นึกถึงสมัยก่อนที่เราเรียนประวัติศาสตร์ถ้ามีโอกาสได้อ่านหนังสือทำนองนี้หลายๆเล่ม คงจะทำให้เกิดความกระจ่าง ลำดับเหตุการณ์ และเรียนรู้ได้มากกว่านี้

         ตั้งใจจะอ่าน “แม่เล่าให้ฟัง” มาหลายวันแล้ว  แต่ก็ไม่มีเวลาสักวัน  วันนี้พอดีป่วย  ทานยาเสร็จก็คิดว่าจะนอนพักผ่อน  แต่ก็นอนไม่หลับ  เลยได้โอกาสอ่านหนังสือพระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ  เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา  กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์  เล่มนี้  อ่านแล้วก็วางไม่ลงเช่นเคย   เลยอ่านรวดเดียวจนจบเล่ม 287 หน้า
        เนื่องจากได้อ่าน “ยุวกษัตริย์ฯ” มาก่อน เลยสามารถลำดับเรื่องราวเครือพระญาติได้อย่างเข้าใจ  ทำให้นึกถึงสมัยก่อนที่เราเรียนประวัติศาสตร์ถ้ามีโอกาสได้อ่านหนังสือทำนองนี้หลายๆเล่ม  คงจะทำให้เกิดความกระจ่าง  ลำดับเหตุการณ์ และเรียนรู้ได้มากกว่านี้
       หนังสือเล่มนี้พระองค์ท่านก็เขียนได้น่าอ่าน ใช้ภาษาง่ายๆ เล่าเรื่องประกอบภาพ อย่างเป็นลำดับ  มีแผนภูมิให้เราเข้าใจมากขึ้น  อ่านแล้วทำให้รักทุกพระองค์มากเลย
       ที่จริงผมประทับใจและชอบทั้งเล่ม  แต่ที่ยกมานี้ก็เฉพาะที่ประทับใจเป็นพิเศษ  เช่น ตอนหนึ่งของข้อเขียนที่แสดงถึงวิธีการเลี้ยงดูลูกของแม่ว่า
       “…แม่บอกว่าเมื่อเด็กๆเคยชอบเล่นน้ำเล่นไฟ  แม่จึงจัดให้ลูกๆมีน้ำเล่น  โดยก่อบ่อเล็กให้  และอนุญาตให้ก่อกองไฟเล่นด้วย  สัปดาห์ละครั้งก็จัดงานปาร์ตี้เด็กๆ
       …เพราะแม่เรียนเรื่องอนามัย และโภชนาการมา  แม่จึงเลี้ยงลูกอย่างสะอาด  ถูกอนามัย และระวังเรื่องอาหารมาก  เรามีชีวิตอย่างสนุกสบาย  แต่ก็มีระเบียบวินัย  ระเบียบวินัยอย่างมีหลัก  ไม่ใช่ระเบียบโบราณ  หลังจากกลับจากโรงเรียนทุกเย็น  เราต้องไปเฝ้าสมเด็จย่า (สมเด็จพระพันวัสสาฯ) …”
        อีกตอนหนึ่ง  ที่ผมประทับใจมาก
      “…แม่เคยท่องโคลงสุภาษิต 2 บท(พระราชนิพนธ์ ร.5) …ให้ฟัง … แม่ได้เล่าเพิ่มเติมว่าเมื่อพระพุทธเจ้าหลวง(ร.5)เสด็จสวรรคตแล้ว  โรงเรียนส่วนใหญ่ได้นำนักเรียนไปถวายบังคมพระบรมศพที่พระที่นั่งดุสิตมหาปราสาทและมีโคลงสุภาษิค 2 บทนี้แจกให้  แม่ก็ได้รับแผ่นหนึ่ง  ถึงแม่อายุเพียง 10 ปีเท่านั้น  แม่ก็รู้สึกประทับใจในโคลงนี้มาก  กระดาษแผ่นนั้นหายไปนานแล้ว  แต่ 70ปีภายหลัง  แม่ก็ยังท่องโคลงสุภาษิตนี้ได้…
            ฝูงชนกำเนิดคล้าย        คลึงกัน
       ใหญ่ยิ่งเพศผิวพรรณ        แผกบ้าง
       ความรู้อาจเรียนทัน          กันหมด
      ยกแต่ชั่วดีกระด้าง            อ่อนแก้ ฤาไหว
          …ความรู้คู่เปรียบด้วย    กำลัง  กายเฮย
      สุจริตคือเกราะบัง             สาตรพ้อง
      ปัญญาประดุจดัง               อาวุธ
      กุมสติต่างโล่ป้อง             อาจแกล้ว  กลางสนาม…”