เบื้องหลังความงดงามที่มองเห็นนั้น มีใบไม้ของผมนี่แหละเป็นฐานรองรับอยู่ข้างล่าง ... ถึงใครไม่เห็น ผมก็ภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่

    สืบเนื่องจากบันทึกเรื่อง ... เมื่อผมไปสัมมนาที่อาราญาน่า ภูพิมานรีสอร์ท - 01  ผมขอเล่าต่อดังนี้    

     ในกิจกรรมเพื่อสกัดความรู้ ความคิด ความรู้สึก และประสบการณ์ ของบรรดามิตรสหายชาว ศึกษาศาสตร์จันทรเกษม ในการสัมมนาที่อาราญาน่า ภูพิมานรีสอร์ท มีหลายตอนที่อาศัยภาพ หรือวัตถุบางอย่างมาเป็นสื่อนำความคิด  ทำให้เราได้เห็น ได้สัมผัสเรื่องราวในใจเพื่อนๆหลายคน ชนิดที่ไม่เคยมีโอกาสได้ยินมาก่อน  เช่นมีกิจกรรมหนึ่ง วิทยากรนำใบไม้หลายพันธุ์ หลากหลายรูปแบบ เช่นเป็นช่อ เป็นกิ่ง เป็นใบใหญ่บ้าง เล็กบ้าง สดบ้าง  แห้งเหี่ยวเฉาบ้าง มาให้เลือกคนละ 1 อย่าง  แต่ละคนได้รับโอกาสให้ตอบคำถามว่าทำไมจึงเลือก  มีเหตุผลอะไร และถ้ามองเปรียบเทียบถึงงานอาจารย์ที่ปรึกษา หรือเรื่องของคน ขององค์กร มันหมายถึงอะไร
    ข้อคิดดีๆ แปลกๆ แหวกแนว  และล้ำลึกมากมายเกิดขึ้นจากแต่ละคนครับ จำมาเล่าไม่หวาดไม่ไหว 
    สำหรับผม ได้เลือกใบไม้ขนาดย่อมๆ เดี่ยวๆ ใบเดียว ความยาวประมาณ 20 ซม. เป็นใบที่ไม้ยังสด  สีเขียว แต่มีรูตรงกลาง 1 รู อันเป็นร่องรอยการกัดกินของตัวหนอน 
    
    เมื่อถึงคิวต้องพูด  ผมบอกว่า ...

  • เลือกใบนี้เพราะมีใบเดียว  ทำให้ม่ต้องวุ่นวาย  ยิ่งหลายใบอาจยิ่งยุ่ง ยิ่งวุ่น
  • ใบไม้เพียงใบเดียวทำให้ผมมีโอกาสนำมามอง มาสังเกตเห็นอะไรๆได้ชัดเจนมากขึ้น
  • แม้จะมีรอยหนอนกัดกิน แต่ก็ยังดำรงความเป็นใบไม้ได้อยู่  เหมือนคนผ่านโลกมา ย่อมมีประสบการณ์ ผ่านความทุกข์ยาก มีปัญหาต่างๆ  แต่ก็สามารถดำรงความเป็นมนุษย์อยู่ได้
  • นักศึกษาแต่ละคนล้วนมีความแตกต่างกัน มีที่มา มีประสบการณ์ ที่หลากหลาย  ผู้เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาควรได้มองให้ชัดเจน จากหลายๆมุม เพื่อความเข้าใจที่ถูกต้อง และเห็นคุณค่าในตัวพวกเขา
  • ฯลฯ

           ตอนท้ายวิทยากรบอกให้แต่ละคนนำใบไม้ ทั้งเป็นใบ เป็นช่อ เป็นกิ่ง ไปเสียบในแจกัน 1 ใบที่วางไว้กลางห้อง 
           ผมตัดสินใจนำไปใส่เป็นคนแรก  ใบไม้จมลงไปในแจกัน โผล่ขึ้นมาให้เห็นเพียงเล็กน้อย แล้วผมก็เฝ้าดูว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

           


        พอต่างคนต่างช่วยกันจัดแจกันเรียบร้อย ก็ต้องพูดแสดงความเห็นต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น โดยการถามนำของวิทยากรบ้าง  ว่ากันไปตามที่นึกคิดเองบ้าง

       สำหรับผม  ได้ให้แง่คิดไว้ว่า ....

  • ผมจงใจนำใบไม้ใบเดียวของผมไปวางเป็นใบแรกในแจกัน
  • จากการเฝ้าดู ผมสบายใจที่ไม่เห็นใครมา ดึงของผมออกไป หรือแกล้งกดทับให้จมลงไปในก้นแจกัน
  • หลายคนนำใบไม้ของตัวเอง มาวาง มาจัด จนดูเป็นรูปร่างสวยงาม และมันได้บดบังใบไม้ของผมจนหมดสิ้น  ไม่มีใครสามารถมองเห็นมันอีกเลย
  • แต่ผมก็สุขใจที่ไม่มีใครทำร้ายใบไม้ของผม  และภูมิใจที่ได้เห็นว่า เบื้องหลังความงดงามที่มองเห็นนั้น มีใบไม้ของผมนี่แหละเป็นฐานรองรับอยู่ข้างล่าง ... ถึงใครไม่เห็น ผมก็ภูมิใจที่ได้ทำหน้าที่

                  

                                     กุหลาบสวย หนึ่งในหลายร้อยดอก
                                         ที่ อาราญาน่า ภูพิมานรีสอร์ท 
     
                                                           ........  To be Continued !