ประสบการณ์การดูการแข่งขันฟุตบอลนักเรียนที่ผ่านมา จะมีผู้ฝึกสอนอยู่ 2 ลักษณะ ในขณะที่แข่งขัน

        ผมเองไม่ค่อยถนัดเรื่องฟุตบอลเท่าใด แต่ก็ชอบดู และในช่วงนี้ก็เป็นการแข่งขันฟุตบอลนักเรียน  ผมชอบสังเกตดูผู้ฝึกสอน ซึ่งจะมีอยู่  2 ลักษณะ

       ลักษณะแรก จะตะโกนฝึกสอนไปตลอดตั้งแต่เริ่มเขี่ยลูก บางครั้งสอนคนเดียวไม่พอ ยังมีผู้มาช่วยตะโกนสอนอีกหลายคน ผมว่าผู้เล่นก็คงจะลำบากใจอยู่เหมือนกันนะครับ ว่าจะฟังใครดี และเท่าที่แอบฟังผู้ฝึกสอนประเภทนี้เขาคุยกัน เขาก็จะบอกว่าผู้ฝึกสอนจะต้องตะโกนเสียงดังเข้าไว้ เพื่อให้เด็กมีเรี่ยว มีแรง และ มีกำลังใจที่จะเล่น ถ้าผู้ฝึกสอนเงียบๆ เด็กจะเล่นไม่ออก  นี่ลักษณะแรก

       ต่อไปผู้ฝึกสอนลักษณะที่สอง ผู้ฝึกสอนลักษณะนี้จะเงียบๆ พูดกับเด็กเบาๆ ขณะเล่นก็ปล่อยให้เด็กเล่นไปเอง โดยไม่ตะโกนส่งเสียง แต่จะคอยติดตามการเล่นอย่างใกล้ชิด เห็นท่าไม่ดี ก็ขอเวลานอก เรียกเข้ามาสอน และสอนด้วยน้ำเสียงที่นุ่มๆ เงียบๆ เสร็จแล้วก็ปล่อยเด็กให้ออกไปเล่น...

        ผมเองไม่ค่อยสันทัดกรณีเรื่องการเป็นผู้ฝึกสอนฟุตบอล จึงไม่อาจเอื้อมไปบอกว่าผู้ฝึกสอนอย่างใหนถูกต้อง หรือไม่ถูกต้อง แต่ขออนุญาตออกความคิดเห็นตามความรู้สึกส่วนตัวว่า ผมชอบผู้ฝึกสอนที่เงียบๆ และไม่ส่งเสียงดังมากกว่า ผมมีความรู้สึกว่าผู้ฝึกสอนที่เงียบๆ แสดงว่าเขาสอนมาดีแล้ว วางแผน วางตัว วางเกมมาดีแล้ว ปล่อยให้เด็กเล่นเองไปสักพัก ให้เด็กรู้จักเล่นเอง วางแผนเอง แก้ปัญหา เอง  ถึงเล่นไม่ถูกใจ ก็ต้องทำใจบ้าง เมื่อรู้จักแก้ปัญหาเอง ต่อไปเขาอาจจะเล่นดีขึ้นมาเองก็ได้ แต่ว่าถ้าเห็นท่าไม่ไหวจริงๆ จึงค่อยขอเวลานอกเรียกเข้ามาแก้ไข ปรับปรุง แผนการเล่น..

      .ครับ  ที่เขียนมาก็คงเปรียบเหมือนการทำงานครับ โดยเฉพาะการมอบหมายงาน.....ขอบคุณครับ