กว่าจะถึงยอดภูครั้งนี้ ผมพบความประทับใจในหลายๆมุม ของผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาในเส้นทางที่นายเอกเดินไป ท่านเหล่านั้นคือกัลยาณมิตรที่ผมต้องขอขอบคุณพวกเขาที่ทำให้การมาเที่ยวของผมได้เรียนรู้สิ่งดีๆบนโลกร้อนๆนี้อีกมากมายนัก

"ขับรถไปยโสธร หมอกสวยๆข้างทาง ทำให้คิดถึงคุณเอก...."

ดร.กะปุ๋ม เธอเปรยๆทาง MSN เช้าวันหนาว

ผมถามกลับว่า "ทำไมเห็นหมอกแล้วคิดถึงผมละ  "

เธอตอบว่า "ไม่รู้เหมือนกัน"

ให้ผมคาดเดาเอาเองผมก็เข้าข้างตนเองหละครับ คิดว่าหมอกสวยๆยามเช้า อ่อนโยน เย็น และทำให้บรรยากาศรื่นรมย์ เห็นมั้ยครับ คนเราคิดอะไรก็ต้องเข้าข้างตนเองไว้ก่อน

สาวคนนี้ก็แบบนี้หละครับ ชอบทักทายให้คิดเป็นปริศนาธรรมอยู่เรื่อย...

ตะวันแสงสุดท้าย ที่ปลายดอย

เมื่อไม่กี่วันผมได้แบกเป้ไปเที่ยวตามใจ หลังจากผิดนัดกับเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ที่จะไปปีนดอยหลวงเชียงดาวกัน ผมบ่ายหน้าไปทางเชียงราย เพื่อไปชมหมอกสวยที่ภูชี้ฟ้าเงียบๆ หนาวๆแบบนี้ ว่ากันว่า พระอาทิตย์ยามเช้าที่นี่สวยงามนัก

พี่ตึ๋ง (วรรณจักษ์) ขาใหญ่แถบภูชี้ฟ้าบอกผมในคืนจันทร์กระจ่างฟ้าว่า หากท้องฟ้าโปร่งๆเห็นดาวพราวแบบนี้ พรุ่งนี้จะหนาวและหมอกจะโรยตัวแอบซบขุนเขาให้เราเห็น...

คืนนี้ดาวพราวเสียด้วยสิ!!!   ความตื่นเต้นที่จะไปชมแสงแรกของตะวันบนภูชี้ฟ้า กับน้องหมอกดูคึกคักขึ้นมาทันตามเห็น...

“เอกต้องเดินไปที่จุดหินใหญ่ๆก่อนถึงยอดภูนะ ตรงนั้นหละ สามารถเอามือสัมผัสตะวันได้เลยหละ..”

พี่ตึ๋งบอกและทำท่ามือยกตะวัน อืมม...เด็ดจริงๆ จากจุดนี้สามารถถ่ายยอดภูชี้ฟ้าได้อย่างสวยงาม เราจะเห็นตะวันดวงกลมลอยเด่นแทรกเขาขึ้นมา ท่ามกลางหมอกขาวใสที่โรยตัวแอบซบไหล่เขาเหล่านั้น และตะวันดวงเดิมค่อยๆ ลอยขึ้น มุมนี้เราจะเห็นภูชี้ฟ้าเป็นแหลมยื่นยาวมืดๆ ตัดกับแสงแรกชัดเจน เป็นภาพที่งามมากในความรู้สึกของผม

              

ผมกดชัตเตอร์แบบไม่กลัวเปลืองฟิล์ม (เพราะใช้กล้องดิจิตอล) รูปไหนไม่สวยพร้อมลบได้เสมอ นี่หละครับ โลกของการถ่ายภาพสมัยใหม่ ทำให้เราละเอียดน้อยลงหรือเปล่าก็ไม่รู้ ย้อนคิดถึงสมัยใช้กล้องฟิล์มแบบเดิม จะถ่ายแต่ละรูปก็ต้องละเอียด กว่าจะได้แสงได้มุม เผลอๆ Object ที่อยู่ต่อหน้าไปไหนต่อไหนแล้ว...ย้อนมาก็ไม่ได้

บนภูยามเช้าคลาคล่ำไปด้วยมหาชนครับ แต่ผมสามารถเลือกมุมที่ดีถ่ายรูปได้เรื่อยๆ จะว่าไปก็อบอุ่นดีครับคนเยอะๆทักทายกันไป หัวใจคนรักธรรมชาติ เชื่ออย่างหนึ่งว่า คนมีจิตใจที่ดีเป็นพื้นฐานแต่ละคนจึงด้นดั้นมาชมธรรมชาติบนภูสูงแบบนี้

เช้านี้นายเอกแจกยิ้มแบบเลหลังเลยครับ  ทุกคนที่ไม่รู้จักทักทายกันดี ส่วนใหญ่ ก็ทักทายผมด้วยประโยคนี้ครับ...

“พี่ถ่ายรูปให้หนูหน่อย” และ “ช่วยถ่ายรูปให้พวกเราด้วยคะ- ครับ”  

และจากนั้นทุกคนก็ทำท่าเอานิ้วชี้ที่แก้มป่อง...โอ...ท่านี้คุ้นๆครับ ชอบกันจัง  อิอิ ก็น่ารักดีถ้าเป็นสาวๆ หากเป็นหนุ่มๆคนไหนทำก็อยากถีบ(เบาๆ)ตกดอย ณ บัดดล

จริงๆผมกะเขียนเป็นเรื่องเล่ายาวๆครับ

เพราะกว่าจะถึงยอดภูครั้งนี้ ผมพบความประทับใจในหลายๆมุม ของผู้คนที่แวะเวียนเข้ามาในเส้นทางที่นายเอกเดินไป ท่านเหล่านั้นคือกัลยาณมิตรที่ผมต้องขอขอบคุณพวกเขาที่ทำให้การมาเที่ยวของผมได้เรียนรู้สิ่งดีๆบนโลกร้อนๆนี้อีกมากมายนัก

ชมภาพแบบเต็มๆได้ที่  "ภูชี้ฟ้า กับนายเอก"

แล้วจะมาเล่าต่อนะครับผม  ตั้งใจจะให้ชมรูปแต่ก็พรรณนาเสียยาวเลย

ขอให้มีความสุขกันทุกท่านครับผู้ชม :)