ความคิดเห็นส่วนตัว

บันทึกในครั้งนี้อาจจะเป็นการระบายความในใจซะมากกว่า (ขอใช้ความรู้สึกมากกว่าวิชาการนะคะ) 

หลุมดำ + คุณอำพราง 

....๒ คำนี้น่าจะเป็นที่คุ้นเคยสำหรับชาว gotoknow นะคะ

....ผึ้งอาจจะแค่รู้สึกว่าแย่กับพฤติกรรม+ความคิดเชิงลบ   

....ขอออกตัวก่อนนะคะ บางทีผึ้งก็อาจจะเป็นคุณอำพรางที่อยู่ในหลุมใดหลุมนึงของ มมส.ก็ได้

....นี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผึ้งนะคะ  คือว่าได้อ่านได้ฟังเรื่องหลุมดำ KM + คุณอำพราง จากหลาย ๆ ทาง  แต่จะมีไหมที่ตัวเรา ๆ ท่าน ๆ เหล่านั้นจะมองรอบ ๆ ตัวว่าตอนนี้เราอยู่ ณ จุดใด เราอาจจะมองไม่เห็นใครเลย แม้กระทั่งตัวเอง เพราะในหลุมอาจจะมืดมากเราจึงมองไม่เห็นใคร แล้วเราอาจจะรู้สึกเหงา ๆ  

....เราจึงทำได้แต่ตะโกนเพื่อบอกและเตือนเพื่อนร่วมหลุม โดยส่งเสียงจากหลุมนึงไปหาอีกหลุมเป็นเสมือนเสียงที่ส่งต่อ ๆ กันไปเรื่อย ๆ ว่าให้ระวังหลุมนะ ตะโกนเพื่อให้เพื่อนร่วมหลุมรับฟัง และเป็นการปลอบใจตัวเองว่าฉันไม่ได้อยู่ในหลุมนะ เราสบายใจได้

....ซึ่งความจริงตัวเราเองอาจจะอำพรางอยู่ในหลุมนั้นซะเอง

....แล้วทำไม เราไม่คิดที่จะปืนหรือหาบันได เพื่อออกจากหลุมดำนั้นล่ะ

....ช่วยกันหาทางเพื่อขึ้นไปพบแสงสว่าง ซะดีไหม

....ดีกว่ามาตะโกนบอกกันและกันว่าระวังหลุมดำ เพราะต่างคนต่างอยู่กันคนละหลุมอยู่แล้ว 

....ระวังนะคะ เพราะตัวเราเองหรือเปล่า? ที่ตอนนี้ติดอยู่ในหลุมใดสักหลุมนึงในที่นี้ก็เป็นได้