อาจารย์เสริม ศรีโลพันธุ์
ปีนั้นเป็นปีที่"ฟ้าสีทองผ่องอำไพ" เราเรียนจบปวช.ช่างวิทยุโทรคมนาคม จากโรงเรียนเทคนิคหาดใหญ่...
ด้วยน้ำพักน้ำแรงของพ่อและแม่ที่ส่งเสียให้เล่าเรียน เราเรียนจบพร้อมประสบการณ์การทำงานในร้านซ่อมวิทยุโทรทัศน์ เครื่องขยายเสียง....จิปาถะที่ทำได้...พร้อมรายได้เสริมขณะเรียนหนังสือ
ขณะเรียน...ทุกวันหลังเลิกเรียน กลับมาเปลี่ยนเครื่องแต่งกายที่บ้าน แล้วซ้อนท้ายรถมอร์เตอร์ไซค์ ของอาจารย์เสริม ศรีโลพันธุ์ จากบ้านพักครูในโรงเรียนเทคนิคที่คอหงส์ ไปในตัวเมืองสงขลาระยะทาง ประมาณ ๒๕ กิโลเมตร เพื่อไปทำงานที่ร้านสากลวิทยุ หน้าวัดเลียบ...และประมาณสามทุ่มจะกลับไปหาดใหญ่
ขณะนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ อาจารย์จะถามและแนะนำถึงเรื่องของวิทยุโทรทัศน์ ตั้งแต่เรื่องของวงจร การทำงาน การตรวจเช็คอาการเสียของอุปกรณ์เหล่านั้น...ทุกวัน
ทุกวันนี้แม้ล่วงเลยมาถึง ๓๔ ปี ทุกอย่างก็ยังจำอยู่ในสมองสามารถถ่ายทอดความรู้ได้ตลอดเวลา
กราบขอบพระคุณอาจารย์ที่ถ่ายทอดวิทยายุทธให้ใช้ทำมาหากินมาจนถึงทุกวันนี้...
ยังจำและขอบคุณรถมอเตอร์ไซค์ ฮอนด้า สีทอง ที่เป็นห้องเรียนคันนั้นด้วย...ขอบคุณจริง ๆ
สวัสดีครับ..บทความนี้ต้องให้อาจารย์เสริม ศรีโลพันธ์เป็นพระเอกครับ เป็นครูอาชีพด้วยจิตและวิญญาณอย่างแท้จริงครับ
สวัสดีครับ นายช่างใหญ่
สวัสดีค่ะ นายช่างใหญ่ เป็นการเรียนรู้ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ค่ะการเรียนรู้เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา ในทุกที่ และทุกสถานการณ์ เป็นการเรียนรู้ที่เรามีความสุขทำให้เราไม่ลืมด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ
ขอบคุณครับคุณsmall man
ครับ ท่านเป็นพระเอกในหัวใจผมมาตลอดครับ...ถึงแม้นท่านเกษียณอายุราชการไปแล้ว เมื่อลงไปทางใต้ผมจะแวะไปกราบท่านเสมอครับ
ขอบคุณครับคุณเกษตรยะลา
คิดเสมอ...ว่าทำพรือให้พ่อแม่ภูมิใจในตัวเราครับ
ขอบคุณครับคุณหิ่งห้อย
ครับ ทุกอย่างเป็น tacit แผนที่ความคิดในสมองที่ผ่านการพิสูจน์โดยตัวเราเองมาแล้ว
สวัสดีครับผม
สวัสดีค่ะนายช่างใหญ่
สมัยเด็กๆ เวลาอยากเรียนรู้อะไรเป็นพิเศษ ก็จะพยายามเข้ามาใกล้ชิดครู ทำตัวให้น่ารัก ยกน้ำให้ครู เอาดอกไม้มาปักแจกัน เป็นต้น ทำสม่ำเสมอ ในที่สุด ครูก็จะเมตตามากๆ อยากรู้อะไร ครูบอก สอนหมดค่ะ
กลับถึงบ้านด้วยความปลอดภัย แอร์ในรถบัส หนาว จนเหมือนจะไข้ แต่ตอนนี้ปรับตัวได้แล้ว
ขอบคุณพี่มากๆ สำหรับวันนี้ ทั้งวันค่ะ ^-^
สวัสดีครับ
เรียกว่าไขว่คว้าหาความรู้ตลอดเวลา น่านับถือครับ
นำเรื่องช่างๆ มาเล่าอีกนะครับ
คงมีอะไรน่าสนุก น่าสนใจมากมาย
เป็นวิทยาทานให้น้องๆ ต่อไป
ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับคุณบุญรุ่ง
คนเป็นครูสะสมความรู้ไว้ให้ลูกศิษย์มากมาย...ไม่หวงความรู้...
ชาว G2K เป็นพี่น้องกันอยู่แล้ว...สบายมากครับ
สวัสดีครับผม
สวัสดีครับคุณธวัชชัย
ขอบคุณที่แวะมาเยี่ยมและให้กำลังใจ...
จะพยายามถ่ายทอดภาพความหลังครับ...เผื่อมีประโยชน์ให้กับผู้มาเยี่ยมชมครับ...
สวัสดีครับผม
ผ่านมาเจอ คิดถึง อ.เสริม เหมือนกัน สมัยผมเรียนท่านเป็นหัวหน้าแผนกช่างอิเล็กทรอนิกส์ ที่วิทยาลัยเทคนิคนครศรีฯธรรมราช วันไหน อ.ในแผนกไม่มาหรือติดธุระไม่สอน พวกเราต้องแอบคลานหนีลงมาจากแผนก ไม่ให้ อ.เสริมเห็น ถ้าท่านเห็นรับรองครับท่านจะเรียกให้ตามมาทั้งห้อง ไม่ว่าวิชาไร ท่านจะสอน จนหมดคาบแหละ ห้ามหนี ท่านสอนห้องโน้นสั่งงานห้องนี้ เลยไปห้องนั้น สรุป ท่านสอนครั้งล่ะ 4 ห้องเลย ปวช.3/1 ถึง ปวช3/4 ท่านวิ่งรอกสอนเกลี้ยง วันไหนจะหนีเรียนกัน ต้องแอบ อ.เสริม สุดชีวิตเลย คิดถึงท่านครับ
สวัสดีครับ
ผมเพิ่งเห็นข้อความเหล่านี้ รู้สึกปลื้มใจที่ลูกศิษย์เก่า ๆ ยังคิดถึง แต่ตอนนี้ครูรู้สึกว่าความชรา จะมาเข้าครองตน แต่ถึงอย่างไรก็ยังพยายามค้นคว้าหาความรู้ทางอิเล็คอยู่ตลอดไป แต่ไม่ถึงขั้นที่จะสอนให้ใครในวิชาการยุคใหม่ได้อีกแล้ว เพราะตามไม่ทันวิทยาการที่รวดเร็วเกินกว่าความสามารถของคนยุค vacuum tube แต่ในใจยังหวังดีที่จะให้คนยุคใหม่ได้พัฒนาทางวิชาการที่ดีต่อไป