KM เพื่อนช่วยเพื่อน

"คนพิการที่มาจากกำเนิดมีน้อยเต็มที เพราะความเจริญทางด้านการแพทย์ ถ้ามีหลงมาบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมชาติของคนผู้นั้น ที่เขาเริ่มชีวิตที่จุดนั้น แต่คนปกติธรรมดาที่ครบถ้วนทุกอย่าง เริ่มต้นชีวิตมาด้วยความสมบูรณ์แล้ว มาพลาดพลั้งให้ต้องพิการ คาดว่าบุคคลเหล่านั้นกว่าจะหลุดพ้นได้ จะทุกข์ใจแสนสาหัสมาก เราคนพิการมีความคิดอยากให้ช่วยกันป้องกันคนปกติสมบูรณ์อย่าต้องมาเป็นคนพิการ"

          การจัดการความรู้เป็นกระบวนการที่มีพลัง  มีเสน่ห์ ตั้งแต่ได้รู้จักก้าวย่างเข้าร่วมเรียนรู้ในกระบวนการนี้  มีโอกาสพบเพื่อนที่มีน้ำใจมากมาย   ทุกครั้งที่เพื่อนมีอะไรดีมักจะชักชวนให้ไปดู  ได้ไปเรียนรู้ด้วยกัน

          ช่วงต้นเดือน พฤศจิกายน 2550  ได้รับการประสานทางอีเมล์  จากคุณอนุชา  หนูนุ่น (ชายขอบ)  ว่า อยากให้ผม และ  ครูนงเมืองคอน ไปช่วยเป็นวิทยากรกระบวนการหน่อย  ซึ่งจริง ๆ เป็นคำชวนที่ให้เกียรติเสียมากกว่า   แท้จริงเมื่อผมไปแล้ว   กลับกลายจะเรียกว่าเป็นนักเรียนก็ได้  แต่ผมก็คิดเอาว่า  น้องชายขอบต้องการให้ไปแลกเปลี่ยนเรียนรู้ในฐานะนักเรียนโรงเรียนคุณอำนวยเมืองคอนแน่ ๆ

          ที่ติดต่อประสานผมนั้น   บอกว่า  จะจัดกระบวนการเรียนรู้เครือข่ายคนพิการทุกประเภท 7 จังหวัดภาคใต้ตอนล่าง และจังหวัดนครศรีธรรมราช  โดยจะมีการแลกเปลี่ยนเรียนรู้จากประสบการณ์ไม่ใช่ไปรับหลักการจากใครก็หาไม่    ในเรื่อง "บทเรียนเส้นทางการหลอมร่วมรวมพลังเครือข่ายคนพิการระดับจังหวัด"

ชายขอบ(อนุชา หนูนุ่น)

           ผมได้เดินทางไปร่วมมาแล้ว   โดยเดินทางไปพร้อมกับครูนงเมืองคอน   ซึ่งก็ได้รับเชิญในลักษณะเดียวกันกับผม  กระบวนการจัดขึ้นเมื่อวันที่ 26-27 พฤศจิกายน 2550 ณ โรงแรมไดอิชิ อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา 

          วันนี้หยิบจับเอกสารที่ได้ติดมือกลับมาอ่านดูอีกครั้งและทบทวนกับสิ่งที่ได้พบได้เห็นในเหตุการณ์จริง ๆ ที่เกิดขึ้น    ได้เห็นและประทับใจในการกระบวนการที่ปฏิบัติจริง ๆ   คือ "เพื่อนช่วยเพื่อน ครั้งนี้ได้เห็นของแท้ว่าการจัดการความรู้ "เพื่อนช่วยเพื่อน" ที่ทุกคนมีจิตเข้าถึงแล้วเป็นอย่างไร

           อ่านโครงการที่เขาเขียน  เทียบเคียงกับความคิดความรู้สึกที่เคยมี   กับเหตุการณ์ที่ได้เห็นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง  เพราะเราคิดหรือมองว่า  คนพิการคือคนที่ลำบาก  สังคมต้องให้ความช่วยเหลือ  คนอื่น ๆ ก็อาจคิดเหมือนผม  หรืออาจมองไปว่าน่าสงสาร  เป็นเวรกรรม  เป็นภาระที่สังคมต้องให้ความช่วยเหลือดูแล

          แต่เมื่อไปเห็นเข้าจริง ๆ  กลับมองแทบไม่เห็นความพิการของเขาเหล่านั้นเลย เป้าหมายที่เขากำลังเดินคือเดินบนเส้นทางของการช่วยกันพัฒนาสังคมไทยโดยรวมต่างหาก

         ผมคุยกับน้องชายขอบ(อนุชา)ว่า  ผมไม่เห็นว่างานนี้คืองานคนพิการตรงไหน   เพราะที่เห็นคือการใช้ชีวิตแบบคนปกติธรรมดาทั่วไป  มีความแตกต่างเล็ก ๆ ในบางเรื่องเท่านั้น  ซึ่งคนปกติธรรมดาก็มีแตกต่างกันอยู่แล้วเช่นกัน  น้องชายขอบพูดกับผมว่า   เขาเหล่านั้นหลุดพ้นจากจุดนั้นไปแล้ว  ก้าวพ้นจากจุดที่สังคมมองเขาไปแล้ว  ฟังแล้วต้องคิดนานคิดลึก ๆ

         พี่ประสิทธิ์  จากพัทลุง  นั่งร่วมโต๊ะกินข้าวตอนพักเที่ยง   ผมก็ไม่เห็นว่าพี่ประสิทธิ์จะพิการอะไร   แถมยังพูดให้ผมต้องคิดแบบสุดซึ้งอีกว่า

         "คนพิการที่มาจากกำเนิดมีน้อยเต็มที  เพราะความเจริญทางด้านการแพทย์   ถ้ามีหลงมาบ้างก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมชาติของคนผู้นั้น  ที่เขาเริ่มชีวิตที่จุดนั้น   แต่คนปกติธรรมดาที่ครบถ้วนทุกอย่าง   เริ่มต้นชีวิตมาด้วยความสมบูรณ์แล้ว   มาพลาดพลั้งให้ต้องพิการ  คาดว่าบุคคลเหล่านั้นกว่าจะหลุดพ้นได้  จะทุกข์ใจแสนสาหัสมาก   เราคนพิการมีความคิดอยากให้ช่วยกันป้องกันคนปกติสมบูรณ์อย่าต้องมาเป็นคนพิการ"   คำพูดเหล่านี้ครับทำให้เกิดความคิด    เมื่อได้เห็นศักยภาพของคนในเครือขายคนพิการครั้งนี้  ว่าสังคมคิดไปเองจริง ๆ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน เส้นทางเรียนรู้อันยาวไกล



ความเห็น (7)

คุณชาญวิทย์-นครศรีฯ

                    เมื่อวานผมเจอตัวจริงน้องนัทธร นักวิชาการส่งเสริมฯสนง.เกษตรอำเภอสิชล คุยกันหลายเรื่อง ได้ข่าวว่าจะย้ายเข้ากรมอีกแล้วครับ

                   วันที่ 16 - 18 ธ.ค.เป็นตัวแทนนักเรียนโรงเรียนคุณอำนวยอีกรอบนะ ในโอกาสที่จะไปฝึกฝนเรียนรู้งานในหน้าที่คุณอำนวยจากเวทีของกรมควบคุมโรค(ต่อจากที่ทำร่วมกันที่จังหวัดตรังเมื่อปีที่แล้ว) ตามที่นายหัวชายขอบน้องบ่าวที่นับถือของผมระบุมาแบบขู่ๆหน่อยๆว่าต้องไปให้ได้ ผมติดไปอบรม ที่ กศน.ภาคอีสาน อุบลราชธานี แต่ในส่วนของ กศน.ได้ประสานครูราญไว้เรียบร้อยแล้ว หมอวิเชียร ร.พ.มหาราช น้องชายขอบจะประสานเอง

                ในช่วงงานดังกล่าวน้องชายขอบน้องบ่าวที่นับถือของผมจะคุยเรื่องการขยายดรางเรียนคุณอำนวยภาคใต้ด้วย คืบหน้าอย่างไรบอกด้วยด้วยนะครับ

              ผมเห็นคำสั่งจังหวัดนครศรีฯเรื่องชุมชนอินทรีย์ มีชื่อคุณชาญวิทย์อยู่ 2 คำสั่ง ไม่ทราบได้แล้วยัง

เขียนเมื่อ 
  • สวัสดีครับพี่ชาญวิทย์
  • คิดถึงครับ   รวมทั้ง อ.ชายขอบด้วย
  • ขอบคุณครับ

เรียน อ.จำนง

        ขออภัยด้วยตอบช้าไปหน่อย  แล้วจะดำเนินการตามที่บอกนะครับ  อยู่อุบลตอนนี้เป็นไงบ้าง ขอให้สนุกนะครับ

สวัสดีครับ  น้องสิงห์ป่าสัก

                 คิดถึงเช่นกันครับ  วันที่ 16-18 ธ.ค.50 นี้ ร่วมกิจกรรมกับ น้อง"ชายขอบ"อีกครั้งแล้วค่อยเล่าให้ฟังครับ

                 ช่วงนี้ ADSL อืดครับ

เขียนเมื่อ 
เขียนเมื่อ 

สวัสดีคะ พี่ชาญวิทย์ และนี่เป็นเสน่ห์อย่างหนี่ง

ที่ทำให้เราได้เรียนรู้ เข้าใจคำว่าชีวิตอย่างแท้จริง

ตามพระราชดำรัช "เข้าถึง เข้าใจ พัฒนา "

 

เขียนเมื่อ 

แวะมาทักท้ายครับ

km เป้นเรื่องที่น่าสนใจและควรบอกต่อๆๆ