ขณะที่ขับรถกลับบ้าน  เมื่อวานตอนเย็น  ฟังรายการวิทยุ  เรื่อง.....ช้าง...สุมหัวกันตายอย่างอนาถ...

ทำไมต้องมาตายด้วยกัน  จำนวนมากถึง 6 ตัว   คนจัดรายการวิทยุกล่าวว่า  อาการตายของช้างให้บอกว่า.....ช้างล้ม  

ช้างล้มพร้อมๆกัน  เป็นกลุ่ม...หรือ  โขลง 

กำลังอยู่ในระหว่างการพิสูจน์ว่า...ช้างล้มทั้งโขลง...ด้วยกัน....แบบล้มสามัคคีนี้  เนื่องมาจากอะไร  

ครูอ้อยจำไม่ได้ว่า  จังหวัดอะไร  แต่จำชื่อหมู่บ้านหนองบอน 

ช้างโขลงนี้  ในอดีต  ทุกๆปี  จะออกมาจากป่า  เพื่อมากิน...สับปะรดของชาวบ้าน  

ในความเป็นจริง  ช้างมีความฉลาด  เท่าที่เรารู้  ต้องชอบรสชาติของสับปะรด   เมื่อมาล้มพร้อมๆกัน ถึง 6 ตัว  จึงเพ่งเล็งไปยังเจ้าของไร่สับปะรดว่า....ได้นำสารเคมีอันตรายมาใส่ไร่สับปะรด  แล้วช้างมากิน  จนล้ม  หรือเปล่า...

เจ้าของไร่สับปะรด  กล่าวว่า....ช้างโขลงนี้มากินสับปะรดทุกปี  แต่ในปีนี้ไม่มา...จนรู้ข่าวการล้มของช้าง...เขารู้ว่า...ช้างเป็นสัตว์คู่บ้านคู่เมือง  เขาไม่เคยคิดที่จะทำลายช้างเลย  

การล้มของช้างโขลงนี้  เจ้าหน้าที่บ้านเมือง  กำลังคิดที่จะนำกระดูกที่อยู่ในสภาพที่ดี  ทำเป็นอนุสรณ์สถานให้อนุชนรุ่นหลังได้ศึกษา...

ดูสิ  เขาล้มตายจากพวกเราไป  เขายังเป็นประโยชน์กับเรา  กับผืนแผ่นดินที่เขาอาศัย....

แล้วใคร  ต้องเป็นคน...คนที่มีใจ...เลวกว่าสัตว์...

มาทำร้าย  ทำลายทรัพย์สมบัติ  คู่บ้านคู่เมืองไปได้...นี่เป็นคำกล่าวของนักจัดรายการวิทยุได้สรุปไว้.....

ครูอ้อยฟังการรายงานแล้ว  รู้สึกหดหู่ใจ  สงสารช้าง  แม้ว่าจะล้ม  ยังมีความสามัคคี  ที่มาล้มตายด้วยกัน 

เหมือนจะมาสาบานว่า...เกิดชาติหน้าฉันใด  เราทั้ง 6 ตัวจะมาเกิดเป็นช้างบนผืนแผ่นดินไทยกันอีก...

และหากเราทั้ง 6 ตัวจะมาล้มตายจากไป  ก็ขอตายอย่างเป็นประโยชน์เพื่อทดแทนบุญคุณ....ให้กับผืนแผ่นดินไทยที่ให้เราได้อยู่ได้อาศัย...ก่อนล้มตายด้วย...

ครูอ้อยคิดเอง...ช้างเพื่อนแก้ว..ไปสู่สวรรค์