สวัสดีครับ

  มีเรื่องเล่าการทำงานเมื่อวานนี้ครับ

 ปกติเรามักจะได้ยินคำว่าพยาบาลส่งต่อมากกว่าแพทย์ครับ  แต่ว่าในการทำงานที่รพ ชุมชนหลายครั้งที่เรา  แพทย์จำเป็นต้องร่วมเดินทางส่งต่อไปกับคนไข้ด้วยครับ

  วานนี้มีกรณีคนไข้เจ็บครรภ์คลอดก่อนกำหนดครับ 7 เดือนกว่าเอง(นน.น่าจะ1200-1500 กรัม) ยังไม่คลอดนะครับ  แต่ว่าเกือบคลอดก็7 ซมแล้วครับ  ที่เจ้าปากมดลูกเปิด

   ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าอาจจะคลอดระหว่างทาง  และแม้จะมีพยาบาล 2 คนที่อยู่บนรถส่งต่อแล้ว  แต่ก็ไม่หายเป็นห่วง  จึงขับรถของตนเองตามไปด้วยกับรถส่งต่อ 

  จึงจำเป็นได้ขับรถออกจากรพ ตามไปที่เชียงใหม่ แบบว่าคนขับรถของเราก็ทราบอยู่แล้วว่า ฝีมือและความเร็ว  ... ทำเอาผมแทบตามไมทันครับ  ระหว่างทางก็จอดหนึ่งครั้งผมก็ตื่นเต้น  เอ  จะได้ทำคลอดกลางทางหรือเปล่านะ  แต่..ก็เป็นเพียงจอดดูว่านำเดินจริงหรือไม่  แต่ก็ไม่มีอะไรครับ..  จึงไปต่อ

 

    ช่วงขึ้นดอยกลังไปได้เกือบชั่วโมง  เป็นช่วงที่มีคลื่นโทรศัพท์กลางดอยพอดี  พี่หมอมุขได้โทรมาบอกว่ากำลังเดินทางเข้าเชียงใหม่เช่นกัน  ตอนนี้กำลังตามมา  (พี่เดินทางเข้า ชม.เพื่อทำธุระ)   บอกให้ผมกลับได้  พี่จะเป็นคนดูและเอง 

   ผมจึงกลับรถกลางดอยเพื่อเดินทางกลับโรงพยาบาล  และสวนกันกลางดอยกับพี่หมอ    ก็อุ่นใจว่าอย่างน้อยก็มีหมอตามไปด้วยตลอดการเดินทาง 

     ระหว่างขับรถเช้านี้ผมก็ได้รู้สึกดีๆหลายอย่าง  แต่สิ่งที่ดังและประทับใจในความรู้สึก และเป็นเหมือนกังใจ หรือสิ่งที่บอกว่าเร่องราวที่เราทำครั้งนี้น่าจะดีสำหรับคนไข้มากที่สุดคือ

     การที่พยาบาล...โรงพยาบาลที่เราจะส่งต่อไป  พูดกับผมทางโทรศัพท์หลังจากที่ผมได้โทรไปบอกเรื่องประมาณเวลาที่จะไปถึง  เจ้าหน้าที่ท่านนี้กล่าวบอกผมว่า...คุณหมอน่ารักจัง ^_^.. ^_^  เป็นคำกล่าวหลังจากที่บอกเหตุผลของการที่แพทย์จำเป็นต้องไปส่งต่อด้วยพร้อมๆกับพยาบาลครั้งนี้

   แปลกใจกับคำพูดเล็กน้อยๆ  แต่ทำให้เรารู้สึกดีๆมากมายและมีพลังมากมายเลยครับ  แม้ว่าไม่เคยรู้จักกัน  เพียงสัมผัสกับเรื่องราวเล็กน้อย  ก็ได้รับสิ่งที่ดีๆครับ..ขอบคุณมากครับคุณพยาบาล...

 

   นอกจากนี้ก็มีอีกหลายครั้งครับ  แต่ขอเล่าเรื่องเดียวที่เป็นความทรงจำที่ดีๆครับ

   อย่าลืมที่จะชื่นชมคนอื่นๆบ้างนะครับ  โดยเฉพาะคนที่อยู่ข้างๆเรา ด้วยใจจริงนะครับ