สวัสดีครับพ่อครูบา 

จะให้เด็กรักถิ่น ต้องช่วยกันทุกฝ่ายครับ

ผมกับน้องทำเพลงภูเก็ตก็เพราะน้องผมมีความคิดว่าภาษาพื้นถิ่นภูเก็ตกำลังจะหายไป เพราะพ่อแม่รุ่นใหม่สอนให้ลูกพูดภาษากลางกันทั้งบ้าน เด็กภูเก็ตสมัยก่อน จะมีชื่อเล่นเป็นภาษาจีนครับ เช่น เหล็ง จ๋าย ขี่ เป็นต้น แต่เดี๋ยวนี้เด็กภูเก็ตมีชื่อเล่นเป็นฝรั่งครับ เช่น โจ แมกซ์

น้องก็เลยทำเพลงเกี่ยวกับวัฒนธรรมภูเก็ต เช่น เพลงของกินภูเก็ตหรอยๆ มีชื่อของคาวหวานที่คนภูเก็ตกินแต่เด็กปัจจุบันไม่กิน,มีเพลงเกี่ยวกับเทศกาลกินผัก และอีกหลายๆเพลงทั้งเพลงที่เกี่ยวกับความรักของครอบครัว เช่น ล้อมวงกินข้าว เพื่อให้ระลึกถึงความอบอุ่นในบ้าน เพื่อให้เขารู้จักบ้านตัวเองและสำนึกในหน้าที่ที่จะต้องกลับมาบ้านเกิด

การปลุกกระแสของน้องได้ผลส่วนหนึ่งที่ทำให้โรงเรียนในภูเก็ตใช้เพลงของน้องเป็นสื่อการสอน และเราไม่เก็บค่าลิขสิทธิ์ใดๆไม่ว่าจะเอาเพลงไปเปิดในผับ โรงแรม หรือที่ไหน เพราะเราถือเป็นหน้าที่ที่จะกระตุ้นคนในสังคมให้รู้จักรักษ์ความเป็นพื้นถิ่นครับ