มากคนแต่ไม่มากความหากเราใจคำว่าคน
ในห้องของผมมีคนหลายแบบทั้งที่เรื่องมาก ไม่เขาใจคนอื่น ชอบเอาชนะคนอื่น ไม่มีเหตุผล และที่สำคัญ เห็นใครดีกว่าไม่ได้ ปัญหานี้มันเริ่มเกิดขึ้นเมื่อตอนผมเรียนอยู่ปีที่ ๒ ผมรู้สึกเบื่อกับสภาพนี้เต็มทน เพราะมากคนแล้วมันมากความหรือเปล่า แต่ผมก็ไปอ่านหนังสือเจอ ผมชอบคำพูดอยู่อย่าหนึ่งว่า มากคนแต่ไม่มากความหากเราเข้าใจคำว่าคน ทำให้ผมเลิกคิดเรื่องต่างๆนานาไปเลยเพราะ ผมเชื่อว่าร้อยพ่อพันแม่ ไม่มีใครเหมือนกันแน่ เพียงแค่เราปล่อยวาง ผมอยากรู้เหมือนกันว่าท่านอื่นๆจะมีปัญหาเหมือนผมกันบ้างหรือเปล่า
ลองเปิดดูข้อบังคับคุรุสภาให้ดีสิ..ความหมายของคำว่า”วิชาชีพครู”ไม่ได้กำหนดไว้เลย…แต่ใช้กันเกลื่อนเมือง(คืออะไรกันแน่..ผู้รู้ช่วยชี้แนะด้วยครับทางตันแล้ว???)
ก็จริงนะ ที่ว่ามาจากร้อยพ่อพันแม่ คนเรามาต่างที่กัน นิสัย ความรู้สึกนึกคิดย่อมต่างกัน เมื่อมาอยู่ร่วมกันแล้วก็ต้องมีการปรับตัวเข้าหากัน พยายามเข้าใจในสิ่งที่เขาเป็น แต่ก็ต้องไม่เป็นการทำลายจุดยืนของเราด้วย ไม่ทำให้ความเป็นตัวเราหายไป ควรหาจุดยืนร่วมกัน อย่าไปยึดติดกับใครมาก แค่นี้ก็จะไม่ทำให้เราทุกข์อีกต่อไป