วันนี้เป็นวันแรกที่เริ่มเขียน blog หลังจากงงอยู่กับรูปแบบการใช้งานของ gotoknow อยู่ตั้งนาน พอตอนนี้ว่าง ๆ ก็เลยมานั่งเขียนดู ก็เห็นว่าไม่ได้ "ยาก+มั่ว" อย่างที่คิดไว้ครั้งแรก นี่แหละ ที่เค้าว่า "ไม่มีอะไรยากเกินไปกว่าการเริ่มลงมือทำ" เลย ทำไงได้ คนมันขี้คร้าน (ผมคนใต้ครับ ประกาศอย่างชัดแจ้งไว้ตรงนี้ เตรียมคนเก็บทองแดงไว้ได้เลย)

            วันนี้กลับมาจากการอบรม "ผู้ดูแลระบบเครือข่ายด้วย Linux SIS 5.5" ของ ร.ร.หาดใหญ่วิทยาลัยครับ (จริง ๆ แล้วไปเคาะสนิมมากกว่า เพราะตัวเองไม่ได้จับ Linux มา 5 ปีแล้ว นานจนจำคำสั่งไม่ค่อยจะได้ มัวแต่ไปเป็น IT Support อยู่นาน มันกํได้ประสบการณ์อะไรหลาย ๆ อย่างล่ะนะ แต่มันไม่ค่อยจะเป็นก้อนเอาเสียเลย พอลาออกมาแล้วลองสรุปความรู้ที่ได้เพิ่มมาในช่วง 5 ปีนี้ กลับไม่ได้อะไรออกมาเป็นก้อนซักก้อน ทั้ง ๆ ที่คิดว่าตัวเองงานเยอะมาก ๆ) ก็ได้เห็นอะไรหลาย ๆ อย่าง ทั้งความพัฒนาด้าน IT ใน สถานศึกษา, ความพยายามที่จะช่วยเหลือตัวเองของโรงเรียนในเขตชนบท, ความพยายามของครูที่จะเรียนรู้การใช้งาน Linux (ตามคำสั่ง ผอ.) ความพยายามของ nectec ในการที่จะพัฒนา Linux ให้สามารถใช้งานได้ง่ายขึ้น (แม้ว่ามันจะทำให้ปรับแต่งได้ยากขึ้น) แถมยังได้ฟังเสียงสะท้อนจากครูที่ไปเข้าอบรมของ nectec ในเรื่องของความเหมาะสมในหลักสูตรการอบรม ซึ่งผมก็คิดว่าผมก็เขาใจทั้งสองมุมล่ะนะ ฝ่ายของคนคิดจะอบรม ก็ตั้งเป้าหมายว่าผู้เข้าอมรมจะต้องเป็นผู้มี skill บ้างพอสมควร แต่เอาเข้าจริง กระทรวงไม่มีงบจ้างคน IT ไว้ประจำได้ทุกโรงเรียนหรอกครับ แม่แต่ความสามารถที่จะดึงคน IT เก่ง ๆ ให้อยู่กับโรงเรียน ผมยังคิดว่าไม่มีเลย ก็มีแต่คนที่ใจรัก กับคนที่ไม่มีที่ไปล่ะนะ ที่อยู่ได้ อืม .. มันก็ค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไปล่ะนะ จะเอาอะไรกับดินแดนสารขันธ์ (แต่มันก็เป็นที่ให้กำเนิดผมนะ อย่ามาว่าสิ) ทุกอย่างต้องเป็นไปตามธรรมชาติ ไม่มีอะไรจะหลีกพ้น (ก็ยกเว้นนิพพานไว้อย่างนึง)

เฮ้อ จบไม่ลง.....................................................................