ทุก ๆ คนครับ
กว่าผมจะเรียกสติของตัวเองให้กลับมาเข้าที่เข้าทาง ก็ช่างจะใช้เวลาเปลืองจนเกินไปจริง ๆ ครับ  เพราะมัวแต่ไปหลงอยู่ในบันทึกของเหล่ากัลยาณมิตร  เป็นการรับรู้ การซึมซับ  การเผื่อแผ่รอยยิ้ม  ความอิ่มเอิบ  ความสุข เสียงหัวเราะจนไปถึงอาการของการอาลัยอาวร  ของเหล่าบรรดาคนแซ่ " เฮ " ในงานเฮฮาศาสตร์ครั้งที่สามนี้  นอนกลางดิน กินกลางดงหลวง   สำหรับบันทึกนี้ผมได้กลั่นออกมาจากความรู้สึกหลังจากที่ได้ปักหลักไล่เรียงเหตุการณ์และสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น ซึ่งผมคิดว่าคงไม่แตกต่างไปจากทุก ๆ คนนักที่ได้ไปสัมผัสด้วยตัวเอง รวมไปถึงเพื่อน ๆ ชาว G2K นี้ครับ   ผมได้แบ่งเป็นตอน ๆ ไว้สำหรับเหตุการณ์ของความรู้สึกต่าง ๆ ที่ผมได้เก็บกำนำมา

ผมขออนุญาติเริ่มเลยนะครับ


ปฐมบทแห่งการเดินทาง

เกือบเวลาแปดโมงเช้าของวันที่ 16 พฤศจิกายน 2550
ผมรีบโยนตัวเองเข้าไปในรถยนต์ด้านคนขับ  รถยนต์ซึ่งตอนนี้เหลือที่นั่งเพียงที่เดียวที่เตรียมไว้ให้สำหรับตัวผมเอง 

ก่อนสตาร์ทรถ  ผมหันไปสำรวจดูความพร้อมของเหล่าสมาชิกเพื่อนร่วมเดินทางในครั้งนี้ของผม  ซึ่งจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากข้าวของที่ผมตั้งใจเตรียมไว้เพื่อไปร่วมงานครั้งนี้  ไม่ว่าจะเป็น   หนังสือทำมือดวงดาวดวงนั้น  กีต้าร์คู่ใจ กระเป๋าและย่ามที่สำหรับจะเอาไปขายและจ่ายแจกให้กับสมาชิกเพื่อหาทุนเข้ากองทุน G2K บ้านของพวกเรา  หันไปอีกทีก็เจอรอยยิ้มของถุงน้ำพริกที่เตรียมไว้  " ไว้คืนนี้เจอกันเจ้าน้ำพริกปลาร้าบองเอ๋ย "  อิอิ 
.......................................................

ผมขับรถออกมาจากบ้านพักของธนาคาร  จากเสลภูมิ มุ่งหน้าสู่ อ.โพนทอง  ลัดเลาะไปต่อที่ อ.กุฉินารายณ์ หรือคนท้องถิ่นเรียกกันติดปากว่าบัวขาว  ไปทะลุ อ.เขาวง  มุ่งหน้าสู่ อ่างเก็บน้ำโครงการพระราชดำริ อ่างห้วยไผ่  ตามแผนที่ที่ผมได้เตรียมไว้ ซึ่งการเดินทางครั้งนี้ถึงผมจะไปคนเดียวแต่ผมก็เชื่อมั่นว่าผมไม่หลงทางแน่นอนครับ

Dsc00663

ระหว่างการเดินทาง  ผมได้สัมผัสถึงความรู้สึกและความคิดที่หลากหลาย เปลี่ยนไปตามบรรยากาศของสถานที่ที่ได้เดินทางผ่าน ไม่ว่าจะเป็นตึกแถวอาคารพานิชในอำเภอต่าง ๆ ที่ผมผ่าน  ท้องทุ่งนาซึ่งตอนนี้กำลังเปล่งแสงสีทอง บ่งบอกถึงสัญญาณแห่งการเก็บเกี่ยว รวมไปถึงความรู้สึกของบทเพลงที่ผมเปิดฟังเป็นเพื่อนร่วมเดินทางเพื่อให้ตัวเองไม่เหงา และก็มีหลายบทเพลงเช่นกันที่ผมฟังแล้วต้องเล่นซ้ำ ฟังซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายสิบรอบ 
....................................................

สองชั่วโมง  เพียงไม่นาน ผมก็มารู้สึกตัวอีกทีเมื่อรถของผมเองมาจอดอยู่ใต้ร่มไม้ หน้าอาคารรับรองของ " อ่างห้วยไผ่ " สถานที่จัดงานเฮฮาศาสตร์ครั้งที่ 3 นี้  ด้านซ้ายมือเป็นอ่างน้ำสีเงินขนาดใหญ่โบกมือต้อนรับผมอย่างยิ้มแย้ม  ด้านขวาของผม บนอาคารรับรอง ผมมองเห็นคนอยู่กลุ่มหนึ่งโบกมือพร้อมกับร้องเพลงทักทายผม

P1010972

ผมสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ อยู่สามสี่ครั้ง  ก้าวลงจากรถพร้อมด้วยความรู้สึกโดดเดี่ยวที่เกาะอยู่ในหัวใจของผมเล็กน้อย  ผมปล่อยให้สองขาของผมพาตัวผมเดินขึ้นไปบนเรือนรับรอง และที่นี่เองครับ  หัวใจของผมก็พองโต  โตขึ้นและโตขึ้นเต็มจนในที่สุด

ดูสิครับว่า หัวใจของผมพองโตขึ้นเพราะอะไร
ผมรู้ได้เลยครับว่าผมไม่ได้โดดเดี่ยวอย่างที่คิด

P1010973P1010978

P1010980P1010987
P1010988P1010991P1010998

การกอดเป็นประเพณีของเราชาวเฮฮาศาสตร์ เป็นความรู้สึกของ " ฅนแซ่เฮ "  ที่บริสุทธิ์  จริงใจไร้ซึ่งการปลอมแปลงแห่งหัวใจที่หลอกลวงในอารมณ์และความรู้สึก

ผมขอสารภาพตรง ๆ ในบันทึกนี้เลยครับว่า  โดยปกติแล้วผมไม่ค่อยจะได้กับกอดใครง่าย ๆ และไม่บ่อยครั้งที่จะโดนใครมากอด จนถึงขนาดรุมกันกอดแบบนี้   ผมพยายามเก็บซ่อนความเขินอายไว้อย่างเต็มกลั้น  สะกดความเคอะเขินไว้อย่างสุดชีวิต  จนบางทีพูดผิดพูดถูก  สติสตังค์ไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจริง ๆ ครับ   ขนาดพี่รุ่งบอกผมไว้ในบล็อกว่า ตัวผมเองนั้นคงจะเป็นคนที่โดนกอดมากที่สุด( ถ้าไม่นับพ่อครูบานะครับ อิอิ ) และผมก็คิดแบบเข้าข้างตัวเองว่า " คงเป็นเช่นนั้นจริง ๆ "

............................................................

กอดกันให้  หัวใจ  ได้อบอุ่น
ฉันกอดคุณ คุณกอดฉัน กอดกันเถิด
กอดความรู้สึก กอดจากใจ นี้ล้ำเลิศ
กอดเพื่อเกิด  เกิดเพื่อกอด พรอดรำพัน

กอดกันให้ หัวใจ จ่อหัวใจ
กอดกันให้ หัวใจ  ไปสู่ฝัน
กอดกันให้ หัวใจ  ชุ่มชื่นกัน
กอดกันให้  ความฝัน นั้นชื่นบาน

กอดกันเพื่อ  ให้คลาย  ความคิดถึง
กอดกันเพื่อ  ให้ซึ้ง  ถึงความหวาน
กอดกันเพื่อ   "คนแซ่เฮ" ได้เบ่งบาน
กอดกันเพือ  เชื่อมประสาน  ความงดงาม 

กอดกันแล้ว  แก้วตา  อย่าทิ้งทอด
กอดกันแล้ว  ให้ต่อยอด  ของความฝัน
กอดกันแล้ว  อย่าทำลืม  คิดถึงกัน
ฉันกอดเธอ   เธอกอดฉัน  ความฝันยืนยาว
                                           นายสายลม  อักษรสุนทรีย์
                                           ขอบพระคุณสำหรับทุกวงแขนแห่งความอบอุ่นครับ

...................................................