"การให้ความหมาย" ไม่ใช่ "การตั้งความหวัง"
 
 
 
คนพิเศษ
 ในชีวิตคนเรามีอะไรมากมายที่ผ่านเข้ามาให้ซึมซับรับรู้มีผู้คนมากมายที่ผ่านเข้ามาให้รู้จักมักคุ้น แต่ในบรรดาผู้คนเหล่านั้นอย่างน้อยคงต้องมีใครบางคนที่ทำให้เรารู้สึกไม่ธรรมดาที่จะนึกถึงเรียกว่าเป็น
"ความพิเศษ"
ที่เราจะยกเว้นเอาไว้จากความปกติทั่วไปของจิตใจก็ในเมื่อคำว่า"พิเศษ" หมายถึงความจำเพาะความแปลกแยกความดีงามความอบอุ่นในหัวใจกระนั้นทำไม
เราไม่ปฏิบัติต่อเขาให้ตรงกับที่ใจคิด ให้ "ความรู้สึกดีดี" จากจิตใจที่ดีดี ให้ "ความคิดถึง" จากจิตใจที่นึกถึง ให้ "ความห่วง" จากจิตใจที่เป็นห่วงให้ไปอย่างดีดีให้เขาไปแต่ต้องมี "สติ"ให้ไปเถอะให้ไปอย่างอบอุ่นให้ไปเท่าไหร่ก็ได้แต่เมื่อให้ไปแล้วต้อง "ไม่ร้อนรุ่มกลัดกลุ้ม"และหากเมื่อใดจิตใจอาจระส่ำระสายสะดุดกับอะไรขึ้นมาบ้างก็จงหยุดพัก ตรึกตรองอย่าปล่อยให้พายุอารมณ์โถมพัด"สิ่งดีดี"จนกระจัดกระจายเพราะ "การให้ความหมาย"ไม่ใช่"การตั้งความหวัง"คนสองคนให้ความหมายซึ่งกันและกัน แต่คนสองคนจะต้องไม่ตั้งความหวังในกันและกันเพราะการตั้งความหวังมักนำพาซึ่ง การเรียกร้องความอยากเป็นเจ้าข้าวเจ้าของกันและกันโดยที่ไม่รู้ตัว มันร้อนนักหนาวนักและไม่เป็นสุขเราต้องไม่ลืมปรับอุณหภูมิจิตใจเอาไว้ที่องศาอุ่นๆจากเริ่มรู้สึกตัวว่า ความร้อนเริ่มมากขึ้นเราต้องค่อยๆเดินออกมาสูดอากาศเย็นๆหากตรงกันข้ามเรารู้สึกหนาว ก็ต้องหลบจากความหนาวมาหาไอแดดหรือความอบอุ่นเช่นกันและอย่าลืมว่า"ความพิเศษ" ไม่ได้จำกัดเพียงแค่ว่าจะต้องเป็นคนพิเศษมากหรือพิเศษสุดหรือพิเศษอย่างยิ่งในคนคนเดียว
ทั้งเราและเขาอาจจะมีคนพิเศษในวิถีชีวิตได้หลายๆลักษณะและพิเศษในเรื่องนั้น พิเศษในเรื่องนี้เราควรเปิดใจให้กว้างเพื่อรับกับมันอย่าเทใจทั้งหมดให้เขามากหรือน้อยเกินไป เพราะมันอาจเป็นสิ่งที่จะทำให้เรามีความสุข หรือความทุกข์ไปตลอด
 
..............................................................