ก๊วนคุณสะอาดสองแคว,เฮฮาศาสตร์,นักการ,รำวงย้อนยุค

เมื่อวันที่ 17 ธันวาคม 2550  เหล่านักการทั้งหลายก็มาทำงานกันปกติ  แต่ใครจะรู้หรือไม่ว่าแต่ละคนใจก็เฝ้าแต่จดจ่อว่าเมื่อไหร่จะเลิกงานสักที 555 นี่แค่แปดโมงครึ่งน่ะ (เพิ่งเริ่มทำงานเอง) พอถึงเวลาทุกคนก็รีบเก็บข้าวของ นักการปลา ก็รีบไปรับเจ้าปลาน้อย (ลูกสาวชื่อสตางค์ แต่เราเรียกตามชื่อเล่นของแม่มาบวกกับเจ้าตัวเล็ก ก็เลยเป็นปลาน้อยไง ฮิฮิ ) ชุมชนสระสองห้อง หรือมีชื่อเดิมว่า ชุมชนสระสองพี่น้อง ที่คนภายในเขตเทศบาลนครพิษณุโลกคุ้นหูกันดี วันนี้เขามีงานแล้วเขาก็เชิญเหล่านักการอย่างพวกเราไปร่วมงานด้วย (ไม่ได้ให้ไปเก็บขยะนะ) พูดแบบชาวบ้าน เขาชวนให้ไปกินแล้วก็ไปสนุกร่วมกันน่ะ  ของมาลงโต๊ะเมื่อไหร่ไม่ถึงห้านาทีก็หมด อาหารจานแรกที่มาลง นักการอิ่มดันลุกเดินไปโต๊ะอื่น กลับมา...(ยืนเกาหัว) หมดแล้วเหรอ?  อดกินเลย 555 นักการเมี่ยง นักการน้อย นักการหญิง คอเบียร์นะนั่นน่ะ ชวนนักการปลากันใหญ่ แต่นักการปลาใจแข็งค่ะ แต่ใจก็แข็งได้ไม่นานเปิดมังกรเองเลย ฮิฮิ ส่วนผู้เขียนเองไม่กินอ่ะค่ะ กินที่ไรแล้วชักทุกที (ไม่ใช่ชักมันส์นะแต่เป็น "ชักคัน" ต่างหาก 555 เพราะโรคประจำตัวเลยกินกับเขาไม่ได้น่าเสียดายจังเลยเฮ้อ  วันนี้เรามีสมาชิกใหม่ ชื่อจริงชื่ออะไรก็ยังไม่รู้ แต่เท่าที่รู้ว่าชื่อเล่นน่ะชื่อ หนุ่ม เป็นข้าราชการที่เพิ่งย้ายมาใหม่ (ดำมาเลย) 555 (ถ้ารู้คงโกรธเราแน่ๆ ล้อเล่นน๊า...ล้อเล่น...อย่าโกรธนะตัวเอง)  ส่วนนักการจอย ไม่ขึ๊นฉันไม่ขึ้นเวทีแต่สบโอกาสคนในชุมชนดันขึ้นไปเต้นบนเวที ตอนแรกเจอบันได้ตรงไหนก็จะลงมันซะตรงนั้นแหละแต่เขาฉุดไว้ไม่ให้ลง  ไปๆมาๆ เขา ดันหลังให้ลงยังไม่ลงเลย 555 (คุยสนุกๆ อย่าโกรธกันนะ)  แต่ก็มีเรื่องจะเม้าท์นางรำ 555 หัวเราะไว้ก่อน ก็ป้าแกมาแปลกเพราะแกไม่เคยยิ้มดนตรีมันส์ขนาดไหน ท่าเต้นสนุกขนาดไหนแกก็ไม่ยิ้ม ไม่รู้ว่าโกรธคนที่บ้านมาหรือเปล่า รอดูจนนักการจะกลับบ้านแล้วแกก็ยังไม่ยิ้ม ฮิฮิ ยิ้มซะบ้างนะป้าโลกจะได้สดใส  งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ได้สนุกสนานกันแล้วก็ต้องแยกย้ายเพื่อพักผ่อนจะได้มีแรงทำงานในวันต่อไป  เอาไว้มีเรื่องสนุกๆ จะมาเล่าให้ฟังใหม่นะเจ้าค่ะ