เช้านี้เดินเข้าตึกคณะฯ ก็ได้พบกับข่าวดีแล้วครับ โดยบังเอิญครับ ท่านอาจารย์มัสลัน มะหามะ รองอธิการบดีฝ่ายบริหาร กำลังเดินออกจากตึกคณะพอดี เลยได้พูดคุยกับท่านสั้นๆ เริ่มจากที่ท่านแซวผมว่า ทำไมเปลี่ยนชื่อคณะไม่บอกกันบ้าง ผมเลยตอบท่านไปว่า อันนี้ถือเป็นแจ็คพอตครับ เพราะป้ายประชาสัมพันธ์ที่ติดไว้หน้าตึก(เพื่อประชาสัมพันธ์เวทีนำเสนอผลงานวิชาการนั้น ช่างเขาเปลี่ยนชื่อคณะให้) และเขาบอกว่าจะทำใหม่มาให้ เลยเป็นแจ็คพอตคือได้สองป้ายในราคาเดียว (ถึงแม้จะผิด แต่ก็ยังพอประชาสัมพันธ์ได้)
ในโอกาสเดียวกัน ผมเลยเรียนเชิญท่านเป็นคอมเม้นตเตเตอร์เสียเลย (เพราะมติที่ประชุมวันก่อนระบุว่าหนึ่งในคอมเมนเตเตอร์คือท่าน และผมรับปากว่าจะเป็นคนประสานให้แล้วผมก็ยังไม่ได้ประสาน) ท่านบอกว่า งานนี้ขอเป็นผู้นำเสนอไม่ได้หรือ ผมก็เลยตอบด้วยความยินดี งั้นงานนี้ท่านต้องเป็นทั้งสองบทบาทนะครับ (อัลฮัมดุลิลลาห์)
วันนี้ประเด็นที่ผมอยากคุยแลกเปลี่ยนความรู้สึกกัน คือ ประเด็นเกี่ยวกับการเสียชีวิตของอดีตประธานธิบดีอินโดฯ ครับ ตั้งแต่ตอนที่ป่วยหนักแล้วครับที่ผมอยากเขียนถึง แต่จังหวะไม่ดีเลยไม่ได้เขียนถึง
ตอนที่เข้าโรงพยาบาล และส่วนใหญ่คิดว่าคงอีกไม่นานจะสูญเสียท่านแล้ว เวลาที่นักข่าวพูดนำเสนอถึงท่านจะนำเสนอว่า เป็นประธานาธิบดีแห่งการคอรัปชั่น ฟังแล้วสลดใจครับ คนๆ หนึ่ง ความดีสูญหายไปหมดก่อนที่จะเสียชีวิต และภาพสุดท้ายที่คนจดจำกลับเป็นภาพที่แย่มากๆ ความดีที่ทำไว้ถูกลบไปด้วยความไม่ดีที่เกิดขึ้นครับ
มองมาดูตัวเอง เลยตั้งคำถามว่า ถ้าวันนี้ต้องจากโลกนี้ไป คนบนโลกนี้จะคิดถึงเราในแง่ไหน ดีหรือไม่ดี และที่สำคัญผมเคยได้ยินหะดีษบทหนึ่งกล่าวว่า เครื่องหมายหนึ่งที่จะแสดงว่าคนที่เสียชีวิตจะได้ขึ้นสวรรค์หรือตกนรก คือ การพูดถึงของคนที่มีชีวิตอยู่ถึงความดีหรือความชั่วของคนนั้นมากกว่ากัน
คิดแล้วก็มองออกไปจากตัวเองอีกนิดหนึ่ง คิดไปถึงอดีตนายกคนหนึ่งของไทย ที่ตอนนี้อยู่ต่างประเทศ จำได้ว่า เริ่มแรก ผลงานของท่านปรากฏชัด แต่สุดท้ายความดีหาย ผลประโยชน์เข้ามาแทนที่ และภาพที่คนจดจำจึงเป็นเรื่องของสิ่งที่ไม่ได้
เรื่องที่เกิดขึ้นทำให้ผมนึกไปถึงหลักคำสอนหนึ่งที่ระบุให้เรามั่นที่จะขออภัยต่ออัลลอฮ์ ต่อเพื่อนร่วมโลก และอัลลอฮ์ก็ทรงยืนยันว่า พระองค์นั่นรักกับบ่าวของพระองค์ที่ขออภัยโทษต่อพระองค์ และในขณะเดียวกันกับที่พระองค์ทรงใช้ให้บ่าวของพระองค์เป็นผู้ขออภัย พระองค์ยังทรงกำชับให้บ่าวของพระองค์อ่อนโยนและให้อภัยแก่ผู้อื่น
ถ้าวันนี้ชีวิตของเราเกิดมีความผิดพลาด (ซึ่งความเป็นอาจเป็นเรื่องง่ายที่เราจะผิดพลาดได้) แต่สิ่งสำคัญคือการตรวจสอบตัวเอง และการขออภัยครับ
การเป็นโจรกลับใจ สังคมให้อภัยครับ แต่การเปลี่ยนจากนักบุญไปเป็นโจร นี้ชีวิตตกอับจริงๆ ครับ
