มันมาแล้ว...ตัวชี้วัดปี 51

สวัสดีครับ เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมาผมได้มีโอกาศเข้าร่วมประชุมหารือการจัดทำตัวชี้วัดด้านการเกษตรของกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก (ชลบุรี ระยอง จันทบุรีและตราด) ที่สำนักงานเกษตรและสหกรณ์จังหวัดจันทบุรี บรรยากาศการประชุมค่อนข้างเรียบง่ายและเป็นกันเอง ส่วนใหญ่จะรู้จักมักคุ้นกันดี เพราะว่าเป็นส่วนราชการในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์เหมือนกัน โดยมีท่านชยันต์ สุทธิวารี เกษตรและสหกรณ์จังหวัดจันทบุรีเป็นประธาน ในการประชุม

การประชุมพิจารณากันใน 2 ตัวชี้วัดคือ

ตัวชี้วัดที่ 1.1.3  ร้อยละของจำนวนแปลง/ฟาร์มที่ได้รับใบรับรองมาตรฐาน GAP ต่อจำนวนแปลง/ฟาร์มที่ได้รับการตรวจจากกระทรวงเกษตรและสหกรณ์

สำหรับตัวนี้ ด้านประมงและปศุสัตว์ไม่ค่อยมีปัญหาเนื่องจากผู้รับขึ้นทะเบียน ผู้ออกตรวจ และผู้ออกใบรับรองเป็นหน่วยงาน/กรมเดียวกัน แถมยังหากไม่ได้รับใบรับรองก็ไม่สามารถขายผลผลิตได้ด้วย แต่ที่มีปัญหาคือด้านพืชเพราะว่าผู้ตรวจประเมินเบื้องต้น และผู้ตรวจประเมินรวมทั้งผู้ออกใบรับรองเป็นคนละหน่วยกัน

ตัวชี้วัดที่ 1.1.4 ร้อยละที่เพิ่มขึ้นของมูลค่าผลผลิตการเกษตรสำคัญของจังหวัด/กลุ่มจังหวัด

ตัวนี้คะแนนน้ำหนักน้อยมากคือแค่ 0.5 แต่ดำเนินการทำค่อนข้างยาก ในที่ประชุมเสนอให้มีการยกเลิกเนื่องจากเราไม่สามารถควบคุมทั้งปริมาณผลผลิตและราคาจำหน่ายได้เลย หากดำเนินการต่อก็ปิดประตูชนะแน่นอน ซึ่งทางทีมงานของจังหวัดจันทบุรีคงต้องไปต่อลองกับทาง ก.พ.ร. ตามมติที่ประชุม แต่หากที่ ก.พ.ร. ไม่ยอมตามที่ร้องขอ ก็คงต้องดำเนินการต่อ

สำหรับตัวผมเองที่รับผิดชอบเรื่องการจัดเก็บข้อมูลประกอบตัวชี้วัดนั้น เห็นว่าทั้ง 2 ตัวมีความยากง่ายแตกต่างกันออกไป แต่ที่เหมือนกันคือแต่ละตัวมีความท้าทายต่อการที่จะทำไม่ได้สูงมาก ในบางครั้งก็เกิดความลำบากใจที่จะต้องทำงานภายใต้ความกดดันที่มหาศาล เพราะตัวชี้วัดบางตัวเป็นเรื่องยากในการปฏิบัติ การจะทำให้ประสบความสำเร็จนั้นต้องอาศัยงบประมาณและการร่วมมือร่วมใจจากหลายหน่วยงานเพื่อให้งานบรรลุผล

แต่ยังไงก็ต้องลองทำดูครับ อย่างน้อยก็เป็นหน้าเป็นตาของส่วนราชการในสังกัดกระทรวงเกษตรและสหกรณ์ในกลุ่มจังหวัดภาคตะวันออก ที่ต้องช่วยกันลากช่วยกันดันให้งานสำเร็จออกมาจนได้แหละครับ