ครูคือภาพความจริงสิ่งที่พบ         ศิษย์น้อมนบกราบลงที่ตรงหน้า

รากแก้วแห่งความดีมีเมตตา              ครูนำพาหยั่งรากลึกตรึกกมล
 เป็นต้นกล้าชั้นดีที่เห็นได้                   สังคมไทยร่มเย็นนั้นเป็นผล
 แผ่กิ่งก้านกว้างไกลได้ยินยล              ไทยทุกคนมีครูดีชี้แนวทาง

             
         ครูในความรู้สึกยังแจ่มชัด อบอุ่น ประทับใจอยู่เสมอ คำถามง่าย ๆ สั้น ๆ แต่เต็มไปด้วยความเอาใจใส่ ความห่วงใย “ไม่สบายหรือเปล่าจ๊ะ” “ทำการบ้านเสร็จไหม” “ทานข้าวเช้ากับอะไร”“เข้าใจไหม” และอีกหลาย ๆ ประโยค ซึ่งล้วนแต่อาทร ทุกประโยค ทุกอิริยาบถของครูเหมือนแถบบันทึกภาพชั้นดีฉายกลับไปกลับมาในใจไม่เคยสะดุด
      ครูเป็นผู้อุทิศตนต่อความไม่รู้ ความไม่ถูกต้อง ความทุกข์ ความลำบากของผู้ที่ได้ชื่อว่าศิษย์ ครูเป็นผู้มีความอดทนสูง เพราะว่าจะสอนคนหนึ่งคนให้รู้หนังสือ อ่านออกเขียนได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยแต่ครูทำได้ นอกจากให้ความรู้ครูยังให้ความรักต่อศิษย์ทุกคนโดยเท่าเทียมกัน ให้ความหวังดี ความปรารถนาดี ให้คุณธรรมที่จะดำรงตนในสังคมได้อย่างปลอดภัยสงบสุข ให้โดยไม่หวังผลตอบแทน ให้ด้วยความบริสุทธิ์ใจไม่ต้องการสิ่งตอบแทน อยู่ใกล้ครูแล้วสุขใจ ทุกข์ใด ๆ ครูแก้ไขให้ได้เสมอ
    ครูมีแต่รอยยิ้มหวานละมุน ทุกเวลา ทุกนาที ครูเป็นของศิษย์ ของชุมชนเป็นแบบอย่าง เป็นลายไทยสูงค่างามวิจิตร ให้มอง ให้ค้นหาความอ่อนช้อยไม่รู้เบื่อ กี่สิบปีก็ไม่เคยลืมรักครู สิบนิ้วนี้กราบลงแทบเท้าครูด้วยความเคารพรัก ด้วยความรู้สึกตื้นตันและเทิดทูนครูปูชนีย์ของศิษย์ ตาบนิรันดร์     
     นางสุรีย์  เทียนศิริ  อ.นางรอง จ.บุรีรัมย์