เมื่อสักครู่ลงไปทำทานโดยการให้อาหารปลาแล้วก็ต้องพบกับสัจธรรมแห่งชีวิตว่า "เราคือกรรม กรรมคือเรา"
การที่ได้เกิดมาเป็นปลาก็ถือว่าได้รับกรรมในชาตินี้อย่างหนักหนาเพียงพออยู่แล้ว
เจ้าปลาน้อย ทำไมเจ้ายังตาบอดเสียด้วยเล่า
ตาเจ้ามองไม่เห็น เจ้าก็เฝ้าทำปากเผยอ ๆ งับ ๆ ๆ ลมในอากาศเหนือพื้นน้ำ ขอให้อาหารที่ลอยมาได้เข้าปากเพื่อประทังความหิวกระหาย
แต่นั่นคือผลแห่งกรรมไซร้ ฉันพยายามโยนอาหารไปใกล้เท่าไหร่ แม้จะไกลเพียงใด อยู่เหนือหัวของเจ้าแท้ ๆ
แต่ “กรรม” ก็มาดลจิตให้พลิกพลัน เผยองับ ๆ ๆ อย่างไรก็ไม่ถูก
ใกล้แล้ว ๆ ใกล้งับอาหารถูกแล้ว
แต่เจ้าปลาตัวอื่นที่ตาดีก็มาชิงแย่งตัดหน้าไปเสียนี่
เฮ้อ... คงเป็นกรรมของเจ้าจริง ๆ
สัตว์ทั้งหลาย มีกรรมเป็นของ ๆ ตน มีกรรมเป็นผู้ให้ผล มีกรรมเป็นแดนเกิด มีกรรมเป็นเผ่าพันธุ์ มีกรรมเป็นที่พึ่งอาศัย จักทำกรรมใดไว้ ดีก็ตาม ชั่วก็ตาม จักต้องได้รับผลของกรรมนั้น ๆ สืบไป
เจ้าปลาน้อยเอ๋ยที่เป็นเพื่อนทุกข์เกิดแก่เจ็บตายด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น
จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้มีความทุกข์กายทุกข์ใจเลย
จงมีแต่ความสุขกายสุขใจ ใช้กรรมในชาตินี้หมดแล้วไซร้ขอให้ชาติหน้าเกิดมาสร้างกุศลกรรมดีทั้งชาติใจทุก ๆ ชาติไป เทอญ...
