...นานมาแล้วที่แผ่นดินไทย...ได้ชื่อว่าเป็นเมืองอู่ข้าวอู่น้ำ..มากมายด้วยข้าวปลาอาหาร

ป่าไม้ และสัตว์ป่านาๆชนิด...แต่บัดนี้แผ่นดินที่มีความสมบูรณ์กลับมิเป็นเช่นทีผ่านมาแล้วเพราะเหตุได......................

     สมาชิกทุกท่านขอรับ..บันทึกนี้เขียนขึ้นจากชายหนุ่มที่อยู่ชนบท........ลูกคนหาปลา.......... ....อดมื้อกินมื้อ....อยู่บนเขาฟังเรื่องเล้าเกี่ยวกับป่า การล่าสัตว์ของปู่เป็นนิทานตอนเด็ก กระผมเติบโตมากับเขา...กับป่า..มีตำแห่งเป็นแกนนำเยาวชน และกรรมการชมรมอนุรักษ์ผืนป่าตระวันตก.....สมาชิกหลายท่านคงจักแลเห็นข่าวในหน้าหนังสือพิมพ์เมื้อหลายเดือนก่อน

ที่มีการบุกรุกป่าตระวันตกบริเวณกว้างแถบอุทยานแห่งชาติพุเตย,ป่าผากและใกล้เคียง จากบุคคลกลุ่มหนึ่ง..ซึ่งอาจเพียงเพราะประโยชน์ส่วนตน..หากแต่ว่าสิ่งที่เขากระทำลงไปนั้นส่งผลกระทบอย่างยี้งแก่ลูกหลาย แก่ประเทศ และแก่โลก ทุกวันนี้สมาชิกคงทราบว่าอะไรที่เกิดขึ้นแก่โลก...อะไรที่เกิดขึ้นกับฤดูกาล...

.คนทำงาน..ย่อมต้องการผลงาน..

.ป่าทำงาน...ย่อมต้องการการดูแล

..บาดเจ็บ...ย่อมต้องการยาทาแผล

..คนอ่อนแอ...ย่อมต้องการยาบำรุง

...สมาชิกทุกท่านขอรับ...กระผมขอขอบคุณสมาชิกทุกท่านที่ให้กำลังใจมาตลอดระยะเวลาที่กระผมเป็นสมาชิก...กระผมขอขอบพระคุณอย่างยี้ง...และกระผมจะขอทำงานให้ดีที่สุด

บันทึกหน้านี้..อาจมิมีสาระ..แต่กระผมอย่ากบอกว่าป่ามีค่า..มีความหมาย...ธรรมชาติที่โหดร้าย....เพราะต้องการการดูแล.......