ข้อนี้เห็นด้วยอย่างยิ่งค่ะ เพราะเราไม่สามารถแบ่งแยกว่า ใครที่สามารถเรียนรู้ตนเอง และโลกภายในของตนได้ดีกว่ากัน

บ่อยครั้งสักแค่ไหนที่คนเราเอามาตรฐานของตัวเองมาวัดว่า ต้องเป็นอย่างนั้น แล้วจึงจะเป็นเช่นนั้น เช่น คนที่เข้าใจตัวเองได้อย่างถ่องแท้ว่าเป็นลักษณ์ใดต้องผ่านการอบรมกับกลุ่มผู้รู้ หรือมันเป็นความเคยชินของสังคมในปัจจุบัน ที่จะถามถึงรุ่น สถาบันการศึกษา ทำให้แม้แต่การศึกษาภายในของตัวเองยังต้องมีรุ่นว่า ได้ผ่านการอบรมจากรุ่นไหนมา.....

ผู้คนที่เป็นคนหาเช้ากินค่ำ ไร้การศึกษา ใช้ชีวิตเพียงผ่านไปในแต่ละวัน อาจมีบางมุมมองที่เขา รู้จัก กับตนเองได้ดีอย่างคาดไม่ถึง สามารถนำมาเป็นมุมมองให้กับเราที่ซึ่งมีโอกาสมากกว่า ได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ ถ้าเพียงแต่เราจะเปิดใจ และ ให้โอกาสตัวเราที่จะฟังถ้อยคำของพวกเขา

อันที่จริง ผู้คนไม่ได้แตกต่างจากกันสักนิดเดียว ทุกคนต่างต้องการความรัก ความเข้าใจ การยอมรับ และ โอกาสเช่นเดียวกัน เพียงแต่ว่า สิ่งที่แต่ละบุคคลจะได้รับนั้น แตกต่างจากกัน เมื่อมีโอกาสแตกต่างกันแล้ว ทำให้คนต่างกัน ?

บางครั้ง ที่เรามองผู้คนแตกต่างจากกันเป็นเพราะว่า เราให้คำจำกัดความ แยกประเภทสิ่งต่างๆ เสียจนชินกับการบอก หรือ ระบุ ว่า เขาเป็นใคร เราเป็นใคร และ ต่างกันอย่างไร พวกเราจึงอยู่กันบนความแตกต่างอย่างไม่รู้ตัว