"ทำไมจะต้องเดิน ในเมื่อยังวิ่งได้อยู่"
ในชีวิตการทำงานที่รีบเร่งในสังคมคนกรุงเทพฯ มีบางสิ่งที่แอบแฝงไปด้วยความเชื่องช้าและเรื่อยเฉื่อย ลองมองไปรอบๆข้างดูสิ จะเห็นว่า ....
- มีผู้คนจำนวนมากพูดโทรศัพท์ในเรื่องไร้สาระเป็นเวลานานๆ
- มีคนจำนวนไม่น้อยที่ทำตัวเหมือนไม่มีงานทำ
- ส่วนงานที่ทำ แม้ทำให้เสร็จได้ภายในครึ่งชั่วโมง บางทีก็ลากยาวเป็นสามชั่วโมง
ความสูญเสียที่เกิดขึ้นมิอาจตีค่าเป็นเงินได้
"ทำไมจะต้องเดิน ในเมื่อยังวิ่งได้อยู่"
รูปแบบชีวิตที่เห็น มีที่มาต่างกัน การไม่ด้ทำหน้าที่ อาจเป็นการทำหน้าที่
หลายครั้งที่เราเสียดายเวลาที่ผ่านไป แต่ไม่มีประโยชน์อะไรเลย ตราบใดที่เราทำปัจจุบันยังไม่เต็มที่
หลลายคนบอกว่า ทำให้ดีที่สุด ในความเป็นปัจจุบันขณะของเรา ผมก็คิดเช่นเดียวกัน เมื่อทำสุดกาย สุดกำลัง ผลจะเป็นอย่างไรนั้น ต้องรอดูกันอีกที
ให้กำลังใจการเขียนบันทึกดีๆนะครับผม
สวัสดีค่ะ คุณจตุพร
ขอบคุณที่มาเยี่ยมค่ะ
ตามมาดูครับ
สงสัยว่าในการเขียนบันทึกนั้น ทำไมไม่เดินต่อครับ เขียนอีกนะ อยากอ่าน
ขอบคุณครับ