หนีลงจากคานไปคนนึงละ แล้วใครจะอยู่บนคานเป็นเพื่อนเราเนี่ย!!!!
ดีใจด้วยน๊า....พี่สาว
วันเสาร์ที่ผ่านมา มะเหมี่ยวหวาน ได้มีโอกาสกลับไปเยี่ยมบ้าน เพื่อไปร่วมเป็นสักขีพยานให้กับงานแต่งงานของพี่สาวลูกพี่ลูกน้องที่โตด้วยกันมา
จำได้ว่าตอนเด็ก ๆ เข้าเรียนชั้นอนุบาลใหม่ ๆ จะไม่เข้าเรียนห้องตัวเอง แต่ไปเรียนอยู่ใต้โต๊ะของพี่สาวคนนี้ และอาจารย์ที่สอนพี่ก็จำได้ว่า โหดมั่ก ๆ แถมยังเป็นเพื่อนกับพ่ออีก แต่ทำยังไงก็ไม่กลับไปห้อง สุดท้าย ก็ได้นั่งเรียนใต้โต๊ะของพี่สาวจนถึงเย็น เป็นแบบนี้อยู่เกือบทุกวัน จนพี่สาวจบ ป.6 และเวลาเสาร์ - อาทิตย์ ก็จะไปนอนอยู่ที่บ้านป้าเกือบทั้งวันทั้งคืน ( ไม่รู้จะติดกันอะไรนักหนานะ )
วันเสาร์ที่ผ่านมา มีความรู้สึกเหมือนกับว่า เพื่อสนิทเราคนนึง จะต้องจากเราไปยังไงไม่รู้ เพราะเราสามารถคุยกันได้ทุกเรื่อง มันรู้สึกใจหาย แต่ลึก ๆ แล้วรู้สึกดีใจที่พี่สาวได้แต่งงาน มีคนคอยดูแล แถมวันนั้น เจ้าสาวสวย มั่ก ๆ ขอบอก... อิอิ
ยังไงก็ขออวยพรให้พี่สาวที่รักคนนี้มีความสุขมาก ๆ อยู่ครองรักกะพี่เขยไปนาน น๊าน เลย มีหลานที่น่ารัก ๆ ให้อุ้มเร็ว ๆ นะ
ตกลงคือพรหมลิขิตใช่ไหม ( ก็พี่เขยรอมานานตั้ง 6 ปี กว่าจะมีวันนี้ ) ที่เขียนมันไปอย่างนั้น... ตกลงให้เรารักกันใช่ไหม ( ใช่ ๆ ) อย่างนั้นขอได้หรือไม่ โปรดอย่าทำให้เราพลัดพราก ให้เรารักกัน เนิ่นนานถึงจนวันตาย.......ฉันขอได้ไหม ( ยังกะงานแต่งงานตัวเองเลยนะเนี่ย )
ยัง ๆ ยังไม่จบ เดี๋ยวมาเขียนต่อ ทำงานแป๊บ 55555
