เป้าหมายการผลิตหลักของเรา คือ ผลิตเพื่อชุมชน เพื่อให้นักเรียนทำในสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ทุกวัน

การจัดการต้นทุนการผลิต...ในแบบฉบับของเรา
.....   ........
.....   .......

"ครูคะ...ทำไมขวดที่เราซื้อมาวันนี้แพงจังคะ..ตั้ง 8 บาท"
.......
.......


เด็กๆ ตั้งคำถามถึงราคาขวดบรรจุภัณฑ์ที่เราไปซื้อมาใส่ผลิตภัณฑ์ต่างๆ ที่ผลิตขึ้น
ขวดใส่น้ำยาล้างจาน (แบบฝาเกลียว) ราคา ไม่ต่ำกว่า 3 บาท ถ้าเป็นแบบฝาป๊อกแป๊ก ราคา 7 บาท
ขวดน้ำยาซักผ้า, แชมพู, สบู่เหลว ราคา ไม่ต่ำกว่า 8 บาท

ถ้านักเรียนนำไปจำหน่ายในราคาขวดละ 12 บาท ต้นทุนค่าขวด 8 บาท เงินส่วนต่างจะเหลือ 4 บาท
รายได้จากการขายเหลือนิดเดียว

กำไรไปตกอยู่ที่พ่อค้าในเมืองเหมือนเดิม....

นักเรียนแทบจะไม่มีแรงจูงใจในการทำงานเลยค่ะ
นี่ยังไม่นับรวมต้นทุนการผลิตส่วนอื่นๆ ยกตัวอย่างเช่น ค่าถังหมัก ค่าน้ำตาลทราย ค่าน้ำ ค่าแรง และอื่นๆ อีกจิปาถะ

.....เราสามารถลดต้นทุนการผลิตได้อย่างไรกันบ้างคะ......

ถังหมัก
ถังหมักแบบนี้....ได้รับการสนับสนุนจากสำนักงานเกษตรอำเภอเมืองสุรินทร์ และสถานีพัฒนาที่ดินสุรินทร์

ถังหมัก
ถังแบบนี้ซื้อเองค่ะ....เลือกชนิดที่ราคาไม่แพง

ถังเก่าเหลือใช้
ถังสีเก่า....ถังผงซักฟอกขนาด 8 กิโลกรัม...นำกลับมาใช้ใหม่ได้

ขวดน้ำเหลือใช้นำมาใช้ซ้ำได้ค่ะ
ขวดบรรจุผลิตภัณฑ์....เหลือใช้จากน้ำดื่ม...นำกลับมาใช้ใหม่ค่ะ

แรงงานเด็กค่ะ
จุ๊..จุ๊...ที่นี่ใช้แรงงานเด็กค่ะ (น้องอนุบาล..ติดตามพี่สาวมาช่วยอีกแรงค่ะ)

.......  .......


โดยเฉพาะขวดบรรจุภัณฑ์....ไม่กล่าวถึงไม่ได้เลยค่ะ......ได้รับการอนุเคราะห์จากร้านอาหารในตัวเมืองสุรินทร์ค่ะ...>>> ณ ราดหน้ายอดผัก (ร้านนี้มีสาขาอยู่ทั่วไปหลายจังหวัดค่ะ) <<<
อาเฮียกับเจ้เจ้าของร้านน่ารักมากจริงๆ.....ปกติจะขายให้กับคนรับซื้อของเก่า กิโลกรัมละ 20 บาท (ประมาณ 1 ถุงปุ๋ยค่ะ) พอทราบว่าเรามีโครงการแปรรูปผลิตภัณฑ์เพื่อส่งเสริมรายได้ให้กับเด็กนักเรียน ก็ยินดีมอบให้โดยไม่คิดตังค์...แถมเมื่อพาเด็กแวะไปทานราดหน้าเพื่อให้เด็กๆ ได้ขอบคุณเจ้าของร้านผู้ใจดี...ยังลดราคาให้พิเศษอีก...
ทุกวันนี้ก็ยังเตรียมขวดไว้ให้โรงเรียนบ้านจันรมไปรับอยู่ค่ะ....เท่ากับว่าขวดบรรจุน้ำยาล้างจาน...ไม่มีต้นทุนค่าขวดอีกต่อไป....(เราจึงสามารถให้ค่าตอบแทนเด็กนักเรียนที่เดินขายได้เต็มที่ไงคะ)

การจัดการในเรื่องลดต้นทุนการผลิต จึงมีความสำคัญ เพราะกิจกรรมที่ทำขึ้นไม่ได้มุ่งผลิตเพื่อจำหน่ายเพียงอย่างเดียว (ซึ่งเป็นระบบธุรกิจมุ่งหวังกำไร)

เป้าหมายการผลิตหลักของเรา คือ ผลิตเพื่อชุมชน เพื่อให้นักเรียนทำในสิ่งที่จำเป็นต้องใช้ทุกวัน เพื่อให้ครอบครัวของเด็ก ชุมชนที่เด็กนักเรียนอยู่สามารถพึ่งพาตนเองได้ ลดรายจ่ายที่ควรลด

การพึ่งพาตนเองได้...ไม่ต้องทั้งหมด...แค่บางส่วน หรือแค่หนึ่งในสี่....ก็น่าจะช่วยบรรเทาปัญหาเรื่องค่าใช้จ่ายเรื่องค่าขนม นักเรียนไม่ต้องรบกวนเงินผู้ปกครองอีกต่อไป ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันของชุมชนชนบทก็ลดลง ก็เท่ากับว่าเพิ่มเงินในกระเป๋าตังค์ได้...และที่สำคัญ....ลดภาระการกำจัดขยะ จากการนำสิ่งเหลือใช้อย่างขวดน้ำดื่ม และถังพลาสติก กลับมาใช้ซ้ำ (reuse) ....ช่วยยืดเวลาโลกร้อนไปสัก 5 นาที ก็ยังดี.......จริงไหมคะ.....