สนทนากับตนเองอย่างมีความสุข
ฟังเรื่องทุกข์หลากเรื่องประเทืองฝัน
ฟังเรื่องสุขนานาสาระพัน
หัวใจไม่เงียบงัน.. ดั่งเคยเป็น

 

 ค้นหาตนเองอย่างไม่รู้จบ
ที่สุด, ค้นพบอย่างลำเค็ญ
ซ่อนผลึกอยู่ลึกเร้น
แต่โลดเต้นอยู่ภายใน

  อยู่ภายในตัวเราทุกเช้าค่ำ
แต่ลึกล้ำเกินชั่งหยั่งวัดได้
หลงผิดว่าคำตอบของหัวใจ
คือสังคมอันกว้างใหญ่อันเสรี

 
 แท้ที่สุด..คำตอบของหัวใจ
ใช่ที่ใครกำหนด,บทวิถี
อยู่ที่เราอยู่ที่ห้วง..ดวงฤดี
เราคือผู้กำหนดชี้ ..คุณค่าตน !

  

หมายเหตุ ... บทกวีนี้เขียนขึ้นในขณะที่ตนเองกำลังขับเคี่ยวกับภาวะบางสิ่งที่ลุกโชนอยู่ในตัวเอง