ต้องขอแสดงความขอบคุณทุกๆ ท่านไว้เป็นเบื้องต้น โดยเฉพาะคำอวยพรที่มอบให้ ผมมองว่าเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่นัก ขอขอบคุณพิเศษ อ.ปัทม์และทีมวิจัย ที่อุตส่าห์ไปในงานด้วย

        พิธีแต่งงานแบบบ้านๆตามประเพณีท้องถิ่นเริ่มขึ้นในช่วงเช้าของวันที่ ๑๒ ต.ค. ช่วงเที่ยงเป็นต้นไปจนถึง ๒ ทุ่มเป็นช่วงของการจัดเลี้ยง ที่เหลือ หลังสองทุ่มก็เป็นสังสรรตามประสาญาติๆ เพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ร้องเพลงกันบนเวที

         ๒ เรื่องที่อยากบันทึกไว้คือ ๑) ประมาณ บ่าย ๒ ญาติผู้ใหญ่คือ แม่เฒ่า แม่ ป้า อา และผู้ที่ชาวบ้านให้การยอมรับในฐานะผู้ประกอบพิธี (ครูหมอ) ภาษากึ่งๆ คือ "ปราชญ์ชุมชน" ขึ้นไปบนห้องเจ้าสาวเพื่อทำพิธีปูที่นอน และให้เจ้าบ่าวเจ้าสาวขึ้นเตียง และสมมติว่าจะต้องทำอะไรบ้าง ญาติๆ ที่ล้อมเตียงอยู่ จะบอกให้เจ้าสาวทำในสิ่งที่ควรทำตามจารีต มีอยู่ช่วงหนึ่ง ผมเห็นหน้าเจ้าสาวแดงก่ำ เมื่อต้องพูดไปตามคำของแม่เฒ่าและครูหมอ "พี่จ๋าพี่ๆ ตื่นได้แล้ว ไก่ขันแล้ว ต้องออกไปทำงาน" ก่อนนั้น ไม่รู้เสียงไก่ที่ไหนขัน จับตัวไม่ได้ เจ้าสาวก้มหน้าเขินอายอยู่เป็นเวลานาน กว่าจะพูดออกไปได้ ส่วนผมแอบหัวเราะในใจ ไม่กล้าหัวเราะออกไป กลัวเสียงพิธี และเป็นการไม่ควรเมื่ออยู่ต่อหน้าญาติอันเป็นที่เคารพสักการะ ๒) คืนแรกของการแต่งงาน เราเหนื่อยอ่อน หลายคนบอกว่า เจ้าสาวใจแข็งมาก ไม่หยุดเลย ตั้งแต่เมื่อวาน ส่วนผมนอนไม่หลับ เพราะต้องนอนกับเพื่อน เพื่อนกรนดังมาก จึงลงไปดูงานจัดดอกไม้ด้านล่าง รุ่งเช้าเราต้องออกไปแต่งหน้า ไปเตรียมงานอีกอำเภอหนึ่ง ทั้งวันไม่ได้พักเลย กลางคืน หลังจากที่งานประมาณว่าเลิกแล้ว เหลือแต่การร้องรำทำเพลงของญาติสนิท เราสองคนจึงขึ้นห้องไปคุยกันบนเตียง ผมนอนคว่ำหน้าปลายเตียงซีกซ้าย เจ้าสาวนอนคว่ำหน้าปลายเตียงซีกขวา คุยกันได้พักใหญ่เจ้าสาวก็เงียบไป มองดูอีกที เธอหลับไปแล้ว ผมนอนคิดอยู่พักใหญ่ จึงอุ้มเจ้าสาวไปนอนให้เป็นที่เป็นทาง ส่วนผมเดินลงไปชั้นล่างของบ้าน ไม่นานก็กลับมาห้อง อาบน้ำ นอน นี่คือคืนแรก