เป็นหนึ่งในบรรดาหนังสือที่ผมซื้อมาจากงานมหกรรมหนังสือครั้งนี้ และเป็นหนังสือที่อยู่ในใจผมอีกเล่มหนึ่งครับ

        ทุกครั้งที่ผมอ่านงานเขียนของ มาร์กาเร็ต เจ. วีตเลย์ ผมมักจะสัมผัสได้ถึงความลื่นไหลของความคิดและข้อเขียนที่เป็นไปอย่างธรรมชาติ ได้บรรยากาศและความรู้สึกเหมือนกับกำลังอ่านบทกวี และก็เป็นบทกวีที่ช่างมีพลังซะจริงๆ สิ่งที่ผมนำมาถ่ายทอดต่อไปนี้ เป็นข้อความที่อยู่ในหน้าสุดท้ายของบทที่ 1 ในหนังสือที่มีชื่อภาษาอังกฤษว่า Leadership and the New Science: Discovering Order in a Chaotic World . . .

. . . ฉันอยากจะเชื่อมั่นในจักรวาลนี้มากจนฉันเลิกเล่นเป็นพระเจ้า  ฉันต้องการหยุดดิ้นรนที่จะเป็นผู้ที่ยึดโยงสิ่งต่างๆ เข้าด้วยกัน  ฉันอยากมีประสบการณ์ที่รู้สึกปลอดภัยที่จะ “ปล่อยให้สิ่งต่างๆ เป็นไป” ซึ่งก็คือความเชื่อมั่นว่ารูปแบบที่เหมาะสมจะปรากฏออกมาเอง   เลิกตกใจกลัวเสียที ฉันต้องการละทิ้งความกลัวอย่างศิราราบต่อจักรวาล  และหันเข้าร่วมกับทุกๆ คนที่ฉันรู้จักในองค์กร ผู้ซึ่งเปิดใจกว้างให้กับสิ่งแวดล้อมอย่างเต็มใจ  และมีส่วนร่วมอย่างสง่างามในการเริงระบำที่ความเป็นระเบียบค่อยๆ คลี่ตัวออกมา

        หนังสือเล่มนี้มีชื่อภาษาไทยว่า “ผู้นำกับวิทยาศาสตร์ใหม่”แปลโดย เพชรรัตน์ พงษ์เจริญสุข รัชดา อิสระเสนารักษ์ และวิชิต เปานิล จัดพิมพ์โดยสำนักพิมพ์สวนเงินมีมา เป็นหนึ่งในบรรดาหนังสือที่ผมซื้อมาจากงานมหกรรมหนังสือครั้งนี้ และเป็นหนังสือที่อยู่ในใจผมอีกเล่มหนึ่งครับ