วันนี้ได้ไปเดินสายกับทีมของท่านรองอธิการบดีฝ่ายพัฒนาบุคลากร รศ.นพ.วรัญ ตันชัยสวัสดิ์ ที่มีผู้จัดการทีมคือคุณเมตตาคนเก่งของพวกเรานี่แหละค่ะ ไปกับคุณรัตติยา อาจารย์ชาคริต ผ.อ.ศูนย์เครื่องมือวิทยาศาสตร์ของม.อ. เพื่อบอกเล่าเรื่องพื้นที่สื่อสารผ่านบล็อกของคนม.อ. ที่วิทยาเขตปัตตานี
รู้สึกว่า คนม.อ.วิทยาเขตปัตตานีเป็นสมาชิก GotoKnow กันอยู่บ้างในสมัยที่เราพยายามเผยแพร่กัน และก็มีเครือข่ายขยายออกไปพอสมควรทีเดียว มีคำถามว่า Share.psu.ac.th ต่างจาก GotoKnow ตรงไหน สิ่งที่ตอบไปวันนี้ยังไม่ใช่ทั้งหมดของที่คิด เพราะตอบในลักษณะของสิ่งที่มองเห็นได้ชัดเจน ไม่ใช่สิ่งที่เป็นความรู้สึกด้วย
ได้อ่านบันทึกของคุณตุมปัง บล็อกเกอร์ GotoKnow คนหนึ่งที่ห่างหายไป แล้วรู้สึกเหมือนจะแปลกแยก มีสมาชิกมาออกความเห็นในเชิงเปรียบเทียบเวที GotoKnow เอาไว้หลากหลายแบบ แต่ส่วนใหญ่จะเป็นในแนวว่า เรามีแต่นักวิชาการ รุ่นใหญ่ๆทำให้น้องๆพี่ๆคนม.อ.ไม่กล้าเขียน เป็นอีกมุมมองที่ทำให้เข้าใจได้ว่า ทำไมจึงมีคนเข้ามาเขียนจริงจังไม่มากนัก
เป็นเหตุให้อยากจะมาเขียนเล่าความในใจเอาไว้ตรงนี้ ถึงสิ่งที่ตัวเองรับรู้ได้จากการอ่านเขียนใน GotoKnow ว่า นอกจากการเขียนเพื่อทบทวนสิ่งที่ตัวเองทำ และหากมีเวลามากกว่านั้นก็จะ เขียนสิ่งที่คิดว่าจะเป็นประโยชน์อื่นๆ (ซึ่งหลังๆนี้แทบไม่ได้ทำเลย) แล้ว สิ่งที่ผูกพันธ์ให้เกาะติดกับเวทีแห่งนี้ก็เพราะ เป็นที่ซึ่งทำให้เราได้รับรู้ถึง "ความดี" ในคนอื่นๆ เป็นสิ่งที่สร้างพลังใจดีๆให้กับตัวเราเอง เมื่อค้นพบบล็อกของคนที่ทำ "ความดี" เพื่อสังคมรอบๆตัวของแต่ละท่าน มีบล็อกเกอร์มากมายใน GotoKnow ที่เขียนเล่าสิ่งที่ทำ แล้วเราสัมผัสได้ถึง "ความดี" ภายใน ส่งผลให้เรารู้สึกดี แล้วเมื่อมีการปฏิสัมพันธ์กัน ก็ยิ่งทำให้เรารับรู้ได้ถึงการสนธิพลังให้แก่กันและกัน คนดีๆที่พบใน GotoKnow นี้เองคือสิ่งที่สร้างสายสัมพันธ์อันเหนียวแน่นในใจ คิดว่า "คนดี" ที่รู้จักทั้งหลาย แม้อาจจะได้พบพานกันเพียงไม่กี่บันทึก ไม่ได้ติดตามอ่านสม่ำเสมอมากเท่าไหร่ เพราะเวลาไม่อำนวยและอีกหลายๆปัจจัย แต่ก็รู้ว่าทุกครั้งที่ต้องการพลัง จะเข้าไปแวะเวียนเยี่ยมใครได้ทุกเมื่อที่ต้องการ เพราะชีวิตแต่ละวันนั้นไม่ได้มีอะไรที่ "สร้างพลัง" ให้ใจเราได้ทุกวัน เมื่อท้อแท้เหนื่อยอ่อนก็มีที่จะไป "เติมพลัง" ได้เสมอ
ขอบคุณคุณน้องแอ๊ด
ด้วยค่ะเอาพลังมาจากไหนนักหนาหนอ ชื่นชมค่ะ อย่างนี้ไม่ต้องสะสมมากเท่าพี่โอ๋แน่เลย มีแต่แจกจ่าย ใช่ไหมคะ
แหมโลก GotoKnow นี่พาคนรู้จักมาเจอกันด้วยนะคะ คุณเอ๊กซ์
ดีใจที่คุณเอ๊กซ์ได้อ่านบันทึกนี้ด้วย เพราะคุณคือ หนึ่งในคนที่พี่โอ๋คิดถึงเมื่อเขียนเรื่องนี้ค่ะ ขอบคุณสำหรับ "พลัง" ที่ให้ออกมาโดยไม่รู้ตัวนะคะ
สวัสดีค่ะ เห็นตรงกันค่ะ ว่าเรื่องดีๆ และความดีที่พบในแวดวงนี้ทำให้รู้สึกดีและโลกน่าอยู่ เหมือนมีกัลยาณมิตรมากมายทั้งๆที่อาจพบกันแค่ในบล็อก
ใช่เลยนะคะ พี่นุช หลายๆครั้งที่เรารับทราบข่าวคราวของกันและกันผ่านทางบันทึกของคนอื่นๆ โดยที่เราเป็นเพียงแขกไปแว้บเยือน ไม่ได้ส่งเสียงทักทายด้วยซ้ำ แต่ก็ไม่รู้สึกว่าเราเป็นคนอื่น จำไม่ได้ว่าอ่านพบว่าพี่นุชจะไปพนมเปญเพราะเพื่อนเชิญไป มาจากบันทึกไหนด้วยซ้ำ
ชอบตรงที่ เราจะไปจะมาแวะเยี่ยมเยียนกันเมื่อไหร่ที่ไหน เราก็รู้สึกได้ถึงความปรารถนาดีที่มีให้กัน คนที่หายไปนานๆบางท่านอาจจะรู้สึกไปเองที่เห็นเราทักทายกันอย่างอบอุ่น แต่แท้จริงแล้ว เราก็รู้สึกดีๆต่อกันทั้งหมด ใครหายไปแล้วกลับมาใหม่ เราก็ยินดีต้อนรับเสมอ และดีใจที่ได้พบเห็นกันใน GotoKnow อีก