จะรับได้ไหม เมื่อเราคือผู้ที่สูญเสีย

เมื่อวานไปร่วมงานศพ ลูกชายของผู้ใหญ่บ้าน ที่อยู่ใกล้ๆกับวิทยาลัย ซึ่งประสบอุบัติเหตุ เสียชีวิต อายุเค้าเพียง 25 ปีเท่านั้น  ถือว่า  เป็นการสูญเสียที่เร็วเกินไป สำหรับคนเป็นพ่อและแม่ พอเห็นอย่างนี้ ทำให้เราย้อนกลับมาคิดว่า ถ้าการสูญเสียนั้นเกิดขึ้นกับเรา เราจะรับมันได้แค่ไหน?...

เมื่อวานเป็นการสวดอภิธรรมคืนแรก พระคุณเจ้าท่านจึงได้ให้ข้อคิดเกี่ยวกับการตั้งรับกับความตาย ไว้ว่า คนเราหายใจเข้าอย่างเดียวไม่ได้ ต้องหายใจออกด้วย แม้แต่ลมหายใจ ยังมีเข้า มีออก  ไม่มีสิ่งใดที่เที่ยง ทุกคนมีที่มาขอตนเอง และที่ไปของตนเอง 
4 อย่าง ที่เราไม่สามารถรู้ได้ คือ เราจะตายเมื่อไหร่ เราจะตายที่ไหน เราจะตายด้วยอะไร และตายแล้วเราจะไปที่ไหน ดังนั้นเราจึงควรที่จะตั้งอยู่ในความไม่ประมาท  ให้มีสติอยู่กับตนเองตลอดเวลา อย่าไปหลงระเริงในความสุข ในความมั่งมี เพราะไม่ว่าจะร่ำรวยล้นฟ้า หรือยากจนข้นแค้น ก็ต่างหนีความตายไม่พ้นทั้งนั้น 

พอฟังจบ ก็ได้ข้อคิดกลับมาว่า ชีวิตของเรานั้นดำเนินอยู่เพื่อมุ่งไปสู่จุดหมายเดียวกันคือความตาย เราจึงควรตั้งรับกับมันไว้ก่อน โดยการไม่ยึดมั่น ถือมั่น กับสิ่งใดๆ เผื่อใจไว้กับความสูญเสีย ที่กำลังเดินทางเข้ามาหาเรา ..ไม่ช้า ก็เร็ว .. อาจเป็นคนที่เราเดินผ่านเมื่อสองวันที่แล้ว คนที่เรายิ้มให้เมื่อวาน  คนที่คุยกับเราเมื่อเช้า หรือ อาจเป็นตัวเราเองก็ได้..ไม่มีใครรู้