วิ่งหา “ความสงบ”

 

ครั้นกาลก่อนเราช่างโง่เขลาและเบาปัญญา
ชอบวิ่งเสาะแสวงหา “ความสงบ” อยู่เรื่อยไป
ทำงานเสร็จ มีวันหยุด ก็เฝ้าค้นหาความสงบ
ใครว่าดี ที่ไหนว่าแน่ ตามเขาไป ขุนเขาใด ป่าเขานั่น สงบจัง

เฮ้อ... “โลกปัญญา” บอกเราว่านั่นคือสงบ

ถ้าสงบก็เหมือนลิงอยู่ในป่า
อยู่ทั้งวัน อยู่ทั้งคืน ทั้งชีวัน
ถ้าจริงนั้น เจ้าลิงนั่น บรรลุธรรม
เฝ้าวิ่งหา ความสงบ ในชีวิต
ลืมเพ่งพิจ ดวงจิตนี้ อันรังสรรค์
ความสงบ อยู่ในจิต งดปรุงพลัน
อยู่ที่ไหน ก็ที่นั่น สงบจริง

ความสงบ ที่แท้หนอนั้นอยู่ที่เราไม่วุ่นวายตามอารมณ์
วันนี้เราเองเพิ่งมาพบเจอความสงบหลังจากที่โง่อยู่เสียนาน
เฮ้อ... “โลกปัญญา” ช่างหลอกเราจนเสียค่าโง่มาเสียนาน
หลอกเราจนมองผ่านความสงบแห่งดวงจิตนิจนิรันดร์...