ผมยิ้ม มองดูยู่ยี่และยุ้ย ถึงสองเด็กหญิงนี้จะฝึกกับผมมาเกือบร้อยชั่วโมงแล้ว แต่คงตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอต้องมาแสดงไอคิโดกลางแจ้ง ในค่ายพักแรมรอบกองไฟให้กับคนดูจำนวนมาก แสงไฟก็สลัวๆไม่สว่างเต็มที่เหมือนตอนกลางวัน แถมยังมีท่าประกอบการใช้พลองและมีดสั้นจริงๆ

ความรู้สึกในการฝึกไอคิโดของแต่ละคนคงจะแตกต่างกันออกไป  ตามเงื่อนไขตัวแปรหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็นตัวแปรเกี่ยวกับคน เวลา สถานที่  ล้วนแต่บ่มเพาะให้ไอคิโดของแต่ละคนมีแบบฉบับที่น่าเรียนรู้  หากจะว่าไป ไอคิโดทำให้เราซึมซับและยอมรับปรับเปลี่ยนเอาความหลากหลายเข้าไว้ในตัวอย่างเป็นธรรมชาติโดยที่เราไม่รู้ตัว โดยที่ไม่ต้องก้าวร้าว 

26 มกราคม 51 นี่เป็นครั้งที่สอง ที่ผมฝึกไอคิโดกับเด็กๆกลางแจ้ง ในวันที่แสงดาวพราวเต็มฟ้า และมีกองไฟขนาดย่อมอยู่ข้างๆคอยให้ความอบอุ่น สายตาของสมาชิกเด็กๆชาวค่ายและชาวบ้านส่วนหนึ่งสะกดนิ่งลงที่กิจกรรมการฝึกของพวกเรา  

"ค่ายเสริมพลัง young writer 2 + นักวิจัยน้อย" เป็นค่ายที่ผมร่วมกับเด็กๆที่ปางมะผ้า จัดขึ้น คราวนี้เราขอใช้สนามโรงเรียนบ้านจ่าโบ่ อำเภอปางมะผ้า จังหวัดแม่ฮ่องสอน เป็นที่ตั้งค่ายพักแรมกางเต็นท์กัน และคืนนี้ก็เป็นคืนรอบกองไฟ กิจกรรมที่เด็กๆใจจดใจจ่อรอคอย เด็กแต่ละกลุ่มชาติพันธุ์แสดงผ่านไปจนหมดแล้ว ทีนี้ก็เหลือรายการแสดงชุดสุดท้าย ในนามของ สโมสรผู้นำเยาวชนฯเจ้าภาพ ก็ต้องเคลียร์สถานที่ และเอาเบาะลงวาง เพื่อวอร์มก่อนแสดงไอคิโดสักเล็กน้อย 

ผมยิ้ม มองดูยู่ยี่และยุ้ย ถึงสองเด็กหญิงนี้จะฝึกกับผมมาเกือบร้อยชั่วโมงแล้ว แต่คงตื่นเต้นไม่น้อย เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่พวกเธอต้องมาแสดงไอคิโดกลางแจ้ง ให้กับคนดูจำนวนมาก แสงไฟก็สลัวๆไม่สว่างเต็มที่เหมือนตอนกลางวัน แถมยังมีท่าประกอบการใช้พลองและมีดสั้นจริงๆ 

ถึงจะลบคมมีดแล้ว แต่มีดเหล็กยาวหนึ่งฟุตขนาดเหมาะมือ ถ้าพลาดตกใส่หน้าตาหรือศรีษะก็เจ็บได้ไม่น้อย ส่วนพลองนั้น ใครเคยโดนพลองฟาดใส่มือหรือหัวคงรู้ดี ที่สำคัญแสงไฟจากกองฟืนก็ใช่ว่าจะสว่างนัก   

  

ในแง่นี้ ประโยชน์ของการเล่นในที่กลางแจ้ง  แต่แสงสลัวๆ อาจจะเป็นได้ว่าช่วยให้เราใช้ความรู้สึกร่วมประสานกับสายตา อย่าใช้แต่สายตาเพราะจะมองพลาด  และทำให้ประสาทสัมผัสส่วนอื่นๆของเราทำงานได้ไม่เต็มที่เพราะเราให้น้ำหนักกับสายตามากเกินไป ส่วนประโยชน์ของการฝึกอาวุธจริง (แต่ลบคมแล้ว) บ้าง เพื่อให้เด็กเคยชิน มีความกล้าหาญ มีสติ ไม่หวาดกลัวหากต้องเจอสถานการณ์เลวร้ายกับตัวเองจริงๆ 

<p>  </p><p>   </p><p> </p><p>พวกเราสามคนสาธิตไอคิโดรวม 18 ท่า ทั้งมือเปล่า พลอง และมีดสั้น รวมเวลาประมาณ 15 นาที พร้อมๆกับบอกกับผู้ชมว่า ไอคิโดคือการไม่ทำร้าย แต่เป็นการควบคุมคนที่ใช้ความรุนแรงให้อยู่ในความสงบแล้วคุยกันดีๆกับเรา แต่ต้องฝึกฝนต่อเนื่อง สม่ำเสมอจึงจะใช้ได้ผล  </p><p>  </p><p>เสียงปรบมือดังก้องหมู่บ้านมูเซอเล็กๆ จบการสาธิต ผมกำลังจะลุกจากเบาะ ลูกศิษย์น้อยทั้งสองรีบเรียกผมให้ไปรับการคำนับตามธรรมเนียม  ผมเอง ก็ลืมเสียสนิท </p><p>ในเรื่องของการลืมไม่ลืมนี่ บางที การที่ผมเผลอลืมไปว่าตัวเองเป็นผู้ฝึกสอนเด็ก ก็ดีเหมือนกัน  มันทำให้เราเห็นการเรียนรู้ของเด็กนะครับ </p><p>และจริงๆ ผมควรจะคำนับผู้ชมด้วย เพราะพวกเขาล้วนเป็นส่วนหนึ่งของ “จักรวาล” ทำให้เราเข้าถึงความหมายของศิลปะแขนงนี้มากขึ้น  </p><p>อยากรู้ว่าการฝึกไอคิโดรอบกองไฟเป็นอย่างไร ว่างๆเชิญมาเยี่ยมพวกเราที่ปางมะผ้านะครับ   </p>