เราจะเอาอะไรไปสอนกัน

 

ควายหาย  

เข้าโรงงานไปเป็นลูกชิ้น

คนหาย  จากท้องทุ่ง ตามควายเข้ามาในกรุง

ชาวนาหัน  ไปใช้ควายเหล็ก ทำนา  เก็บเกี่ยวครานี้ เหลือแต่หนี้กับซัง 

ชะตาวิกฤติ เงินที่ขายข้าว ต้องจ่ายปันผลให้ปัจจัยการผลิต และมัจจุราชที่มองไม่เห็นตัว 

เมื่อก่อนกุลาร้องไห้เดี๋ยวนี้

..ชาวนาทุ่งกุลาร้องไห้ ซิกๆ ..ร้องๆๆ เป็นวรรคเป็นเวร

มีความพยายาม ที่จะเปลี่ยนการเสียงไห้ มาเป็นเสียงร้องเรียนร้องขอ

 ร้องวิงวอน ร้องๆๆ จนหน้ามืด

ตั้งองค์กรขึ้นเพื่อรบเร้า ในนามสมัชชาชาวนาภาคอีสาน 

พลังเอ๋ยพลังสมัชชาชาวไร่ชาวนา

พลังที่ไม่ได้เอามาใช้ในท้องไร่ท้องนา

ตอนนี้จนมุม ..ไม่รู้จะใช้เอาอะไรมาแก้ไขปัญหา

นึกได้ว่ายังมีตีนมีเท้า พลังเท้าจากชาวนาไทยถูกนำมาใช้มากขึ้นๆๆ 

เปลี่ยนวิธีคิด จากทำดีได้ดี มาเป็นเดินได้เดินดี  

ไม่ใช่เดินการกุศลนะ แต่เป็นการเดินแบบสับสน

มีรถอีตุ๊ก อีแต๋น ถูกจัดตั้งตามใบสั่ง จะได้หัวละเท่านั้นนี้ ต่อหัวต่อวัน 

พี่น้องชาวโซ่ เคยจัดตั้งมวลชนตามอุดมการณ์ แต่ที่นี่กำลังจัดตั้งเพื่ออุดมกิน

เลือกตั้ง กับ จัดตั้ง เหมือนกันตรงไหน

จะกินแบบรวบหัวรวบหาง กินทุกอย่างที่ขวางหน้า กินแบบไม่ต้องมีใบเสร็จ 

เมือง เมืองโน้น เมืองนี้ คือสถานที่กลืนอนาคตของคนชนบท

ต้นไม้หายไป น้ำหมอกน้ำค้างหายไป ควายหายไป

ลูกหลานอีสานก็มาหายที่นี่

พี่ป้าน้าอา ย้ายจากท้องนามาอยู่ที่นี่

เด็กๆที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้เรียนอยู่ที่บ้านกับตายาย

ปิดเทอมเมื่อไหร่ เด็กบอกครูว่า ..จะกลับบ้าน

อ้าว!! ที่อยู่ที่เกิดของเธอไม่ใช่บ้านหรอกหรือ

ไม่ใช่ค่ะ บ้านหนูอยู่ที่กรุงเทพฯ พ่อ-แม่ หนูอยู่ที่นั่น!!!!  

อกอีแป้นแตก..เพิ่งจะรู้ว่า เด็กนักเรียนทั่วชนบทไทย ล้วนเป็นเด็กมาจากเมืองกรุง คุณครูเห็นตรงจุดนี้ไหม..ลูกศิษย์ที่สอนตาแป๋วอยู่นั้น เขามีบ้านอยู่กรุงเทพฯ

ทุกคนเมินทุ่ง เมินป่าเขาลำเนาไพร ไม่แยแสท้องถิ่น

การศึกษาทุกระดับชั้น.. เราสอนแต่วิชาทิ้งถิ่น

นี่แหละบาปกรรมที่นโยบายการศึกษา ละเลยหลักสูตรท้องถิ่น 

วันนี้ ครูบาอาจารย์ จะเอาอะไรไปสอน

จะสอนกันว่าอย่างไร

ชนบทไทยอยู่ตรงไหนของหลักสูตร

โรงเรียนในฝัน จะฝันให้ตาย มันก็แค่นั้นแหละ

ถ้าเราไม่มีใจ ให้กับลูกหลานโดยสุจริตใจ !!!

การดูแลเด็กไทยให้เป็นคนดี คือวิธีแก้ไขวิกฤติไทย และวิกฤติโลก ที่ดีที่สุด