เหนื่อยนักพักหน่อย

     บ่อยครั้งที่ เรา ๆ  เพื่อน ๆ  พี่ ๆ   วุ่นอยู่กับหน้าที่การงาน  ด้วยการโถมใจลงไป  ทำมันทั้งตัวและหัวใจเลย   คนที่ทำหน้ายุ่ง ๆ   อยู่ตลอดเวลา  แล้วบอกคนอื่นว่า    ยุ่ง ๆๆๆๆๆ   เหลือเกินวันนี้   ไม่มีเวลาคุยแล้ว  จะต้องทำโน่น ทำนี่ต่อ   กลับบ้านก็คิด ๆๆๆๆ    ถึงเรื่องที่จะทำพรุ่งนี้.....รุ่งขึ้นก็ทำ ๆๆๆๆ......   แล้ววงจรก็เป็นอย่างนั้นทั้งปี......

    น่าเสียดายที่ไม่กล้าพอจะเอามือสะกิด บอกเขาว่า....หยุดสักหน่อยไหม......พักเหนื่อยสักนิด.....แล้วหลับตา......สัมผัสกับสิ่งรอบตัวแบบละเอียดอ่อน.......รับรู้ถึงลมเย็น ๆ ที่มากระทบผิว.....รับรู้ถึงเสียงเพลงเบา ๆ   ที่มากระทบหู.....รู้สึกถึงลมหายใจเบา ๆ   อยู่ที่ปลายจมูก.....รู้สึกถึงใจที่หนักอึ้ง........แล้วนึกให้ดี ๆ  ว่ากำลังทำอะไรอยู่.......แล้วทำไปทำไมมากมายขนาดนั้น...........****

     เหนื่อยไหม.......เหนื่อยกับการวิ่งหา........
     ไขว่คว้าอะไรก็ไม่รู้.......เพียงคิดหวังว่าได้มาแล้วคงมีความสุข......
     ทั้งที่หลายต่อหลายครั้ง  ลึกลงไปแล้ว  หัวใจมันบอกว่า
     เรากำลังเดินผิดทาง   แต่ด้วยเพราะความเคยชินกับเส้นทางนี้เสียแล้ว  จึงคิดว่าเป็นทางที่ปลอดภัยที่สุด......เราจึงไม่พยายามที่จะหลุดออกจากมัน  เพราะความกลัวที่จะเผชิญกับ     "ความไม่แน่นอน"