วันเสาร์ที่ผ่านมา ได้เข้าฟังคำบรรยายเกี่ยวกับโรงเรียนมอ.วิทยานุสรณ์ สำหรับระดับม.4 ได้เข้าใจหลักการและวัตถุประสงค์ของการจัดตั้งโรงเรียนนี้ รู้สึกประทับใจและชื่นชม เพราะหลังจากที่ลูกๆกลับมาใช้ชีวิตนักเรียนประถม และมัธยมที่บ้านเราได้สองสามเดือนแล้ว ตัวเราเองรู้สึกสงสารชีวิตของเค้าเมื่อเทียบกับตอนอยู่ที่ออสเตรเลีย แต่ต้องบอกว่าการเรียนที่โน่นก็คงมีส่วนทำให้พวกเค้ารู้สึกสนุกสนานกับการเรียนที่นี่ (ทั้งๆที่รู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง กับศัพท์ภาษาไทยในหนังสือซึ่งเป็นภาษาเขียนที่ลูกไม่คุ้นเลย) จากการที่เค้าได้เรียนแบบสนุกสนานที่โรงเรียน การบ้านเล็กน้อย สุดสัปดาห์ไม่มีการบ้านเป็นเวลาอ่านหนังสืออ่านเล่นอะไรก็ได้ มาเป็นเรียนเต็มที่ การบ้านเพียบ ทำกันตั้งแต่กลับถึงบ้านจนเกือบสองทุ่ม บางครั้งก็ยังไม่เสร็จด้วยซ้ำ

รู้สึกว่ามอว.กำลังจะมาเป็นทางเลือกใหม่ ที่แสดงให้เห็นว่าการเรียนให้สนุกก็สามารถสัมฤทธิ์ผลได้ ได้ฟังอาจารย์ ปริญญา อรุณวิสุทธิ์ ท่านรองผอ.โรงเรียนเปรียบเทียบเด็กสองแบบ คือแบบแรกเปรียบเป็นสีแดงเป็นพวกที่ชอบเรียน มีการบ้านก็ขยันทำ ชอบอ่านหนังสือ ไปห้องสมุดแล้วมีความสุข กับอีกแบบเป็นสีเหลือง แบบนี้ชอบเฮฮาสนุกสนาน เล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ แบบนี้พ่อแม่ต้องบริหารปากกันเสมอ เมื่อไหร่จะทำการบ้าน เมื่อไหร่จะอ่านหนังสือ ท่านบอกว่าหน้าที่ของเราพ่อแม่ และโรงเรียนคือทำให้ลูกของเราเป็นสีส้ม คือรู้จักเรียนและมีความสุนทรีย์ในการใช้ชีวิตด้วย ระแวดระวังดูแลไม่ให้สารพัดสีเลอะเทอะอื่นๆในสังคมมาปนเปื้อนพวกเขา ปรับแต่งลูกๆให้เป็นคนดีมีความสุข ได้เป็นได้ทำสิ่งที่เค้าสามารถทำได้ให้เต็มศักยภาพแต่เป็นไปอย่างมีความสุข ไม่ใช่จัดการให้เค้าเป็นแบบที่เราคิดว่าดีกับตัวเค้า ลูกต้องเป็นผู้เลือกตัดสินใจเอง โดยมีเราเป็นผู้ให้ข้อมูลและคำปรึกษา ส่งเสริมเค้าให้รู้ศักยภาพของตัวเอง ค้นพบว่าตัวเองชอบอะไร ไม่ใช่พ่อแม่อยากให้เป็นอะไร

เป็นบ่ายวันแนะนำโรงเรียนที่มีคุณค่าสำหรับตัวเอง และหวังว่าทางโรงเรียนจะสามารถพิสูจน์ให้คนได้รู้ว่า การเรียนรู้แบบบูรณาการเป็นการเรียนรู้ที่ยั่งยืน เราควรจะช่วยกันทำให้ระบบการศึกษาของเราปรับเปลี่ยนไปได้แล้ว เชื่อว่าจะเป็นแบบอย่างที่ดีของโรงเรียนอื่นๆได้หากผลผลิตที่ออกมาเป็นพลังที่ดีของสังคม