วันนี้  ทำงานอยู่คนเดียวเงียบๆ  เปิดวิทยุ  เป็นเพื่อน  ในรายการนั้น...  คนจัดรายการโทรศัพท์คุยกับ...ผู้ฟังทางบ้าน 

โดยใช้คำถามว่า....เกิดมาเพื่ออะไร 

ผู้หญิงอยู่ทางบ้าน  ตอบว่า...เกิดมาเพื่อเลี้ยงลูก   ก็เป็นคำตอบที่สั้น และมีความหมายสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง...

ครูอ้อย  เกิดแว้บขึ้นมานิดหนึ่ง....แต่เป็นแว้บที่กินใจเหลือเกิน...ครูอ้อยคิดถึง..ลูกสาวคนที่สองมากเลย....  กดโทรศัพท์ไปหา....ให้หายคิดถึงเสียบ้าง... 

 

 

 

วันนี้ หนูหยุดค่ะคุณแม่.....อูย  ลูกหยุด ไม่ไปทำงานยังไม่รู้อีก 

เดี๋ยวหนูจะไปงานแต่งงานกับคุณยายคุณตาค่ะ ......ลูกสาวคนที่สองของครูอ้อย   อยู่กับคุณพ่อคุณแม่ของครูอ้อย   เป็นแก้วตาดวงใจของท่านเลย...

แล้วหนูแต่งตัวสวยที่สุดหรือเปล่าคะ...ผู้เป็นแม่  ถาม

ไม่หรอกค่ะคุณแม่....เขาไม่ได้สวยที่เสื้อผ้าหรอกค่ะ  เขาสวยที่หน้าตา  และอ่อนหวานค่ะ...นี่คือคำตอบจากลูกสาวของครูอ้อย...

คุณแม่เรียนเป็นยังไงบ้างคะ.....คำถามของลูกเหมือนน้ำทิพย์ชะโลมใจครูอ้อยเสียจริง....

อูย....ดีใจ  แล้วทำไมต้องมีน้ำใสๆออกจากตาด้วยล่ะ....

ครูอ้อยเล่าให้ลูกฟังเล็กน้อย  เพราะกลัวว่า  ...ลูกจะไม่สบายใจ...

อืมมมมม...ได้ยินเสียงลูก  แค่นี้  ก็มีความสุขแล้วค่ะ...ไปอ่านหนังสือต่อ