รู้สึกว่าตัวเองเป็นมนุษย์ที่รับคลื่นคนอื่นได้ไม่ค่อยตรงเสมอๆ โดยเฉพาะการสื่อสารแบบสั่งการหรือมีกรอบ มีเกณฑ์ และมักจะไม่ค่อยชอบจัดการให้กระจ่างตั้งแต่เริ่มต้น เพราะคิดว่าการพูดกันเยอะๆ โดยไม่ได้ลงมือทำ มักจะยิ่งทำให้ไม่เข้าใจ จึงชอบ"ลุย" ไปเลย แล้วค่อยมาว่ากันอีกที หลายๆงานก็จะพบว่า การค่อยๆเรียนรู้จากการทำจริง จะทำให้เราเข้าใจมากขึ้นๆไปเอง (อาจจะเสียเวลามากสักหน่อย...)

ไม่แน่ใจว่าตัวเอง มี concept ที่ถูกต้องไหมหรอกนะคะ แต่ก็พบว่านี่คือวิธีการที่ทำให้เราได้เรียนรู้จากกระบวนการทำงานนั้นๆ เรียกว่า แม้จะเหนื่อยจากการลงแรง แต่สิ่งที่ได้ระหว่างทางนั้นก็คุ้มค่า 

แต่ที่แน่ๆก็คือ ยังหาวิธีการเรียนรู้ที่จะจูนคลื่นให้ตรงกับคนอื่นได้ยาก คือฟังสิ่งที่คนอื่นบอกแล้ว มักจะตีความไม่ออกทั้งหมด จะถามไปเสียทุกจุดที่ยังไม่เข้าใจก็เกรงใจคนบอก ยังโชคดีที่ใครต่อใครรอบๆตัวไม่ยักทำให้เรารู้สึกว่า ควรปรับปรุงตัวในจุดนี้ นึกไปนึกว่า หรือว่าเราเองก็สื่อสารไม่ดี พอที่จะทำให้คนที่สื่อสารกับเรารู้ว่า เรายังไม่ค่อยเข้าใจ

เฮอ...ยิ่งเขียนยิ่งงง...คิดถึงนักจิตวิทยา...จังเลยค่ะ