เรื่องเล่าจากเมืองขอนแก่น

ไม่รู้จะนับเป็นโชคหรือนับเป็นความซวยที่ดันเรียนภาษาอังกฤษแล้วมาแล้วใช้ไม่ได้เอาเสียเลย หลายท่านอ่านบันทึกของผม  เห็นว่าพาฝรั่งลงพื้นที่ลงหมู่บ้านคงคิดว่าภาษาอังกฤษปร๋อ ความจริงที่อยากบอกคือฝรั่งพูดไทยได้ครับ

วันก่อนก็อ่านบันทึกครูบาฯเรื่องเสนองานที่กรุงเทพฯกลางเดือนก็เห็นว่าต้องใช้ภาษาอังกฤษงานนี้ท่านก็บอกว่า อย่าขอหมอลำ อิอิดังนั้นงานนี้คนแปลจะเข้าใจที่ท่านลำแค่ไหนหนอ ไม่รู้จะได้ภาษาและอารมณ์แบบที่ท่านลำบนเวทีหรือเปล่า งานนี้ดูเหมือนภาษาฝรั่งตามติดเราตลอด

กลับมาขอนแก่นเพื่อมาทำเค้าโครงขอทุนวิจัย ดูเอกสารที่เค้าโครง ก็มีช่องที่ต้องกรอกภาษาอังกฤษ เอาซิงานนี้มาช้าอยู่ก็ตรงภาษาอังกฤษนี่เอง เขียนไปเขียนมาปวดหัวจึงต้องส่งเมลล์ให้เพื่อนช่วยแบบเกรงใจจริง ๆ งานนนี้ดูเหมือนภาษาฝรั่งตามติดเราตลอด

เมื่อวานเจ้าหน้าที่ที่คณะศิลปกรรมศาสตร์โทรศัทพ์มาแบบน่าประหลาดใจเพราะตั้งแต่จบมาหลายสิบปีก็ไม่มีใครโทรหาเลย แปลกใจนิด ๆ สุดท้ายทราบว่ามีฝรั่งมาตามหาตัวที่คณะเพื่อมาตามดูและคุยกับผมเรื่องผ้าทอพื้นบ้าน

ฝรั่งบ้าไปเอาจข้อมูลมาจากไหนก็ไม่ทราบและดุ่ย ๆ มาอีสานและบุกไปที่ที่ไม่รู้ว่าคิดได้อย่างไรว่าต้องไปที่คณะศิลปกรรมศาสตร์ เจ้าหน้าที่ืืยืนโทรศัพท์ให้ฝรั่งคุยกับผม เอาสิที่นี่ มั่วซะจนได้เรื่อง และน่าจะสรุปว่พรุ่งนี้(วันนี้)เรามีนัดเจอกันที่มหาวิทยาลัขอนแก่น งานนี้ดูเหมือนภาษาฝรั่งตามติดเราตลอด

เหอๆๆๆ แค่คุยธรรมดาพอจกตาได้ แต่ถ้าคุยเอางานผมจะเฮ็ดจั่งใด๋ งานนี้โทรหาเพื่อน ๆ มาเป็นล่ามก็ติดงาน ตอนนี้เหลือเวลาเจอกันอีกสามชั่วโมงผมยังไม่ได้ล่ามเลยครับ

ล่ามจ๋ามาหาฉันที