น้ำตามาจากไหนไม่ทราบ ล้นเอ่อที่ขอบตา ... ไม่น่าเชื่อ ... ใจปลาบปลื้มเป็นที่สุด เมื่อเห็นพระองค์ทรงมีพระราชสำราญดี

วันที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ.2550 ...

วันนี้ ผมตื่นมาด้วยอาการงัวเงีย เวลานั้นก็สายมากแล้ว เกือบ 10.30 น. หลังจากที่โหมงานหนัก เมื่อคืนนี้ เพื่อจะทำเกรดของนักศึกษา ป.บัณฑิตให้เสร็จสักที

เปิดทีวีดูข่าวสารบ้านเมืองที่ ช่อง 3 เป็นหลัก

มีข่าวด่วน ! ที่ประชาชนคนไทยดูจดจ่อเป็นพิเศษ คือ วันนี้ ช่วงเวลาประมาณ 11 โมงกว่า ... ในหลวงของเราจะเสด็จออกจากโรงพยาบาลศิริราช

ผมจึงนั่งเฝ้าติดตามชมข่าวไปเรื่อย ๆ จนมีสัญญาณถ่ายทอดสดเกิดขึ้น

มุมกล้อง ... ฉายภาพบริเวณลิฟท์ ... มีมหาดเล็กและทหารรอกันมากมาย สักครู่ ภาพที่ผมเห็นคือ "ในหลวง" ของคนไทย เสด็จออกมา ประทับเก้าอี้วีลแชร์ มีคุณหมอเข็นรถพระองค์ ค่อย ๆ ออกมาจากลิพท์

ไม่น่าเชื่อ ... ขณะที่รอผมไม่รู้สึกอะไรมากนัก แต่พอสายตาผมเห็นพระองค์ประทับออกมา ....

น้ำตามาจากไหนไม่ทราบ ล้นเอ่อที่ขอบตา  ... ไม่น่าเชื่อ ... ใจปลาบปลื้มเป็นที่สุด เมื่อเห็นพระองค์ทรงมีพระราชสำราญดี

ผมตั้งใจบันทึกวีดิทัศน์จากคอมพิวเตอร์ไว้ แต่ ... คอมฯ ผม ช่วงนี้ไม่ค่อยดีนัก ฮาร์ดดิสก์ใกล้เสีย จึงเกิดอาการกระด้าง ไม่ยอมทำงาน ทำให้ผมไม่สามารถบันทึกภาพนี้เก็บไว้ได้ ... เสียใจเหมือนกัน

ผมจึงขอเก็บความประทับใจนี้ในบันทึกหน้านี้ ในวันที่ 7 พ.ย.50 นี้ ด้วยอารมณ์นี้ ครับ

แหล่งอ้างอิงเกี่ยวกับข่าวนี้

http://www.manager.co.th/QOL/ViewNews.aspx?NewsID=9500000132089

:)

ทรงพระเจริญยิ่งยืนนาน