คนอายุมากขนาดผม ต้องเคยผ่านทางเดินชีวิตที่เป็นทางสองแพร่งนับร้อยครั้ง บางแพร่งกลับมาคิดย้อนหลังยังตอบไม่ได้ว่าเลือกถูกหรือเลือกผิด
แต่ผมเถียงตัวเอง ว่าในย่อหน้าบนผมตั้งโจทย์ผิด เพราะเป็นโจทย์ที่อยู่บนฐานคิดแบบ 2 ขั้ว คือ ผิด - ถูก, ดำ - ขาว, ดี - ชั่ว ซึ่งในความเป็นจริงแล้ว ชีวิตคนเราไม่ได้มี 2 ขั้วอย่างนั้น
ผมจึงคิดใหม่ ว่าเมื่อเราเลือกเดินทางใดทางหนึ่งแล้ว คำถามไม่ใช่เลือกถูกหรือเลือกผิด เราต้องตั้งคำถามใหม่ว่าเราได้ทำให้การเลือกนั้นเป็นทางเลือกที่ถูกต้องหรือไม่
การมองทางเดินชีวิตเป็นเหมือนถนน เป็นวิธีมองที่ผิด ทางเดินชีวิตมีอุปสรรคขวากหนามมากกว่าถนนมากมายนัก และเราก็มีศักยภาพหรือความสามารถ (ปัญญา?) ในการ "ขับ" ชีวิตได้ดีกว่าการขับรถมากมายนัก
ถนนชีวิตจึงเป็นถนนแห่ง "การฝึกตนฝนปัญญา" ไปพร้อม ๆ กับการ "ขับ" ชีวิต และ "การฝึกตนฝนปัญญา" นั้นเองคือพลังขับเคลื่อนที่จะทำให้การเลือกทางเดินชีวิตมีแต่ถูก ไม่มีผิด
วิจารณ์ พานิช
5 ต.ค.50
กราบขอบพระคุณอาจารย์ ที่กรุณามอบสิ่งดี ๆ ให้ แต่ผมเข้าใจว่าบางคนไม่มีแม้นแต่โอกาสในการเลือกวิธีเดิน ถึงมีแต่ด้วยข้อจำกัดด้านปัญญา จึงเลือกวิธีที่ไม่ช่วยให้ตัวเองบรรลุ
อย่างไรก็ตามผมจะนำเอาวิธีคิดของอาจารย์ ไปทบทวนตัวเองว่า ชีวิตที่ผ่านมา เราคิดด้วยปัญญาในแต่ละกรณีอย่างไร
สวัสดีค่ะ..อาจารย์...
กะปุ๋ม...แวะมาเพื่อขออนุญาตคุยกับคุณสมนึก