ผมเคยเขียนบทความเรื่อง”แดจังกึม : ละครสะท้อนการปฎิรูปการศึกษาของไทย” ลงในหนังสือพิมพ์มติชน วันที่ 27 ธันวาคม 2548 ซึ่งได้วิคราะห์บทบาทของ “แดจังกึม”ว่าเป็นบุคคลแห่งการเรียนรู้ “ฮันซังกุง” เป็นครูมืออาชีพ และ “ชองซังกุง” เป็นผู้บริหารมืออาชีพ…ตอนนี้ละครยอดฮิตกำลังดำเนินไปใกล้จะอวสานแล้ว ถ้าเรามองการแสดงละครก็คือการเล่าเรื่องที่เป็นความรู้ฝังลึกในตัวละครแต่ละตัว(คุณกิจ) ดังนั้นเรื่องแดจังกึมก็น่าจะสะท้อนให้เราได้ขุมความรู้มหาศาล ซึ่งเป็นหน้าที่ของพวกเรา(คุณลิขิต) ที่น่าจะมาช่วยกันกลั่นขุมความรู้ให้เป็นประเด็นความรู้หรือองค์ความรู้ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่ว่าจะเป็นจากตัวละครตัวใด (จะร้ายหรือดีก็ได้) ที่ตนเองชอบที่บอกให้เห็นถึงเทคนิคที่ดีที่สุด(Best Practice)สักคนละ 1 ประเด็นความรู้หรือมากกว่านั้นก็ได้ ดีไหม?

ผมขอเริ่มก่อนก็ได้…”ผมชอบซอจังกึม ที่ใช้กระบวนการศึกษาเรื่องโรคของพระเจ้าจินจงอย่างลึกซึ้ง ถือเป็นวิจัยและพัฒนาที่ยอดเยี่ยมมาก เริ่มจากการใช้ความกล้าเข้าไปเอาประวัติพระเจ้าจินจงมาศึกษา รวมทั้งใช้ความรู้จากตำราและประสบการณ์จากหลายแห่งวิเคราะห์ร่วมกับหมอจังด๊อก(หมอติดดิน) แล้วใช้การวิจัยเชิงทดลองกับคนไข้ที่มีอาการของโรคเช่นเดียวกันที่อยู่ในชนบท 2 รายและรักษาจนหายดีก็จึงพบว่า ว่าโรคของพระเจ้าจินจงไม่ใช่เกิดจากอาหารเป็นพิษ และไม่ใช่ไข้หวัดแน่ เพราะมีแผลในพระโอษฐ์ก่อนที่จะประชวร ผิวที่พระบาทก็บวมแดง พระวรกายมีตุ่มแข็งและเจ็บ แผลหายช้า อักเสบง่าย และใช้เวลารักษานาน บางครั้งต้องฝังเข็มจึงจะหาย ซึ่งจากตำราคือโรคโฮอู” เป็นโรคที่แทรกซ้อนหลังจากเป็นไข้หวัด(คล้ายไข้หวัดนกนะ) ซึ่งเป็นอาการตับร้อนชื้นธรรมดา การรักษาต้องใช้ยา ยงตัน”เท่านั้น แต่เมื่อไม่มีใครเชื่อและรักษาอย่างผิด จึงทำให้พระอาการทรุดหนักลง เมื่อซอจังกึมมีโอกาสถวายการรักษาจึงให้เสวยพังกิ(นมวัว)กับโสมแดง พระอาการจึงหายเป็นปกติ (เล่นเอาคนดูใจหายใจคว่ำหลายตลบ)” นี่คือขุมความรู้ที่ผมได้และชอบมาก..

แล้วท่านล่ะได้ขุมความรู้จากใคร?และ เรื่องอะไรบ้าง ช่วยบอกกันหน่อยเน้อ…จึงจะเป็นแฟนพันธุ์แท้แดจังกึมจริง...