เราอาจจะเคยทำนิสัยหมาๆ..ใส่เจ้าหมา...แต่มันก็ไม่เคยทำนิสัยหมาๆใส่เรา ..

ร่วมวง… นินทาหมา

....Chapter 4  (ตอนจบ )

มานินทาหมากันต่อครับ...

สาม “ จินนี่ ”   ชิวาว่า เพศเมีย  ตัวกระทัดรัด เป็นพวกที่สังกัด          พรรค(พัก) ในบ้านตัวสุดท้าย  เป็นหมาที่ “ ยิ้มได้ ”ตัวเดียวในบ้าน 

เท่าที่เคยเลี้ยงมา ชื่ออื่นๆ  ที่ถูกขนานนามของ “ จินนี่ ”  คือ แม่จิ๋ว … นางจะหลิว …อุปนิสัยเฉพาะตัวคือเวลาปล่อยออกไปนอกพรรค ( นอกบ้าน ) ชอบไป แด๋ะ แด๋ … ยั่วกิเลสไอ้หนุ่มนอกบ้าน  ไอ้หนุ่มนอกบ้านก็คลั่งไคล้คร่ำครวญปานใจจะขาด  ช่วงที่นังจะหลิวมีฮีส  แต่ก็เหมือนฟ้าไม่เคยเป็นใจ โดยไม่ต้องมีกำแพงอะไรมากีดกั้นชั้นวรรณะ  ...เพราะแม่จิ๋ว  หรือนางจะหลิวนั้นพันธุ์ชิวาว่า  ส่วนเจ้าหนุ่มนอกบ้านพันธุ์อัฟเกนฮาวด์ สูงใหญ่เป็นเปรต....แค่มันเอาเท้าตะปบก็กลิ้งไปกลิ้งมาแล้ว

ตอนแม่จิ๋วมันเซ็งอยากกลับเข้าบ้าน  เจ้าหนุ่มนอกบ้านเอาขาหน้าเขี่ยค่อยๆ เพื่อจะบอกว่า “ อย่าเพิ่งเข้าบ้านซิ ”   แม่จิ๋วก็จะกระเด็นไปอยู่ขาหลังของไอ้หนุ่มโน่น

 นิสัย…ประจำของแม่จิ๋วคือ “ งกผ้าเช็ดตัว ”ผ้าเช็ดมือ … เช็ดเท้า …เช็ดโต๊ะ…เช็ดพื้น  ฯลฯมันเจอที่ไหน  มันจะลากมาไว้ในตะกร้านอนของมัน  ขนาดบางทีมัดโซ่มันไว้  ไม่ให้มันไปไหนมาไหนได้  เพราะแม่ชอบรื้อขยะในบ้าน  และชอบขโมยผ้ามาไว้ในตะกร้าที่นอน   ขนาดว่าผูกโซ่มันอย่างนั้น  มันยังค่อยพยายามเอาขาหน้าเขี่ยผ้าที่อยู่ใกล้ๆ มัน ให้เขยิบทีละนิด ๆๆๆ จนมันคาบถึง แล้วก็เอาไปใส่ในตะกร้า  เออ … ถ้าหนาวก็ว่าไปอย่าง  ต้องห่มผ้าเยอะๆ   นี่ร้อนตับจะแตก  แม่ยังไปแฮ๊บ!   เอาผ้ามาคลุมไว้จนได้ 

       อุปนิสัยการกินนี่ยิ่งไม่เหมือนใครใหญ่  แม่ไม่ชอบกินอาหารเม็ดเพียว ๆต้องมีผสมตับ ผสมข้าวสวยเข้าไปหน่อย  นั่นแหละถึงจะชอบกิน   แต่ถึงจะชอบกินก็ไม่ได้กินเสียทุกอย่างนะครับ   แม่จะคาบข้าวเป็นคำๆ มาไว้นอกชาม  แล้วค่อยๆ เขี่ยเลือกกินแต่สิ่งที่ชอบก่อน   ส่วนที่ไม่ชอบเอาไว้กินทีหลัง   เสมือนหนึ่งเป็นของตาย    นิสัยนี้ของมันคนเก็บกวาดจะรำคาญมาก   เพราะมันทำทุกวัน   คนเก็บกวาดก็ต้องเก็บกวาดทุกวัน   เก็บกวาดไม่ทันมดก็มาขึ้นเต็มบ้าน

 สี่  “ แองเจิ้ล ”   หมาพันธุ์ไซบิเลี่ยน   เพศเมีย   สีเทาฟ้าเป็นพรรคนอกบ้านดูแลอาณาบริเวณรอบบ้าน  กลางวันหลับเป็นตาย  กลางคืนเดินลาดตระเวนรอบบ้าน  อุปนิสัยประจำตัวคือทำหน้าที่เหมือน  กทม. ขุดทุกอย่างที่ขวางหน้า  ขุดทุกวัน  ไอ้เรารึก็ตามกลบทุกวัน  มันก็เที่ยวขุดอยู่ทุกวัน  แปลงต้นไม้  กระถางต้นไม้  อะไรที่มีดินอยู่แม่ขุดไปเรื่อย   บางทีเพิ่งซื้อไม้มาลงปลูก  ยังไม่ทันข้ามคืนแม่ขุดเสียเรียบร้อย   ต้นไม้ไปทาง  กระถางไปทาง  ดินไปทาง   ที่แปลกก็คือ  มันแอบขุดตอนไหนไม่มีใครรู้  รู้อีกทีมันขุดพินาศไปหมดแล้ว    ทุกวันนี้ต้องกั้นรั้วต้นไม้ทุกต้นที่ปลูกไม่งั้น...แม่ขุดเรียบ

  และด้วยนิสัยที่ดีใจเกินเหตุ  เวลาที่ไม่ว่าใครกลับเข้าบ้าน มันจะใช้วิธีแสดงความรักด้วยการกระโจนเข้าใส่    ถ้าเผลอถึงกับล้มได้   แล้วลองคิดดู  บางวันมันเพิ่งไปขุดดินมาหมาดๆ  แล้วมากระโดดตะกุย ตะกายเราก็คลั่กไปทั้งตัวซิ   ต้องคอยทำเสียงดุๆ ใส่ ให้มันห่าง ๆ  มันก็ทำเป็นกลัว  วิ่งหนีไป  แต่พอเราเผลอมันกระโจนใส่ โครม ! เวลาคนกลับเข้าบ้านแล้วมันถูกปล่อยไว้  จะได้ยินเสียงคนทะเลาะกับหมา โหวกเหวกทุกครั้งไป

<p style="margin: 0cm 0cm 0pt; line-height: 150%" class="MsoNormal"></p>

ห้า “ ริชาร์ด ”   รูปหล่อประจำบ้าน  เป็นหมาพันธุ์อัฟเกนฮาวด์  เพศผู้  สีน้ำตาลอ่อน   บริเวณหน้าและปากดำจึงได้รับฉายาว่า “  ไอ้หน้าดำ ”  หรือเจ้าชาร์ด หรือไอ้ชาร์ด ตามอารมณ์  ด้วยความที่เป็นพันธุ์หมาใหญ่  ทั้งคนและหมาในซอยไม่ค่อยมีใครกล้าเดินผ่านรั้วบ้าน 

      เพราะตัวมันสูงพอๆ กับรั้วบ้าน  แถมเห่ากรรโชกเสียงดังน่ากลัวมากอุปนิสัยส่วนตัวคือ ชอบแสดงอาณาเขตของตัวเองไว้ทั่วไปหมด ยกขาฉี่ไปทั่ว 

     <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">      ….นี่เองที่คนในบ้านไม่ชอบเลี้ยงหมาตัวผู้     เพราะชอบทำตัวเป็นหน่วยรังวัด  บอกอาณาเขตไปทั่วบ้าน  ที่มันชอบมากที่สุดคือ ล้อรถยนต์   รถทุกคันในบ้าน, ไม่มีล้อไหนที่เจ้าชาร์ดไม่เคยฉี่ใส่  มันทำเครื่องหมายการค้าไว้เรียบร้อย  </p>

      ทุกครั้งที่ขับรถเข้าบ้าน  มันจะรีบมาจ้องมองล้อรถ  บางทีล้อยังไม่ทันหยุดหมุนสนิทเลย  มันยกใส่แล้ว ...แล้วการบริหารจัดการบริเวณการฉี่ของมันสุดยอดนะครับ   มันกะปริมาณการฉี่ของมันไว้ครบสี่ล้อพอดิบพอดีเป๊ะ

      ผมเปิดประตูลงรถมา.....

      แหม … เหลืองอร่าม  ครบทั้งสี่ล้อเลย  ที่แสบไปกว่านั้น  บางครั้ง  ขับรถเข้าบ้านมาพร้อมกันสองคัน  มันก็ยังอุตส่าห์กะบริเวณการฉี่ไว้จนครบทั้งแปดล้อจนได้   เอากับพ่อสิ !

      จอดรถเสร็จสรรพ  ต้องคอยเอาสายยางฉีดน้ำใส่ล้อ …   ไล่กลิ่นจองอาณาบริเวณของเจ้าชาร์ดทุกวัน   บางทีผมเดินไปถามมัน…

     “ เอ็งจะจองทำไมวะไอ้ริชาร์ด ทุกวันเลย ”   มันก็ทำเป็นเดินหันหลังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  บางทีหมั่นไส้ที่มันทำหันหลังใส่ผม  แกล้ง “  เตะไข่มัน ”  เบาๆ  มันทำเป็นสะดุ้งหางจุกตูดวิ่งหนีไป ก็แค่นั้น

     วันรุ่งขึ้นมันก็ฉี่ใส่ล้อเหมือนเดิม  อะไรไม่ว่า  พอไปจอดรถที่ไหนที่มีหมา  หมาเจ้าถิ่นมันก็จะมาดมๆ แล้วก็ยก “ ปรี๊ด ”  ใส่ล้อจนครบสี่ล้อ  เหมือนเจ้าริชาร์ดทำ  พอรถกลับมาถึงบ้าน  เจ้าชาร์ดมันก็จะลบกลิ่นที่มีตัวอื่นมาจองไว้  เป็นวัฎจักรอย่างนี้ไม่รู้จักจบสิ้น   จนล้อรถผมทั้งบ้าน  เป็นที่อุดมสารพัดกลิ่นเจ้าถิ่นทั้งหลาย

     ผมเคยไปซื้อสเปรย์ฉีดล้อรถที่เขาคุยนักคุยหนาว่าฉีดแล้ว หมาจะไม่ฉี่ใส่ล้อรถยนต์ เพราะมันไม่ชอบกลิ่นสเปรย์ที่ฉีดไว้   ผมซื้อมาก็ลองฉีดเลย  พอฉีดเสร็จสามล้อ  กำลังจะฉีดล้อที่สี่  เจ้าชาร์ดฉี่ใส่สามล้อที่ฉีดสเปรย์ไว้เรียบร้อยแล้วไล่หลังผมมาติด ๆ ผมไม่รู้จะทำอย่างไร  หันไปเรียกมัน...

      “ เฮ้ย !  ไอ้ชาร์ดนี่อีกล้อหนึ่งเอาซะให้ครบ ”   มันยืนมองเหมือนไม่แน่ใจ ว่าพูดจริงหรือประชด    สักครู่เดียวมันก็มาทำตามที่ผมเชิญชวนเอาไว้จนครบทั้งสี่ล้อ  เป็นอันเสร็จสิ้นภาระกิจ ไปพร้อมๆ กับการเสร็จสิ้นอนาคตของสเปรย์ฉีดล้อรถกันหมาฉี่ไปเรียบร้อย 

     พูดถึงอาการยกขาฉี่ของหมาตัวผู้  ก็ให้นึกถึงเรื่องเล่าของขี้เมาร้านยาดองว่า...       

      

     กาลครั้งหนึ่ง... เมื่อสมัยที่สัตว์ยังพูดรู้เรื่อง  ในสมัยนั้น ยังไม่มีใครเป็นเจ้าป่าที่ชัดเจน   เพราะยังไม่มีการเผชิญหน้ากัน  และแล้ววันแห่งการประกาศศักดาก็มาถึง…

      ฝูงหมากับฝูงสิงโต     ตกลงที่จะประลองกำลังกัน   โดยให้หัวหน้าฝูงมาต่อสู้กัน  ถ้าใครชนะก็จะได้เป็นเจ้าป่า  ใครที่แพ้ก็จะต้องออกจากป่าไป  <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; line-height: 150%" class="MsoNormal"> โดยให้หัวหน้ากลับไปฝึกวิทยายุทธ์มาอีกสามสิบวันค่อยมาเจอกันใหม่  ณ ที่ตรงนี้   เพื่อประลองกำลังกันให้รู้ดำรู้ดีกันไป</p>

    

     ว่าแล้ว....  ฝูงหมาเมื่อกลับมาก็ช่วยกันระดมสรรพวิชาหมา หมา เอามาให้ลูกพี่ใหญ่   เพื่อเสริมเขี้ยวเล็บอย่างไรเสีย หมาก็มีโอกาสชนะเห็นอยู่ใส ๆ  เพราะหมาฉลาดและหัวดีกว่าสิงโต   และหมาในสมัยดึกดำบรรพ์ก็ตัวเท่าๆ กับสิงโตเขี้ยวเล็บก็ยาวแหลมคมไม่ต่างจากสิงโต   แต่ที่เหนือกว่าก็คือมีสมองหลักแหลมกว่าสิงโตหลายเท่าตัว   ดูอย่างไรก็ชนะสิงโตแน่ ๆ

      อีกหนึ่งวันจะครบวันนัดหมาย... จ่าฝูงหมาผู้แข็งแกร่ง  ซ้อมหนักจนร่างกายพร้อมเกินร้อย   ขณะซ้อมอยู่นั้นเกิดปวดท้องฉี่  มันจึงก้าวย่างสามขุมไปยืนฉี่ที่โคนต้นไม้ใหญ่   การฉี่ของหมาตัวผู้สมัยโน้น   ก็ยืนฉี่เหมือนๆ คนเรานี่แหละ   ขณะที่เจ้าหมายืนฉี่อยู่นั้น   จะด้วยโชคชะตาหรือฟ้ากำหนดก็ไม่ทราบได้.....

      บังเอิญต้นไม้ใหญ่นั้น  เป็นไม้ใหญ่ยืนตายมาช้านาน   เมื่อโดนฉี่อุ่นๆ เต็มก๊อกของเจ้าหมาหัวหน้าฝูง  ก็มีอันล้มครืน!! ลงมา... ทับหัวหน้าหมาดับดิ้นสิ้นชีวิตอยู่ ณ ตรงนั้นเอง   สร้างความตื่นตระหนกตกใจให้กับบรรดาลูกฝูงหมา หมาทั้งหลายเป็นอย่างยิ่ง  

      <p style="margin: 0cm 0cm 0pt; line-height: 150%" class="MsoNormal">      เมื่อถึงวันนัด …เหล่าบรรดาฝูงหมาและฝูงสิงโตก็มาพบกันตามนัดหมาย   บรรดาหมาทั้งหลายก็เล่าความจริงทั้งหมดให้สิงโตฟัง  และยอมออกจากป่าแต่โดยดี  เพราะไม่มีหัวหน้ามาต่อสู้ด้วย  และยอมให้สิงโตเป็นจ้าวป่ามาจนถึงปัจจุบันนี้</p>

    

     ส่วนหมาทั้งหลาย ...

     ยังจำภาพต้นไม้ใหญ่ล้มทับจ่าฝูงของมันดับแดดิ้นสิ้นชีวาติดตากันทุกตัว   ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา..   เพื่อไม่ให้เกิดประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเฉกเช่นหัวหน้าฝูงมัน  และเพื่อให้แน่ใจว่าเวลามันยืนฉี่จะไม่มีอะไรล้มมาทับมันได้   มันจึงเอาขาหลังที่มันถนัดค้ำสิ่งที่มันยืนฉี่ไว้ข้างหนึ่งเสมอ   เพื่อความอยู่รอดปลอดภัยของชีวิตมันจวบจนกระทั่งทุกวันนี้. 

* ไม่ว่าเราจะมีความรู้สึกกับเจ้าหมาๆของเราอย่างไร...มันก็ยังคงมีความรู้สึกรักเรา  ....ไม่ว่าเราจะรวย..จะจน..จะสวย..จะขี้เหร่...จะเก่ง..หรือไม่เก่ง..หรือแม้ว่าบางครั้งเราอาจจะเคยทำนิสัยหมาๆ..ใส่เจ้าหมา...แต่มันก็ไม่เคยทำนิสัยหมาๆใส่เรา ..มันยังคงรักเราเหมือนเคย  จริงมั๊ยครับ..จ้าวววนายยยย...

 

 

</span></span></span></span></span></span></span></span></span>