เมื่อวานนี้  ครูอ้อยไปอบรม  รับรู้เรื่อง  การจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษ  ระดับโครงการนำร่อง  ซึ่งได้ผ่านการวิจัยมาแล้ว  เป็นเวลา 6 เดือน  ที่นำเข้ามาในประเทศไทย....  

  

ซึ่งหากศึกษากันอย่างแท้จริงและลุ่มลึก  การจัดการเรียนรู้แบบนี้  แต่โบราณ  เราทำกันมาตั้งนานแล้ว  จนมีการฮือฮาพูดคุยกันว่า.....เราทำกันมานานแล้ว  

  

วิทยากร  พูดได้ตรงใจคิดของครูอ้อยขึ้นมาทันทีว่า.....เราทำอะไรต่ออะไรมามากแล้ว  แต่ไม่รู้ว่าอะไรนั้นมันคืออะไร  เราหยิบจับมาเป็นเรื่องราว  หรือทฤษฎีไม่เป็น...บ้านเมืองเรากำลัง  ไม่มีคนคิดสร้างสรรค์  เรากำลังตามเขา  ทั้งๆที่สิ่งที่เราตามเขานั้น  มันเป็นเรื่องราวและการกระทำของเราเอง.....

  

อูยยยย  น่า...อะไรดีนะ   ทุกๆเรื่อง  ที่เรากำลังทำ  กำลังเดินทางทุกถนน  ทุกสายแห่งการเรียนรู้ 

  

ในมุมที่ครูอ้อยอยู่นั้น  จวบจนอายุของครูอ้อย 50 ปี  พบว่า....เรากำลังเดินทางเป็นวงกลม   เท่าที่รู้ก็คือเรื่อง...การศึกษา  ซึ่งครูอ้อยเป็นครู  ฝึกหัด  ฝึกสอนรูปแบบนี้  มาตั้งแต่ ปี 2520  หลายหลากวิธีที่ครูอ้อยฝึกฝน   เวลาผ่านมาจนถึงปี 2551  เป็นเวลา 31 ปี  เท่านั้น    สิ่งที่ครูอ้อยทำมา  ฝึกมา  มันกลับมาอีก  กลับมาพร้อมกับความทันสมัย  ทันยุค   แต่แนวความคิด  เหมือนเดิมทุกประการ...

  

แล้วจะพูดออกอย่างไร  ตกใจ  รับไม่ได้  หรือจะมีอารมณ์ร่วมอย่างไร  รับมาปฏิบัติอีกอย่างนั้นหรือ   เท่าๆที่ทำอยู่ทุกวันนี้  ก็มากพอ  และทำกันจนไม่หวาดไหว  

  

รับได้แต่ใจ...ไม่สามารถรับได้ทั้งหมดแล้ว....

  

การจัดการที่ไม่รู้จักหมดสิ้น   เราทำอะไรต่ออะไรกันมาก็เยอะ...จริงจริ๊ง....

  

อ้างอิง..ที่นี่.....และที่นี่