ผมได้รับบัตรเข้าชม Mariinsky Ballet ที่เป็น “การแสดงบัลเลต์เฉลิมพระเกียรติ ในโอกาสมหามงคลเฉลิมพระชนม์พรรษา ๘๐ พรรษา ๕ ธันวาคม ๒๕๕๐”     บัตรระบุว่า พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว และสมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ เสด็จพระราชดำเนินทอดพระเนตรการแสดงบัลเลต์เฉลิมพระเกียรติ     พลเอกสุรยุทธ จุลานนท์ นายกรัฐมนตรี และรัฐบาลสหพันธรัฐรัสเซีย ขอเชิญเฝ้าทูลละอองธุลีพระบาทและชมการแสดงบัลเลต์     ณ หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย    ในวันศุกร์ที่ ๗ ธันวาคม ๒๕๕๐  เวลา ๒๑.๓๐ น.    การแต่งกาย แบล็กไท  ชุดราตรียาว/ชุดประจำชาติ     บัตรเชิญนี้ได้จากธนาคารไทยพาณิชย์

         ลองค้นข้อมูลด้วย Google มีข้อมูล Mariinsky Ballet เพียบ ดูได้ที่ http://www.mariinsky.ru/en/ballet     ผมได้ความรู้ทันทีว่า ในทางวิชาการนี่คือ choreographic art หรือศิลปะแห่งการเคลื่อนไหวร่างกาย     ถือเป็นศิลปะชั้นสูงยิ่ง    เป็นสิ่งที่เด็กบ้านนอกอย่างผมไม่เคยเข้าใจ ไม่เคยเห็นคุณค่า     ตอนจบจากโรงเรียนเตรียมฯ ได้ข่าวว่าเพื่อนร่วมโรงเรียนคนหนึ่งไปเรียนบัลเล่ต์ต่อ    ผมนึกในใจว่าเรียนไปทำไม  ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องของไฮโซ ที่ไร้ประโยชน์     เห็นความงี่เง่าของผมไหมครับ     เพื่อนร่วมโรงเรียนท่านนี้เวลานี้เป็นท่านผู้หญิงและเป็นที่ปรึกษาของการแสดงบัลเลต์นี้ด้วย     ผมรู้จักท่านเฉพาะชื่อ ไม่คุ้นเคยกัน

         คณะมารินสกี้ บัลเลต์ ตั้งมาแล้ว ๒๒๔ ปี (คือหลังตั้งกรุงรัตนโกสินทร์ ๑ ปี)      ถือเป็นคณะบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียงที่สุดของรัสเซีย    และศิลปะแห่งการเคลื่อนไหวร่างกาย ก็มีการพัฒนาไปมากมาย    ผมเดาว่าคณะนี้จะต้องเผชิญกับความทุกข์ยากลุ่มๆ ดอนๆ มากมาย แล้วการเดานี้ก็เป็นจริงเมื่อได้อ่านสูจิบัตรเล่มโตสวยงามของการแสดง   

         เพราะค้นในอินเทอร์เน็ต ผมจึงได้รู้ว่าคณะมารินสกี้เปิดแสดงแก่คนทั่วไปด้วย ในวันที่ ๖ และ ๘ ธ.ค.  วันละ ๒ รอบ   บัตรราคา ๓๐๐ – ๓,๐๐๐ บาท แต่ตั๋วมักจะเต็ม    เรื่องคณะมารินสกี้มาแสดงที่กรุงเทพดูจะเป็น talk of the town ทีเดียว     แต่ผมเป็นคนปิดหูปิดตาจึงไม่รับรู้มาก่อน  

         เราออกจากบ้านเวลา ๑๙.๒๐ น. หมออมรากลัวรถติด     ปรากฎว่าเราไปถึงหอประชุมใหญ่ศูนย์วัฒนธรรมก่อน ๒ ทุ่ม     แต่ก็มีคนไปถึงก่อนเรามาก คือก่อนทุ่ม     เราพบคนรู้จักมากมาย     ที่เป็นหมอมีจำนวนมาก  ทั้งจากศิริราช รามา และจุฬา      หมอโสภณศิษย์เก่า มอ. (ทำงานที่ รพ. กรุงเทพภูเก็ต) บินมาจากภูเก็ตมาชม โดยได้รับพระราชทานบัตรเข้าชมจากสมเด็จพระนางเจ้าฯ     เนื่องจากทำงานสนองสมเด็จฯ    

         กว่าจะเสด็จฯ ก็เลย ๔ ทุ่ม     และเลิกงานตี ๒ เศษ     เราเข้านอน ๓.๑๕ น. ของวันใหม่     แต่ก็คุ้ม เพราะได้ชมการแสดงที่มีคุณภาพระดับสุดยอดของโลกจริงๆ     การแสดงมี ๓ ช่วง ช่วงละเกือบ ๑ ช.ม. คั่นด้วยพักระหว่างช่วงนาน ๒๐ นาที

         หมออมราบอกว่าชุดที่สวยที่สุดคือชุดแรกของช่วงแรกที่ชื่อ Chopiniana  ใช้ดนตรีของโชแปง     ให้ความรู้สึกหวาน อ่อนช้อย สงบ    ทั้งดนตรีและท่าเต้นให้ความรู้สึกนี้ชัดเจนมาก     เมื่อเปรียบเทียบกับดนตรีเริ่มต้นช่วงที่ ๓ ที่ชื่อ Scheherazade ที่มีความกระแทกกระทั้น ให้ความรู้สึกว่าสิ่งที่รุนแรงจะตามมา      ผมใช้เวลาชมการแสดงฝึกฝนการรับรู้การสื่อสารด้วยเสียงดนตรี    ซึ่งเป็นสิ่งที่ผมอ่อนด้อยมาตลอดชีวิต      การเติมเต็มชีวิตและสมองตนเองตอนแก่นี้สนุกและท้าทายมาก     ทำได้ทีละนิดๆ หน่อยๆ ก็พอใจ

         ท่าน ดร. จิรายุ อิศรางกูร ณ อยุธยา บอกล่วงหน้าก่อนได้ชมการแสดง ว่า คุณอูเลียนา โลปัตกินา ผู้เต้นตอน Dying Swan เต้นท่าตายได้สวยงามที่สุด     พอถึงตอนชมการแสดงจริงๆ หมออมราเผลอหลับไป     ผมโชคดีไม่หลับ และแอบถ่ายรูปมาได้ ๑ รูป     แต่ภาพนิ่งไมค่อยบอกอะไรมากนัก     เธอเต้นทำขาสั่นระริก ท่ากระพือปีกอย่างอ่อนระทวย  ท่าหลุบปีกล้มลงตาย งดงามและได้อารมณ์มากจริงๆ     ที่จริงเขาห้ามถ่ายภาพการแสดง  แต่ผมมีวิธีถ่ายที่ไม่รบกวนผู้อื่นจึงทดลองถ่าย    การแสดงช่วงที่เคลื่อนไหวเร็วมากก็ถ่ายไม่ได้     ผมลองค้นหารูปภาพด้วย Google โดยใช้คำค้น Mariinsky Ballet ได้รูป Dying Swan ที่สวยกว่าที่ผมถ่ายได้   และรูปการแสดงตอนอื่นๆ อีกมาก     รูปที่สวยที่สุดอยู่ในสูจิบัตรการแสดง

         มีอีกหลายตอนที่นักแสดงเต้นทั้งท่าอ่อนช้อยนุ่มนวล และท่าเต้นที่รวดเร็วและเต้นยาก     เขาคงต้องเลือกนักแสดงหญิงที่ตัวไม่โตนัก     เพื่อให้ตอนเต้นคู่ นักแสดงชายจะได้ยกตัวฝ่ายหญิงขึ้นในท่าต่างๆ ด้วยท่าทางคล้ายยกปุยนุ่น     ทำให้มีความนุ่มนวลต่อเนื่องไม่แสดงท่าทีว่าต้องเกร็งกล้ามเนื้อเลย   

         ผมได้ชมท่าเต้นที่แสดงความหื่นกระหายกามราคะในช่วงที่ ๓ ซึ่งเป็นคล้ายๆ ละครประกอบดนตรี ไม่มีเสียงพูดหรือเสียงร้อง     ตัวผู้แสดงไม่เปล่งเสียงใดๆ ออกมาเลย    เราตามเรื่องได้โดยจินตนาการไปกับเรื่องย่อในสูจิบัตร ประกอบกับฉาก ดนตรี ท่าเต้น และสิ่งของในการแสดง  

         ภาพ Mariinsky Theatre ในสูจิบัตร ทำให้ผมระลึกได้ว่าเมื่อเกือบ ๑๐ ปีมาแล้ว ผมไปประชุมที่กรุง เซ็นต์ปีเตอร์ส เบิร์ก และพักที่โรงแรมที่อยู่ไม่ห่างจากโรงบัลเลต์นี้นัก     ตอนเช้ามืดผมเคยไปวิ่งข้างโรงบัลเลต์นี้    เสียดายที่ไม่ได้เอาใจใส่หาทางเข้าชมการแสดง     จะเห็นว่าในชีวิตของคนเรา ได้ปล่อยโอกาสในการเรียนรู้ให้หลุดลอยไปมากมายโดยรู้ตัวบ้าง ไม่รู้ตัวบ้าง

 

     
ชุดชมการแสดง 
 ฉากหน้าเวทีอันงดงาม 
      
ฉากแรกอันอ่อนช้อยงดงาม 
Dying Swan 
     
ท่าที่งดงามยิ่ง 
ผู้แสดงช่วงที่ 2 ออกมาขอบคุณผู้ชม 
     
ฉากภายในฮาเร็ม ในช่วงที่ 3 ของการแสดง - Scheherazade 
นักแสดงช่วงที่ 3  Scheherazade ออกมาขอบคุณผู้ชม 

 

วิจารณ์ พานิช
เริ่มบันทึก ๖ ธ.ค. บันทึกเสร็จ ๘ ธ.ค. ๕๐