“ครูในดวงใจ”

     ใกล้ถึงวันครู พวกเราทุกคนต่างก็มีครูในดวงใจของตนเอง  ดังเช่น <p style="text-justify: inter-cluster; margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">คุณไพบูลย์  ทองอำเภอ โรงเรียนเฉลิมราชประชาอุทิศ ต.ช้างซ้าย อ.พระพรหม จ.นครศรีธรรมราช  ท่านก็มีครูในดวงใจของท่าน  ดังบันทึกความรู้สึกที่มีต่อครูในดวงใจของท่านต่อไปนี้</p>            “เธียรศิลป์” คือชื่อครูในดวงใจของข้าพเจ้า ที่ประสิทธิประสาทวิชาวาดเขียน และวิชาศีลธรรมให้กับข้าพเจ้า เมื่อสิบปีที่ผ่านมา   ณ โรงเรียนร่อนพิบูลย์   อำเภอร่อนพิบูลย์  จังหวัดนครศรีธรรมราช   และเป็นครูต้นแบบของข้าพเจ้ามาจนปัจจุบัน           
        คุณครูรักอาชีพครูเป็นชีวิตจิตใจ จึงศึกษาเล่าเรียนมาทางการเป็นครูสอนคนโดยเฉพาะ ทุ่มเทให้กับการเป็นครูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ว่าได้ โดยสังเกตจากการที่ลูกศิษย์มีปัญหาประการใด ก็ไปสอบถามได้ทุกเวลา คุณครูไม่เคยขัดข้อง มีจิตวิญญาณของความเป็นครู เสียสละ และอบรมสั่งสอนศิษย์จนได้ดิบได้ดีกับทุกคน จนเป็นที่รักเคารพของบรรดาลูกศิษย์ทุกรุ่น ผงชอล์กในทุกวันที่ผ่านเข้าสู่ร่างกายของคุณครูวันแล้ววันเล่าโดยไม่รู้ตัว จนในที่สุดคุณครูก็เป็นวัณโรค โรคที่คอยลิดรอนเวลาการทำงานของคุณครูมาโดยตลอด สุดท้ายคุณครูต้องปิดฉากอาชีพครูที่แสนรักไว้ชั่วคราว ด้วยการลาราชการไปรักษาตัวที่กรุงเทพฯ  หลังจากนั้นชื่อคุณครูก็เงียบหายไป หายไปจากสังคม แต่มิได้หายไปจากความทรงจำของบรรดาลูกศิษย์ที่รักและเคารพคุณครู ทิ้งไว้ซึ่งความหดหู่ และรอคอยการกลับไปของคุณครูอยู่เบื้องหลัง           
       ห้าปีแห่งการเงียบหายไปของคุณครู ข้าพเจ้าก็ประสบอุบัติเหตุต้องเข้ารับการรักษาตัวในโรงพยาบาลที่กรุงเทพฯ ณ โรงพยาบาลแห่งนี้มีโครงกระดูกตั้งเด่นเป็นสง่าในตู้กระจกใส มองเห็นได้ชัด มีข้อความใต้ฐานเขียนไว้ว่า “มอบไว้เพื่อการศึกษา… อาจารย์ใหญ่เธียรศิลป์  อนุชัย นครศรีธรรมราช”
       ข้าพเจ้ารีบก้มลงกราบด้วยจิตคารวะอย่างสูงสุด ซาบซึ้งใจ ดีใจ และเศร้าใจระคนกัน น้ำตาแห่งความศรัทธา..อาลัย หลั่งไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว คุณครูเป็นครูด้วยชีวิต ด้วยจิตวิญญาณอย่างแท้จริง ตายไปแล้วยังมอบศพให้โรงพยาบาลเพื่อการศึกษาค้นคว้า เป็นอาจารย์ใหญ่ของนักศึกษาแพทย์ แม้แต่โครงกระดูกก็ยังเป็น “ครู”ข้าพเจ้าพบ “ครูที่แท้จริง” ก็วันนี้เอง           
        จากอดีตสู่ปัจจุบัน แม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด แต่ “ครู” ก็คือ “ครู” ผู้เปี่ยมล้นไปด้วยความเสียสละ    และภารกิจสำคัญ   คือการถ่ายทอดวิชาความรู้   และบ่มเพาะจิตใจให้ลูกศิษย์เป็นคนที่สมบูรณ์ พรั่งพร้อมไปด้วยความรู้ ความดี มีคุณธรรม อีกทั้งยังคงตั้งมั่นอยู่ในอุดมการณ์แห่งความดี เป็นปูชนียบุคคลที่มีคุณค่าในสังคม และมีส่วนสำคัญยิ่งในการพัฒนาการศึกษา นำพาประเทศชาติไปสู่ความเจริญอย่างยั่งยืนโดยไม่มีวันจบสิ้น
             “เธียรศิลป์  อนุชัย..ครูในดวงใจ ตลอดไปชั่วนิรันดร์”