนั้น เช่น คนที่เข้าใจตัวเองได้อย่างถ่องแท้ว่าเป็นลักษณ์ใดต้องผ่านการอบรมกับกลุ่มผู้รู้ หรือมันเป็นความเคยชินของสังคมในปัจจุบัน ที่จะถามถึงรุ่น สถาบันการศึกษา ทำให้แม้แต่การศึกษาภายในของตัวเองยังต้องมีรุ่นว่า ได้ผ่านการอบรมจากรุ่นไหนมา.....
ผู้คนที่เป็นคนหาเช้ากินค่ำ ไร้การศึกษา ใช้ชีวิตเพียงผ่านไปในแต่ละวัน อาจมีบางมุมมองที่เขา รู้จัก กับตนเองได้ดีอย่างคาดไม่ถึง สามารถนำมาเป็นมุมมองให้กับเราที่ซึ่งมีโอกาสมากกว่า ได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ ถ้าเพียงแต่เราจะเปิดใจ และ ให้โอกาสตัวเราที่จะฟังถ้อยคำของพวกเขา
อันที่จริง ผู้คนไม่ได้แตกต่างจากกันสักนิดเดียว ทุกคนต่างต้องการความรัก ความเข้าใจ การยอมรับ และ โอกาสเช่นเดียวกัน เพียงแต่ว่า สิ่งที่แต่ละบุคคลจะได้รับนั้น แตกต่างจากกัน เมื่อมีโอกาสแตกต่างกันแล้ว ทำให้คนต่างกัน ?
บางครั้ง ที่เรามองผู้คนแตกต่างจากกันเป็นเพราะว่า เราให้คำจำกัดความ แยกประเภทสิ่งต่างๆ เสียจนชินกับการบอก หรือ ระบุ ว่า เขาเป็นใคร เราเป็นใคร และ ต่างกันอย่างไร พวกเราจึงอยู่กันบนความแตกต่างอย่างไม่รู้ตัว
everyone deserves happiness :)
โอกาสควรมีแก่ทุกคน แต่ความพยายาม(วิริยะ)เป็นของตน พยายามได้ต้องมีศรัทธา ศรัทธาหาได้จากกัลยาณมิตร แต่บางคนกลับไม่เคยพบพาน
โอกาสแม้มีกับบางคน แต่การคาดหวังหาควรไม่
ฟ้าเป็นของนก น้ำเป็นของปลา ไยมนุษย์จึงอาจหาญนัก