ครอบครัวของผมนะคุ้นเคยกับคุณครูมาก คุณครูรู้จักผมตอนผมอายุประมาณ 2 ขวบ เราเจอกันโดยบังเอิญ เผอิญแม่ของผมต้องไปคลอดน้องที่เชียงใหม่ และผมก็ต้องไปอยู่กับคุณแม่ที่เชียงใหม่ด้วย คุณแม่ก็เลยพาผมมาหาคุณครู จากความทรงจำของผม ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเวลามาหาคุณครู ผมต้องกระโดดบนแทรมโพลีนหรือไม่ก็บนลูกบอลกลมๆ และทุกวันนี้ผมก็ยังต้องกระโดดอยู่ แต่ผมก็กระโดดท่าที่มันยากขึ้นเรื่อยๆ ทุกวันนี้ผมก็ผ่านการกระโดดท่าสัตว์หรือท่าต่างๆที่คุณครูเอามาล่อใจผมก็ 40-50 ท่า เห็นจะได้
อยู่มาวันหนึ่งคุณครูก็มาสอนผมปกติเหมือนทุกครั้ง แต่วันนี้ผมอารมณ์ดีเป็นพิเศษและด้วยความที่ผมรู้เรื่องมากขึ้น โต้ตอบดีขึ้น ผมก็อยากหามุขมาแกล้งคุณครู ก็เหมือนเดิมทุกครั้งครับ ก่อนเรียนคุณครูก็บอกให้ผมกระโดดท่าอะไรก็ได้ที่คุณครูสอน 10 ท่า ท่าละ 30 ครั้ง ผมก็กระโดดไปไม่อยากจะขัด กลัวคุณครูดุเอา พอผมกระโดดไปได้ 3 ท่า ผมก็ขอพัก คุณครูก็ให้พักและผมก็ขออนุญาตไปดื่มน้ำที่ห้องครัว คุณครูก็อนุญาต แล้วในที่สุดผมก็ไม่ยอมกลับมาทำต่อ คุณครก็มาตามพร้อมกับตะโกนเรียกหาผม ผมก็หลบ แต่หลบได้ไม่นาน ผมก็ออกมา เพราะกลัวโดนปรับพฤติกรรม ผมก็ย้อนถามคุณครูกลับไปว่า "ทำไมต้องกระโดดด้วย น้อง.......เหนื่อยนะ ไม่อยากจะกระโดด" แต่ประโยคเด็ดที่ทำให้คุณครูต้องร้องเพลงอนัน อันวา "ตะลึง ตะลึง ตึ่ง ตึง" ก็ประโยคที่น้องพูดว่า "ชาติที่แล้วคุณครูเกิดเป็นจิงโจ้หรือไง ถึงชอบให้น้อง.....กระโดดอยู่ได้" เมื่อคุณครูได้ฟังผมพูด ทุกคนรู้ไหมครับว่าคุณครูทำหน้ายังไง คุณครูถึงกับอึ้งไปเลยครับ คงคิดไม่ถึงใช่ไหมครับว่าผมจะคิดได้ขนาดนี้ แต่ผมว่าในใจลึกๆคุณครูคงดีใจใช่ไหมครับที่ผมมีพัฒนาการด้านภาษา ที่สามารถพูดโต้ตอบได้ดีจนทำให้คุณครูงงกับภาษาของผมที่มันพัฒนาขึ้นมาก
