ช่วงนี้เป็นช่วงที่นักเรียนหลายๆคนกำลังเตรียมตัว หรือตัดสินใจเพื่อศึกษาต่อในมหาวิทยาลัย จึงทำให้ดิฉันอยากจะเขียนบันทึกถึงเพื่อนคนหนึ่งที่ดิฉันชื่นชม และภูมิใจในตัวเพื่อนคนนี้
<p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เพื่อนดิฉันคนนี้เรียนด้วยกันกับดิฉันมาตั้งแต่ชั้น มศ.1 (คิดดูซิค่ะ ว่ารุ่นเก่าแค่ไหน…) ห้องที่เราเรียนเป็นห้องที่เรียกว่าห้อง king หมายถึงห้องที่มีเด็กเรียนดีอยู่ด้วยกัน นอกจากจะเรียนดีแล้ว คงเป็นเป็นพวกที่ดื้อด้วยมังค่ะ เพราะอาจารย์ที่โรงเรียนที่สอนพวกเรามักจะทั้งรักทั้งชังทั้งหวานและขมขื่นกับพวกเรามาก </p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เมื่อเราเรียนจบชั้น มศ. 3 เพื่อนหลายคน ออกไปเรียนวิทยาลัยครูที่เปิดใหม่ แต่พวกเราส่วนหนึ่งเลือกเรียนต่อชั้น มศ. 4 ที่โรงเรียนเดิม พวกเราทุกคนที่มากจากห้อง king เลือกเรียนในสายวิทยศาสตร์ เพราะสมัยนั้นเราทราบมาแต่เพียงว่า เด็กเรียนดีต้องเรียนสายวิทย์ แต่หลังจากนั้นจะไปเรียนอะไรก็ยังไม่ทราบ (...เด็กบ้านนอกค่ะ...) แต่เพื่อนคนนี้ของดิฉันเลือกเรียนสายศิลป์ค่ะ </p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เราซึ่งเป็นเด็กแก๊งเดียวกัน พยายามไปชักชวนให้เขาเปลี่ยนใจมาเรียนสายวิทย์ด้วยกัน ด้วยความเป็นห่วงว่า เมื่อจบ มศ. 5 แล้ว เขาจะไม่มีที่เรียน (ความคิดแบบเด็กๆ...) แต่เขายืนยัน ที่จะเรียนในสิ่งที่เขาชอบ และเขาก็ทำได้ดีมากๆ ทั้งเกรดที่สูง และศักยภาพทางภาษาอังกฤษและภาษาฝรั่งเศส </p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">ก่อนจบ มศ. 5 เราได้สิทธิ์ สอบคัดเลือกเข้าในมหาวิทยาลัยขอนแก่น เนื่องจากพวกเรามีระดับคะแนนอยู่ใน 20% แรกของชั้นเรียน …เพื่อนดิฉัน สามารถเลือกได้สาขาเดียวคือ บรรณรักษ์ศาสตร์ </p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">เขาสอบได้...แต่เขาบอกพวกเราว่า เขาจะไปสอบเอนทรานส์...ซึ่งพวกเราพยายามทัดทานเพราะมหาวิทยาลัยขอนแก่นมีระเบียบว่า หากไปสอบเอนทรานส์ จะถูกตัดสิทธิ์ในสาขาวิชาที่สอบได้...เราเป็นห่วงเกรงว่าเขาจะถูกตัดสิทธิ์และไม่มีที่เรียน</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p> ผลการสอบเอนทรานส์ ปรากฎว่าเขาสอบติด คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ... เป็นอะไรที่พวกเราตื่นเต้นมาก ในฐานะ นักเรียนโรงเรียนเล็กๆ ต่างจังหวัด สามารถสอบเข้าเรียนในคณะที่มีชื่อเสียง ของมหาวิทยาลัยที่มีชื่อเสียงในส่วนกลางได้ ซึ่งเป็นการสอบที่เรามองว่ายากที่สุด แถมยังต้องแข่งขันกับนักเรียนทั้งประเทศ </p><p>เมื่อเขาเรียนจบ เราทราบว่าเขาได้เกียรตินิยม และได้ทุนไปศึกษาต่อปริญญาเอกที่ประเทศฝรั่งเศส... </p><p></p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">แล้วเขาก็เรียนจบกลับมาเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยที่เขาสำเร็จการศึกษา</p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">และไม่นานต่อมาเราก็ทราบว่าเป็นได้รับแต่งตั้งเป็น ศาสตราจารย์ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p> <p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal">และต่อมาเขาก็เป็นคณบดี </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p><p> และต่อมาเมื่อ 4 ปีที่แล้ว เขาก็เป็นอธิการบดี และเป็นสมัยที่สองในปีนี้</p><p>ค่ะ เพื่อนดิฉันที่ดิฉันชื่นชม ภูมิใจ และมักจะเล่าให้ใครๆ ฟังถึงความมุ่งมั่น เชื่อมั่น และมีเป้าหมายคนนี้ คือ ศ.ดร.สุรพล นิติไกรพจน์ อธิการบดีมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ค่ะ </p><p style="margin: 0in 0in 0pt" class="MsoNormal"></p>
สวัสดีค่ะอ.แป๋ว
หนิงเพิ่งทราบ(วันที่30 ที่มสธ.) นะคะ ว่าอ.แป๋วเป็นเพื่อนกับท่านอธิการบดีของมธ. อิอิ หนิงไปดูงานที่ DSS@TU หลานหนแต่ไม่เคยได้พบท่านอธิการบดีคนเก่งนี้เลยค่ะ ท่านมีภารกิจเยอะมากค่ะ เลยมีโอกาสได้พบแต่ผู้แทนของท่าน
ปล. เห็นรูปการ์ตูนเล็กในช่อง comment อ.แป๋วแล้ว น่ารักจังเลยค่ะ ดูเป็นอ.แป๋วมาก อิอิ คิขุ
สวัสดีครับ
อิๆ ผมครับทราบว่าเก่าแค่ไหน ;)
ดร.สุรพล อาจารย์ผมเอง เฮๆ ดีใจกับอาจารย์ด้วย
พูดแล้วก็นึกถึงสถาบันฯ
สงสัยต้องหาเรื่องไปเรียนต่อซะแล้ว
อาจารย์แป๋วก็เรียนเก่งนะครับ ไปเรียนถึงญี่ปุ่น
สวัสดีครับอ.แป๋ว
อ่านแล้วเหมือนเรื่องสั้นจบไว และมีความสุข มีแรงบันดาลใจ แบบเซอร์ไพรซ์ ด้วยครับ
แล้วก็ได้คิดเหมือนกันว่า เป้าหมายของผมที่ถึงจุดที่ตั้งหวังไว้แล้ว ตัวเองพอใจหรือยัง
พอ.....หรือไม่พอ......
ผมอยู่ในช่วงตัดสินใจอะไรหลาย ๆ อย่างจริง ๆ ครับ
ขอแสดงความยินดีด้วย
คิดถึงเพลงนี้ของจรัล มโนเพชรครับ...
รางวัลแด่คนช่างฝัน
เนื้อร้องโดย จรัญ มโนเพชร
อย่ากลับคืนคำ เมื่อเธอย้ำสัญญา
อย่าเปลื่ยนวาจา เมื่อเวลาแปรเปลื่ยนไป
ให้เธอหมายมั่นคง แล้วอย่าหลงไปเชื่อใคร
เดินทางไป อย่าหวั่นใครขวางกั้น
* มีดวงตะวัน ส่องเป็นแสงสีทอง
กระจ่างครรลอง ให้ใฝ่ปองและสร้างสรรค์
เมื่อดอกไม้แย้มบาน ให้คนหาญสู้ไม่หวั่น
คือรางวัล แด่ความฝันอันยิ่งใหญ่ ให้เธอ
** บนทางเดินที่มีขวากหนาม
ถ้าเธอคร้ามถอย ไปฉันคงเก้อ
ฉันยังพร้อมช่วยเธอเสมอ
เพียงตัวเธอ ไม่หนีไปเสียก่อน
*** จะปลอบดวงใจ ให้เธอหายร้าวราน
จะเป็นสะพาน ให้เธอเดินไปแน่นอน
จะเป็นสายน้ำเย็น ดับกระหายยามโหยอ่อน
คอยอวยพร ให้เธอสมดังหวังได้ นิรันดร์
(**,***,*)
สวัสดีทุกๆท่านค่ะ
ขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมชื่นชมค่ะ
ยังมีเพื่อนอีกหลายคนที่แต่ละคนก็ประสบความสำเร็จไปกันคนละด้าน บางคนพลาดหวังจากการสอบเข้าในมหาวิทยาลัยปิด ก็ไปเรียนในมหาวิทยาลัยเปิด เก่งกระทั่งเรียนเพียงแค่ 3 ปี ปัจจุบันเป็นผู้พิพากษาระดับสูง หรือบางคนก็ไปทำงานบริษัทเงินเดือนเขาเท่าเงินเดือนเรา 1 ปี ก็มีค่ะ บางคนปัจจุบันเดินสายเป็นวิทยากร แล้วยังขยัน กำลังทำปริญญาเอกอีก ชื่นชม และเป็นปลื้มกับเพื่อนๆ ทุกคน มากๆค่ะ
อยากให้เด็กๆ ที่กำลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยว่า สอบได้หรือไม่ได้นั้น ไม่ได้เป็นเครื่องตัดสินอนาคตซะทั้งหมด เรายังต้องเดินอีกไกล ยังมีโอกาสมากมายให้สร้างอนาคต ขอแต่เพียงมีความมุ่งมั่น ตั้งใจ ทำในสิ่งที่รัก หรือ รักในสิ่งที่ทำ ทุกคนประสบความสำเร็จได้ค่ะ....
และแต่ละคนที่ประสบความสำเร็จ ณ ขณะนี้ต่างผ่านอะไรมามากมาย.....
สวัสดีค่ะอาจารย์แป๋ว เป็นที่แรกที่ได้มีโอกาสระลึกถึงอาจารย์เป็นตัวอักษรค่ะ หนูเป็นอีกคนหนึ่งที่ได้มีโอกาสได้ทำงานและเป้นลูกศิษย์ของอ.สุรพลค่ะ ขอยืนยันว่าที่อ.กล่าวมาเป็นส่วนที่ทำให้เป็นแรงบันดาลใจในการทำงาน และนำส่วนที่ดีๆเหล่านั้นเป็นแบบอย่างค่ะ จนตอนนี้หนูก็ได้เป็นอาจารย์ และพยายามตามรอยเท้าครูบาอาจารย์ที่เป็นแบบอย่างที่ดีค่ะ
สวัสดีค่ะ อ.จันทิมา
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ดีใจค่ะที่เรื่องราวของ อ.สรุพล เป็นแรงบันดาลใจของอาจารย์ อ.สุรพลนอกจากจะเป็นผู้มัความมุ่งมั่น เชื่อมั่น แล้วอาจารย์ยังเป็นคนที่ทำงาน และเป็นคนดีค่ะ เหตุหนึ่งที่มักจะบอกเล่าเรื่องราวของ อ.สุรพล ก็เพื่อให้เป็นแรงบันดาลใจและแบบอย่างที่ดีสำหรับคนรุ่นใหม่ รวมทั้งต้องการชื่นชมคนดีด้วยค่ะ
ขอเป็นกำลังใจให้อาจารย์จันทิมาด้วยค่ะ
ขอบคุณมากๆค่ะ