ทำอย่างไรจะไม่ทำให้เกิด Bad Decision

    คนช่างศึกษา  ช่างอ่าน  และช่างค้นคว้าบอกว่า  การศึกษาของอังกฤษบอกว่า“สิ่งที่นำมาสู่ Bad Decision ไว้ห้าประการดังนี้  

วิสัยทัศน์อุโมงค์

วิธีแก้ปัญหาอีกแบบหนึ่งที่ชอบใช้กันหนักหนา  คือตั้งคณะกรรมการ  จนซ้อนกันเป็นตั้งเชียว  เขาบอกว่าอันนี้เป็นยุทธศาสตร์ไทย

  คนส่วนใหญ่ที่มีประสบการณ์  จะมองตามลักษณะวัฒนธรรม  อาชีพ  เฉพาะทางของตัวเอง  มีความเชื่อมั่นว่า  วิธีการของตนนั้นถูกต้อง  นี่แหละเป็นส่วนหนึ่งของปัญหาเรียกว่า ไม่มีความอ่อนตัว  ชอบใช้สูตรมาตราฐานในการแก้ปัญหาและการวัดต่างๆ  สูตรนี้มาจากส่วนกลางแถมบางอย่างมาจากต่างประเทศ  อย่างกับว่าคนไทยนั้นกินฮอตดอกหรือแซนวิชอย่างนั้นแหละ 

เห็นใหมวัดความรู้ก็เอาปริญญามาเป็นตัวตั้ง   ทั้งที่หามีปัญญาไม่  หลายคนว่าเงินไม่มาปริญญาไม่ไป  ถ้าอย่างนี้ครูบาและครูยงค์ของของผมคงต้องระทมแน่ๆ 

แต่ทำไม๊เวลาครูบาพูดต่อหน้าดอกเตอร์ที่สภาพัฒน์นั้น  ท่านทั้งหลายจึงหงายหลังตกเก้าอี้ไปหลายคนเล่า  จนสะเด่าขอมาผุดมาเกิดที่สตึกในเร็วๆนี้  แถมครูยงค์มีคนมาถวายปริญญาเอกให้หกใบแล้ว              

 

หากไม่ต้องการให้งานใดๆสำเร็จให้ตั้งเป็นรูปคณะกรรมการ  งานมันจะวกวน  เวียนว่ายอยู่ในวังวนแห่งการทะเลาะเบาะแว้ง  อันเป็นอาชีพที่ถนัดแห่งรัฐไทย  แถมบอกว่าฉันได้แก้ปัญหาแล้วนะหารู้ไม่ว่านั่นสร้างปัญหา               

ชอบแก้แบบวิธีเย็บรวมเล่ม(ต้องให้มาดูรวมเล่มเฮฮาศาสต์ 1 ซะแล้ว)  คิดแต่โปรเจคแล้วมาเย็บรวมเล่ม(คิดเงินง่ายดีแบบเงินนำปัญญาตามไง)  ทำงานแบบ  มีแต่ใบ  ไม่มีต้น  โครงการเฉพาะหน้าทั้งน้าน  แบบยุทธวิธีที่ไม่มียุทธศาสตร์  

 

 

 

มองแต่จุดเล็กไม่ดูจุดใหญ่  เราทำแต่เรื่องไม่สำคัญซะ 80% เรื่องที่สำคัญกลับไม่มีการทำหรือทำก็แค่ 20%  ตามกฎของ  พาเรนโต้ (The  Eighty  Twenty  Rule: กฎ  80/20)

 

 หลงไหลไขว่คว้าอยู่แต่เรื่องไร้สาระ  มีสาระกลับเอาน้อย  แบบกะพี้ซะ 80% แก่นๆเพียง 20% ฮิฮิ สมน้ำหน้าพาราไทย 

 

อีกประการหนึ่ง  มองแต่เป้าหมาย  แบบยุทธวิธี(ระยะสั้นแก้เฉพาะหน้า) 

ชอบคิดสั้น  ไม่คิดยาว  ทำอะไรเหมือนว่าจะตายในอีกไม่กี่วันข้างหน้า  กลัว บ่ เห็นผลงานของตนแถมเร่งว่าจะมรณาตอนเกษียณซะงั้น