หน้าที่นี้มีภาระยิ่งยวดไม่แพ้พ่อทั่วๆไป  เนื่องจากมีลูกหลานจำนวนมาก ที่จะต้องเชื่อมโยงใจในทุกกรณี เขาทำดีก็ดีใจให้กำลังใจ มีบ้างที่ไถลไปเจอตอห่อเหี่ยวกลับมา พ่อก็ต้องหิ้วปีกเข้ามุมเช็ดหน้าเช็ดตาหายาให้ดมและตักข้าวต้มให้ซดเอาแรง แต่ละวันมีเรื่องปรึกษากันมากมาย แต่ก็ได้รับสิ่งตอบแทนที่ชื่นชูใจมหาศาล

พ่อนอนได้แล้ว

พ่อกินยาแล้วยัง

พ่อรักษาสุขภาพนะ

ลูกๆผมล้วนเป็นดีมีความสามารถที่ไม่ธรรมดา เราพยายามหาจุดพอดีระหว่างกัน ทุกคนดูแลพ่อคนนี้อย่างดียิ่ง มีความเป็นห่วงเป็นใยชนิดพิเศษสุดยากจะบรรยาย  ดังตัวอย่างเล็กๆน้อยๆ ดังนี้..

 อ.ติ๋ว ทะเร่อทะร่าไปหาพ่อ ออกจากห้องทำงานในชุดดมยาหน้ามันเชียว ไปพบในระหว่างที่หมอกำลังตรวจร่างกาย หมอตกใจอะไรกันนี่..ใครนะ..บุกเข้ามานั่งยองๆจับมือพ่อไปบีบให้กำลังใจ แล้วก็แว๊บหายไป.. หมอก็งงสิครับ แบบนี้ก็มีด้วยหรือ อิอิ.. 

พ่อค่ะ  ชอบสีอะไร

ทำไมรึ

หนูจะถักผ้าพันคอให้

ลูกเอ๋ยเจ้าจะทำให้พ่อสำลักความสุขจริงๆรึนี่

 จู่ๆเจ้าย่ามแดงก็ส่งข่าวดีหวัดดีครับพ่อ… <ul> <li class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: green; tab-stops: list 36.0pt"> วันที่  ๒๓  เย็น ๆ พ่ออยู่บ้านไหมครับ </li> <li class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: green; tab-stops: list 36.0pt"> จะพา  “ทีมงานย่ามแดง”  จาก ม.อ. ปัตตานี จำนวน  ๑๑  คน (อาจารย์๓นักศึกษา ๘) ไปขอข้าวกินและขอที่นอนเพื่อหลับฝันดีสักคืน </li> <li class="MsoNormal" style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: green; tab-stops: list 36.0pt"> และจะนำ…ไปให้พ่อช่วยเลือกด้วย ”ว่าคนไหนจึงจะคือ!!! “  อิอิ…คิดถึงครับ. </li> </ul><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: green; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"><div style="text-align: center"></div></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; color: green; tab-stops: list 36.0pt" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 0cm 0pt; text-align: justify" class="MsoNormal">วันหนึ่งเจ้าก๊อปก็โพล้งขึ้น ..ผมยังไม่ได้รักพ่อเต็มที่เลย อ้าว! แล้วรีรอหรือติดขัดอะไรอยู่ละ สรุปแล้วจับประเด็นได้ว่า เคยนัดกันจะไปเยี่ยมบ้านเขา ไปชื่นชมหลานๆ แต่ก็แคล้วคลาดทุกที แต่พอได้ไปก็เหมือนอยู่บ้านตัวเอง กินข้าวกินปลาคุยกันc=j,ชื่น ความสุขใจที่ดูเหมือนง่ายๆธรรมดาๆนี่แหละ แต่ก็หายากและหาไม่ค่อยเจอ เออหนอประชาชนคนไทย.. </p><p align="justify">ผมมีเรื่องดีๆเกี่ยวกับลูกๆเป็นกะตัก แถมยังมีเรื่องน้าบุญธรรม เพื่อนบุญธรรม ป้าบุญธรรม และญาติธรรมอีกพะเรอเกวียน ล้วนเป็นเรื่องเชิงสร้างสรรค์ที่เป็นสุดยอดแห่งความประทับใจ นับเป็นความโชคดีอย่างที่สุดแล้ว ที่ค้นพบความดีงานของผู้คนในสังคมที่ผิดปกตินี้ ถ้ามีเวลาผมจะถอดรหัสความดีของแต่ละคนมาให้อ่าน วันนี้ขอลาไปฝันหวานรอท่าที่จะเจอกันที่ดงหลวงก่อนนะครับ อิอิ</p>