วันนี้ได้ฟัง (ใช้หูเป็นหลัก เลยใช้คำนี้ค่ะ) รายการทางโทรทัศน์มากกว่า 1 รายการเล่าถึงพระจริยาวัตรของสมเด็จพระพี่นางฯ ที่สื่อให้เห็นถึงคุณสมบัติเล็กๆที่มีคุณค่ามากมายในใจคนของพระองค์ท่าน รับรู้ได้ถึงความใส่ใจ ให้ความสำคัญกับความคิด ความรู้สึกของผู้ที่อยู่รอบข้างของพระองค์ท่าน ประทับใจมากๆ น้ำตารื้นกับเรื่องที่เล่าถึง คนตาบอดที่มาเข้ารอเฝ้าพระองค์ท่าน ซึ่งได้กระซิบถามเพื่อนว่าท่านผ่านมาหรือยัง เมื่อพระองค์ท่านเสด็จผ่านจริงๆ ทรงพระกรุณากับคนตาบอดที่มาเข้าเฝ้า โดยการเอื้อมพระหัตถุ์ไปจับมือที่พนมอยู่ให้รู้ว่าท่านผ่านมาแล้ว
และเมื่อคิดดูแล้ว วิถีปฏิบัติที่ดีอันนี้เราทุกคนทำได้ในชีวิตประจำวันแน่นอน และหากเราต้องการถวายอะไรเพื่อเป็นการสักการะ น้อมรำลึกถึงพระองค์ การนำสิ่งดีๆนี้ไปประพฤติปฏิบัติ ก็คงเป็นหนทางหนึ่ง การทำอะไรโดยคิดถึงความรู้สึกของคนอื่นนั้น ไม่ยากเลย เมื่อพิจารณาแล้วเราก็จะเห็นด้วยว่า เราจะรู้สึกซาบซึ้งกับสิ่งที่คนอื่นทำให้เราง่ายขึ้นด้วย เรื่องง่ายๆเล็กๆน้อยๆ เช่น ใครเดินผ่านเรา ทำของหล่น แล้วเราช่วยเก็บขึ้นส่งให้ มีอะไรมากมายที่เราทำได้เสมอในแต่ละวัน เพื่อแสดงให้รู้ว่าเราใส่ใจกับความคิด ความรู้สึกของผู้อื่น
ขอบคุณค่ะ พี่โอ๋
บันทึกของพี่โอ๋อ่านสบายใจได้แง่คิด รู้สึกดีจังค่ะ
อ๋อค่ะ
ช่วงนี้พี่โอ๋มีงานติดพันที่อยากทำให้เสร็จ แต่ก็สัญญากับตัวเองไว้ว่า ต้องเขียนสิ่งดีๆที่คิดได้ในแต่ละวัน วันละ 1 บันทึกค่ะ เลยไม่หายไปไหน ขอบคุณ น้องหมออ๋อที่มาให้กำลังใจ ทำให้พี่โอ๋ได้ทราบว่าสิ่งที่ทำเป็นไปตามที่หวัง
เรื่องดีๆมีเยอะทุกวันแต่ไม่มีเวลาเสียมากกว่า ก็เลยไม่ค่อยได้แวะไปทักทายใครเลย ดีที่เป็นคนอ่านเร็ว ตามไปอ่านบันทึกอยากผอม ของน้องหมออ๋อมาแล้วค่ะ ไม่ได้"เม้นท์"เท่านั้นเอง พี่โอ๋ก็ตั้งใจจะลดน้ำหนักลงอีกอยู่ค่ะ แต่ทำแบบมั่วๆ เพราะวันๆต้องทำอะไรร่วมกับใครๆหลายอย่าง กำหนดอะไรให้เราเองคนเดียวยากค่ะ จะจำไว้ว่าถ้าอยากทำเป็นเรื่องเป็นราวจะต้องตามไปเก็บรายละเอียดจากบันทึกของน้องหมออ๋อนะคะ